18 Απρ 2014

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΑΤΤΙΚΗΣ



1η ΜΑΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ 
Με ψηλά το κεφάλι ανοίγουμε το δρόμο για ένα ελπιδοφόρο αύριο

 Η 1η Μάη είναι ημέρα σύμβολο για τους αγώνες της τάξης μας, που χαράχτηκε από το αίμα χιλιάδων αγωνιστών στην ανειρήνευτη πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο 


 Ø Τιμάμε τους νεκρούς εργάτες και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος. 
 Ø Προωθούμε ακόμα πιο αποφασιστικά την ενότητα της τάξης μας, οργανώνουμε τη δική μας αντεπίθεση, δημιουργούμε τους όρους για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης.
 Ø Στέλνουμε μήνυμα σε μεγαλοξενοδόχους, κυβέρνηση, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό ότι «ειρήνη» δεν θα κάνουμε ποτέ με τους εκμεταλλευτές μας, ότι συνεχίζουμε όρθιοι τον αγώνα για να υπερασπιστούμε τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας. 
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 10 πμ Όλοι στην προσυγκέντρωση του κλάδου 9 π.μ. στην πλατεία Κάνιγγος
 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
 Τίποτε δεν έχει τελειώσει.
  • Η επίθεση δεν σταμάτησε, ούτε και θα σταματήσει, όποιες υποχωρήσεις κι αν κάνουμε, όση ανοχή και να δείξουμε. Η «έξοδος στις αγορές» σημαίνει είσοδο των εργαζομένων σε ακόμη μεγαλύτερη ανεργία, υποαπασχόληση, μισθούς πείνας και τρομακτικά αδιέξοδα για το μέλλον των παιδιών μας. Οι νόμοι των μνημονίων είναι εδώ και θα παραμείνουν, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, γιατί αυτή θα υπηρετεί την Ευρωπαϊκή Ένωση και το δρόμο ανάπτυξης που συμφέρει τα μονοπώλια.
  • Από την άλλη σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να έχουμε όλοι δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς και μεροκάματα, να εργαζόμαστε λιγότερες ώρες, να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος. Μόνο τα κέρδη από τα 13 δις ευρώ έσοδα από τον τουρισμό θα έφταναν και θα περίσσευαν για να κάνουν διακοπές όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας.
 Τίποτε δεν έχει χαθεί.
  • Μπορούμε και πρέπει να βγούμε νικητές, αρκεί να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε ξενοδοχείο, σε κάθε εστιατόριο, ζαχαροπλαστείο, καφέ και κέτερινγκ, υπερασπίζοντας τα δικά μας συμφέροντα, με αιτήματα που να καλύπτουν τις δικές μας ανάγκες κι όχι των εκμεταλλευτών μας.
  • Αρκεί να δυναμώσει ο συντονισμός του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, για να γίνει καθολική η  αντίσταση απέναντι στην κυβερνητική επίθεση, γκρεμίζοντας μνημόνια και αφεντικά.
 Αυτή την Πρωτομαγιά βαραίνει πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά η ευθύνη μας να σταθούμε όρθιοι, με το κεφάλι ψηλά έξω από τα ξενοδοχεία και τις επισιτιστικές επιχειρήσεις, περιφρουρώντας την απεργία μας. Να εξηγήσουμε σε κάθε φοβισμένο, απογοητευμένο αλλά τίμιο εργάτη ότι η αποτελεσματικότητα ενός αγώνα εξαρτάται από τη συμμετοχή του, ότι καμιά καπιταλιστική ανάπτυξη δεν έφερε ποτέ μαζί της βελτίωση των όρων ζωής των εργαζομένων. Ότι με το να περιμένει κάποιον από τα πάνω να νοιαστεί για το πρόβλημά του παρατείνει και μεγαλώνει τα βάσανα της οικογένειάς του. Πώς οι θυσίες που κάναμε κι αυτές που μας καλούν να συνεχίσουμε, δεν έχουν τέλος, γιατί όσο ο παραγόμενος από εμάς πλούτος θα είναι στα χέρια μιας χούφτας καπιταλιστών καμιά δική μας ανάγκη δεν θα ικανοποιείται, για να αυξάνεται η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Κι όταν αυτή η κερδοφορία θα διακόπτεται λόγο μιας κρίσης, πάλι εμείς θα την πληρώνουμε για να σωθούν τα κέρδη τους, μέχρι την επόμενη φάση ανάκαμψης.
 Να γυρίσουμε αποφασιστικά την πλάτη μας στις ηγεσίες σε Ομοσπονδία και σε όσα σωματεία μας καλούν να υποταχτούμε στις αξιώσεις της εργοδοσίας. Σε όλους αυτούς τους ξεπουλημένους συνδικαλιστές που μας πλασάρουν καθημερινά την απογοήτευση και τη μοιρολατρία, που αποτελούν του καλύτερους ντίλερ των συμφερόντων των μεγαλοξενοδόχων υπογράφοντας την καταδίκη των εργαζομένων. Με αυτούς τους υπάλληλους των αφεντικών δεν έχουμε καμιά σχέση, ούτε εμείς οι εργαζόμενοι, ούτε το ίδιο το κίνημα.
 Το Συνδικάτο, τα ταξικά σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ στέλνουμε ενωτικό μήνυμα, καλώντας όλα τα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου να πάρουμε στα χέρια μας την υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας, διεκδικώντας:
 -   Να υπογραφεί τώρα κλαδική Συλλογική Σύμβαση στον Επισιτισμό και στα Ζαχαρώδη και τοπική για τους ξενοδοχοϋπάλληλους με κάλυψη όλων των απωλειών σε μισθούς και δικαιώματα.  
-   Να ακυρωθούν όλοι οι νομοί με τους οποίους υπονομεύτηκαν οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας, μειώθηκε ο βασικός μισθός της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης, καθιερώθηκε η μικρότερη αμοιβή για τους νέους, κατάργησαν το σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, καθιέρωσαν τις ελαστικές μορφές εργασίας.
-   Να παρθούν πίσω όλοι οι αντιλαϊκοί νομοί που μείωσαν τις συντάξεις, αύξησαν τα όρια ηλικίας.
-  Να καταργηθούν οι νόμοι με τους οποίους μειώθηκαν τα οικογενειακά επιδόματα, τα επιδόματα μητρότητας.
-  Να αυξηθεί το επίδομα της ανεργίας να δίνεται ανεξαιρέτως σε όλους τους άνεργους που αναζητούν και δεν βρίσκουν δουλειά για όλη τη διάρκεια της ανεργίας.
-  Να μειωθούν άμεσα τα τιμολόγια της ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, τα εισιτήρια στις συγκοινωνίες και να μην πληρώνουν οι άνεργοι, οι μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές. Να καταργηθούν τα διόδια.
-  Κατάργηση όλων των αντιλαϊκών νόμων για την Υγεία και καθολική πρόσβαση, χωρίς καμιά προϋπόθεση, όλων στα δημόσια κέντρα Υγείας και τα νοσοκομεία, καθώς και στην παροχή της αναγκαίας φαρμακευτικής αγωγής.
-  Να σταματήσουν άμεσα τα χαράτσια της εφορίας, να καταργηθούν οι νόμοι που τα καθιέρωσαν, να σταματήσει κάθε πλειστηριασμός και κατάσχεση στα σπίτια των εργαζόμενων.
-  Να επανέλθει ο υπολογισμός του εφάπαξ όπως ήταν πριν τη μείωση και να μην μετατραπεί το ΤΑΠΙΤ σε επαγγελματικό ταμείο.
-  Κάτω τα χέρια από τα Σωματεία και την οργάνωση της απεργίας.
 Ζήτω η 1η Μάη! Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη!

14 Απρ 2014

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου


Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.
Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα Η Εποχή.
Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;
Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται.
Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα.
Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες.
Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του.
Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων.
Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.
 .
Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας; 
Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέϊγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών.
Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει.
Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά.
Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.
Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης.
Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει.
Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό.
Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος!
Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ.
Τελικά αυτή η κατάσταση

8 Απρ 2014

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9-4 2014

Μέσα στο Μάρτη ψηφίστηκε ο νόμος (4250/2014). Ο νόμος αυτός καταργεί 23 φορείς του Δημοσίου ενώ προβλέπει την «αξιολόγηση» των εργαζομένων στο Δημόσιο και την υποχρεωτική βαθμολόγηση του 15% ως ανεπαρκείς (δημιουργώντας έτσι μια δεξαμενή υποψηφίων προς απόλυση).
Επίσης ο 4250 προβλέπει την επανεξέταση των δικαιολογητικών και των διαδικασιών με τις οποίες 35.000 συμβασιούχοι μονιμοποιήθηκαν (έγιναν «αορίστου») το 2004!
Στόχος αυτής της διάταξης είναι να βρεθούν παρατυπίες που θα δικαιολογήσουν κι’ άλλες απολύσεις από τις Δημόσιες και Δημοτικές Υπηρεσίες.
Τέλος, μια ακόμα εξαιρετικά εξοργιστική διάταξη του νόμου είναι αυτή που διέγραφε πρόστιμα 800 εκ. ευρώ του Β. Βαρδινογιάννη και 880 εκ. ευρώ του Σ. Λάτση*!
Όμως η ΓΣΕΕ δεν κάλεσε γενική απεργία ενάντια στην ψήφιση του 4250!
Στις 22 Μαρτίου απολύθηκαν εκατοντάδες δημόσιοι υπάλληλοι (καθηγητές τεχνικών λυκείων, σχολικοί φύλακες κ.α.). Ήταν οι πρώτες απολύσεις από το 1911, όταν κατοχυρώθηκε συνταγματικά η μονιμότητα στο Δημόσιο.
Όμως η ΓΣΕΕ ούτε τότε κάλεσε γενική απεργία!
Στις 30 Μάρτη ψηφίστηκε ένα μίνι Μνημόνιο. Μεταξύ άλλων προβλέπεται: η απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, η επέκταση των «δραστηριοτήτων» των εταιριών ενοικίασης εργαζομένων, η μείωση των επικουρικών συντάξεων, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, κ.α. Στον ίδιο νόμο, οι διατάξεις για το γάλα απειλούν τους κτηνοτρόφους με αφανισμό, ενώ σημαντικά πλήγματα δέχονται οι ιδιοκτήτες ταξί, οι φαρμακοποιοί κ.α.
Η ΓΣΕΕ και πάλι δεν κάλεσε γενική απεργία.
Γι΄ αυτό το λόγο το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αναγεννηθεί από τη βάση του. Με ξαναχτίσιμο μαχητικών ριζοσπαστικών παρατάξεων σε κάθε σωματείο, αλλαγή των συσχετισμών στα σωματεία και τις ομοσπονδίες, συντονισμό όσων θέλουν  να αγωνιστούν και σχέδιο βασισμένο στις δυνάμεις που υπάρχουν «από τα κάτω» για την ανατροπή των κυβερνήσεων των Μνημονίων, των μεγαλοεπιχειρηματιών, εφοπλιστών και τραπεζιτών.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9-4 2014

Για να μην έχουν επιχειρήματα οι κυβερνώντες ότι ο κόσμος αποδέχεται, δήθεν, τα μέτρα. Και για να απαντήσουμε στους καρεκλοκένταυρους της ΓΣΕΕ που, έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο προδοσίας αλλά και γελοιότητας, που υποστηρίζουν ότι «ο κόσμος δεν συμμετέχει».

7 Απρ 2014

ΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΤΑΞΗΣ

alt.....Μέσα σ’ αυτό το πεδίο των ανεπανάληπτων συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων που θα προκύψουν άμεσα,η κυβέρνηση της Αριστεράς θα βρεθεί ουσιαστικά χωρίς χρηματοδοτικούς πόρους για την αντιμετώπιση της κοινωνικής εξαθλίωσης και των αναγκών οικονομικής ανάκαμψης με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Και από αυτή την άποψη η Ελλάδα δεν είναι Βενεζουέλα (εξασφάλιση κοινωνικών πόρων από την εθνικοποιημένη πετρελαϊκή παραγωγή), αλλά περισσότερο προσομειάζει με την περίπτωση της Βολιβίας στο νοτιοανατολικό άκρο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Σ’ αυτή την περίπτωση, εφόσον η αριστερή λαϊκή κυβέρνηση παραμείνει συνεπής στις δεσμεύσεις της και δεν τις αναιρέσει (προκειμένου να διατηρήσει το «καλό κλίμα» σε σχέση με τα ευρωπαϊκά κέντρα και την ελληνική εργοδοσία, οπότε θα πρόκειται για επανάληψη της κυβερνητικής εμπειρίας της ΝΔ), και προκειμένου να προωθηθεί άμεσα η κοινωνική ανόρθωση και η οικονομική ανάταξη, η μοναδική δυνατότητα που θα παραμένει ανοιχτή δεν θα είναι άλλη παρά η ώθηση των δεσμεύσεων και τομών της στα έσχατα όριά τους, που είναι και η απαρχή της εφαρμογής ενός μεταβατικού προγράμματος σοσιαλιστικού χαρακτήρα......

Του ΑΝ. ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ
Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Η σημερινή συγκυρία της συνεχιζόμενης πολιτικής των μνημονίων και της δίχως ορατό τέλος κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, χαρακτηρίζεται εξολοκλήρου από την απουσία πόρων για την όποια χρηματοδότηση της οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης. Το 1,5 εκατομμύρια άνεργοι στην τεράστια πλειονότητά τους δεν λαμβάνουν καμία επιδότηση ανεργίας, τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης στερούνται της κρατικής επιδότησης, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων έχει σχεδόν εκμηδενιστεί, το ιδιωτικό επιχειρηματικό κεφάλαιο συνεχίζει την πενταετή επενδυτική του αποχή, οι διεθνείς επενδύσεις αφορούν στην εξαγορά δημόσιων επιχειρήσεων και ως εκ τούτου δεν διευρύνουν την παραγωγική βάση και την απασχόληση, το τραπεζικό σύστημα απέχει από την χρηματοδότηση της οποιασδήποτε παραγωγικής επένδυσης, οι λαϊκές αποταμιεύσεις στο πιστωτικό σύστημα έχουν προ πολλού εξατμιστεί, οι δόσεις των δανείων που εισρέουν, μετά από τηνεπιβολή νεοφιλελεύθερων μεταλλάξεων στην εργατική τάξη και στα μικροαστικά στρώματα, κατευθύνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην αποπληρωμή των τόκων και χρεολυσίων. Η απουσία οικονομικών πόρων για την αντιμετώπιση όλων αυτών των ανοιχτών πληγών της ελληνικής οικονομίας είναι περισσότερο από καταφανής με αποτέλεσμα την συνεχή ανατροφοδότηση της ύφεσης και την συνέχιση του εγκατεστημένου φαύλου κύκλου : Περικοπές – λιτότητα – ύφεση και εκ νέου ύφεση – λιτότητα – περικοπές.
Οι μοναδικοί πόροι που εισρέουν από την ευρωπαϊκή Ένωση αφορούν στις χρηματοδοτήσεις των ΕΣΠΑ , οι οποίες ωστόσο χαρακτηρίζονται από : Το ύψος τους είναι εξαιρετικά χαμηλό εφόσον καλύπτουν 14 δισεκ. ευρώ για την επταετία 2014 – 20, επίπεδα εντελώς ανεπαρκή για να συμβάλουν στην αναγκαία σήμερα οικονομική ανάταξη. – Παράλληλα οι πόροι αυτοί είναι δεσμευμένοι, τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των περιφερειών, σε συγκεκριμένες δράσεις (τεχνολογικές καινοτομίες, ανταγωνιστικότητα επιχειρήσεων, γεωργική παραγωγή κλπ.), έτσι ώστε οι θέσεις εργασίας που δημιουργούν να είναι απειροελάχιστες, και η συμβολή τους στην αντιμετώπιση των μειζόνων προβλημάτων (π.χ. βιομηχανική καταστροφή) να είναι αμελητέα. – Τέλος, η χρηματοδότηση αυτή, που είναι κατά οκτώ φορές μικρότερη των πληρωμών του ελληνικού δημοσίου σε τόκους και χρεολύσια στους δανειστές, όπως έχει ήδη επισημανθεί, είναι άμεση συνάρτηση της πιστής εφαρμογής των μνημονίων που έχουν επιβληθεί, με αποτέλεσμα η ενδεχόμενη ακύρωσή τους, μαζί με τους εφαρμοστικούς τους νόμους, να οδηγεί στην χωρίς δεύτερη κουβέντα, κατάργηση των κάθε μορφής ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων.
Έτσι το χρηματοδοτικό πρόβλημα που αναδεικνύεται για μια αριστερή λαϊκή κυβέρνηση, και μάλιστα μέσα σε μια δίχως προηγούμενο οικονομική καταστροφή και κοινωνικό ολοκαύτωμα, έχει τεράστιες διαστάσεις, ενώ χρειάζεται να απαντηθεί άμεσα και αποτελεσματικά, γιατί θα είναι όρος επιβίωσης της διακυβέρνησης της Αριστεράς. Με δεδομένο τώρα ότι

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η Κόρινθος και ένα άρθρο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει

image002 (7)Γράφει ο Πάνος Δαμέλος
Στα πενήντα μέτρα από το σπίτι μου βρίσκεται η μάντρα ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης. Το γράφω και μου φαίνεται σαν ψέμα, ή μάλλον θα ήθελα να είναι ψέμα. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει, ούτε το στρατόπεδο, ούτε και οι συνθήκες στις οποίες επιβιώνουν –εκτός «απροόπτου»- εκατοντάδες άνθρωποι μέσα σε αυτό τα τελευταία δύο χρόνια, ώστε μην έχει λόγο ύπαρξης κι αυτό το άρθρο. Όμως υπάρχουν, είναι πραγματικά, ανυπόφορα πραγματικά, και αν θέλουμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση πρέπει να τη γνωρίσουμε καλύτερα.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για το κέντρο κράτησης της Κορίνθου. Πρόκειται για το πρώην 6ο Σύνταγμα Πεζικού, έναν χώρο αρκετών στρεμμάτων, μέσα στην πόλη, που λειτουργούσε από το 1927 ως κέντρο νεοσυλλέκτων. Το 2011 ήταν ήδη γνωστό ότι το στρατόπεδο προορίζεται να κλείσει και είχε ανοίξει η συζήτηση στην τοπική κοινωνία για την αξιοποίηση αυτού του χώρου, για παράδειγμα ακουγόταν ότι θα μεταφερθούν εκεί διάφορες δημόσιες υπηρεσίες. Όμως τον Αύγουστο του 2012, χωρίς καμία επίσημη προειδοποίηση, πόσο μάλλον διαβούλευση, μέσα σε μία νύχτα και ενώ υπήρχαν μέσα ακόμη αξιωματικοί και οπλίτες, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο 400 μετανάστες που είχαν συλληφθεί εκείνες τις μέρες κατά κύριο λόγο σε Πάτρα και Κόρινθο με την περίφημη επιχείρηση-σκούπα με το κυνικό, ειρωνικό όνομα «Ξένιος Δίας». Σύντομα και οι τελευταίοι στρατιωτικοί απομακρύνθηκαν και το στρατόπεδο μετατράπηκε οριστικά σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για ανθρώπους που το μόνο τους έγκλημα ήταν ότι το κράτος δεν τους είχε δώσει χαρτιά. Και εδώ αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την περίοδο 2008-2012, από τις 64010 αιτήσεις ασύλου που είχαν κατατεθεί, εγκρίθηκαν μόνο οι 535, δηλαδή ποσοστό 0,83% τη στιγμή που ο μέσος όρος στην ΕΕ ξεπερνά το 25%.
Οι 400 φυλακισμένοι μετανάστες των πρώτων ημερών σύντομα αυξήθηκαν, καθώς κάθε λίγες μέρες έρχονταν περισσότεροι με λεωφορεία της αστυνομίας. Πριν λίγους μήνες στο στρατόπεδο ήταν κλεισμένοι 1200 μετανάστες, ενώ σήμερα είναι περίπου 900. Ωστόσο μόλις ολοκληρώθηκε η δημιουργία νέων θαλάμων (μικρότερων, πιο κοντά στα πρότυπα φυλακής), ώστε η συνολική χωρητικότητα πλέον να ξεπερνά τα 2000 άτομα.
image002 (8)Το ότι οι συνθήκες διαβίωσης μέσα στο στρατόπεδο είναι άθλιες και απάνθρωπες ακούγεται ίσως κοινότυπο αλλά είναι η αλήθεια. Ο προαυλισμός

4 Απρ 2014

Μέσω οφσόρ, νόμιμα και ηθικά

"Καλά ρε συ, εμείς δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια οφσόρ να κονομήσουμε;", διατύπωσε την απορία του ο φίλος, μεταξύ σοβαρού και αστείου. Δεν χρειάστηκε πολύς κόπος για να του εξηγήσω ότι με τις οφσόρ δυο πράγματα μπορείς να κάνεις. Πρώτον, να ξεπλύνεις μαύρο χρήμα και, δεύτερον, να αβγατίσεις το χρήμα που διαθέτεις. Και στις δυο περιπτώσεις, δηλαδή, προαπαιτούμενο είναι να έχεις χρήμα. Πώς δουλεύει, όμως, η μηχανή με τις οφσόρ; Με πολλούς τρόπους:
(α) Θες να αγοράσεις ένα ακίνητο; Κάνε το αλλά -προς θεού!- μη το πάρεις κατ' ευθείαν στο όνομά σου! Σκέψου τι κερατιάτικα θα πληρώσεις αν δεν καλύπτεις το τεκμήριο αγοράς (δηλαδή, αν το χρήμα που διαθέτεις είναι μαύρο) και τι φόρους θα πληρώσουν τα παιδιά σου είτε τους το κάνεις γονική παροχή είτε απλώς το κληρονομήσουν. Στήσε μια οφσόρ σε κάποιο εξωτικό νησάκι και κάνε την αγορά στο όνομά της. Ξέρεις, οι οφσόρ δεν έχουν τεκμήρια και πόθεν έσχες. Κι όταν έρθει η ώρα να μεταβιβάσεις το ακίνητο στα παιδιά σου, το μόνο που έχεις να κάνεις (και, μάλιστα, αφορολόγητα) είναι να τους μοιράσεις τις μετοχές τής οφσόρ. Απλά πράγματα.
(β) Ας πούμε τώρα ότι έχεις μαύρο χρήμα αλλά δεν θες να το κάνεις ακίνητα. Πολύ ωραία. Αγόρασε εσύ ένα ακίνητο μέσω μιας οφσόρ και βάλε το υποθήκη σε μια ελληνική τράπεζα για να πάρει η οφσόρ σου δάνειο. Τα λεφτά τού δανείου είναι καθαρά και, συνεπώς, μπορείς να τα κάνεις ό,τι θέλεις. Αν, μάλιστα, έχεις υπερτιμολογήσει το ακίνητο κατά την αγορά ή το ακίνητο υποτιμηθεί στην πορεία του, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξεπληρώσεις το δάνειο. Απλώς, φόρτωσε την σαβούρα στην τράπεζα κι εσύ κράτα τα λεφτά.
(γ) Είσαι, να πούμε, τραπεζίτης και σε στριμώχνουν να κάνεις αύξηση κεφαλαίου. Κανένα πρόβλημα. Στήσε μια οφσόρ, πάρε δάνειο από έναν άλλο τραπεζίτη και χρησιμοποίησε τα λεφτά για να αγοράσει η οφσόρ τις καινούργιες μετοχές που βγάζει η τράπεζά σου. Παράλληλα, ο άλλος τραπεζίτης κάνει το ίδιο κόλπο με ίδια ποσά, αυξάνοντας κι εκείνος τα κεφάλαια της τράπεζάς του. Έτσι, έχουμε αύξηση κεφαλαίων σε δυο τράπεζες δίχως να κουνηθεί δεκαράκι τσακιστό. Bonus: οι φρέσκιες μετοχές μένουν στις τσέπες των δυο τραπεζιτών.
(δ) Είσαι έμπορος ή βιομήχανος και βαρέθηκες να πληρώνεις φόρους στο ελληνικό κράτος; Μη σκας. Στήσε μια οφσόρ σε κάποιον φορολογικό παράδεισο και φέρνε μέσω αυτής τα εμπορεύματα ή τις πρώτες ύλες σου, φροντίζοντας να κάνεις την σχετική υπερτιμολόγηση. Θες ένα παράδειγμα; Αν φέρεις από την Κίνα ένα τάμπλετ κόστους 20 ευρώ και το πουλήσεις εδώ προς 100 ευρώ, θα φορολογηθείς για κέρδος 80 ευρώ. Αν το αγοράσει η οφσόρ που λέγαμε και σου το πουλήσει για 95 ευρώ, θα φορολογηθείς στην Ελλάδα για ένα ταλληράκι και στον φορολογικό παράδεισο για τα υπόλοιπα 75 ευρώ.
(ε) Έχεις μαύρο χρήμα και θες να το βγάλεις στο εξωτερικό; Μη κάνεις την μαλακία που κάνανε όσοι πιάστηκαν με τις βαλίτσες στα χέρια. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να έρθεις σε επαφή με κάποιον που θέλει να φέρει χρήμα στην Ελλάδα και να κάνετε ανταλλαγή. Κι αν ρωτάς ποιος θα ήθελε να φέρει χρήμα στην Ελλάδα, σου απαντώ: σκέψου την Ζήμενς. Ξέρεις πόσο χρήμα χρειάστηκε η Ζήμενς για να μοιράσει τις μίζες της; Γιατί να το κουβαλάει από την Γερμανία; Δώσε της τα δικό σου κι εκείνη θα σου κάνει ισόποση κατάθεση στην Ελβετία ή στα Καϋμάν μέσω κάποιας από τις δεκάδες οφσόρ που διαθέτει.
(στ) Ας πούμε τώρα ότι είσαι εσύ αυτός που θέλει να δώσει μίζα και φοβάσαι μη σε πιάσουν. Έλα καλέ! Φτιάξε μια οφσόρ εταιρεία συμβούλων και ανάθεσέ της μια έρευνα για την αγορά ψυγείων πάγου στην Γροιλανδία έναντι υψηλής αμοιβής, ίσης με την μίζα που θες να δώσεις. Η εταιρεία θα σου κόψει τιμολόγιο (δηλαδή, θα γλιτώσεις και τα λεφτά τής μίζας από την εφορία!) και θα δώσει εκείνη τα φράγκα στον δωροδοκούμενο. Ποιός θα την ελέγξει; Η εφορία τού Βανουάτου;
Αφού είχες την υπομονή να διαβάσεις αγόγγυστα ως εδώ, θα σου δώσω και μια συμβουλή ως δώρο. Είσαι δημόσιος λειτουργός και θες να πάρεις την μίζα που σου έχουν τάξει αλλά φοβάσαι μήπως σου την έχουν στημένη και σε τσιμπήσουν; Ξέχνα το παλιομοδίτικο φακελλάκι, που μπορεί να περιέχει σημαδεμένα χαρτονομίσματα ή μπορεί να σε βιντεοσκοπούν την ώρα που το παίρνεις. Σήμερα η μόδα λέγεται cash-card! Δες πώς πάει το κόλπο: αυτός που θέλει να σου δώσει την μίζα, βάζει τα λεφτά σε κάποιον λογαριασμό και βγάζει την σχετική cash-card, την οποία σου παραδίδει ή σου ταχυδρομεί μαζί με το pin. Τώρα μπορείς να πας όποτε επιθυμείς σε όποιο ΑΤΜ θες όποιας τράπεζας γουστάρεις και να κάνεις ανάληψη με μηδενικό κίνδυνο. Μη ξεχνάς: ο λογαριασμός δεν είναι στο όνομά σου, οπότε μέχρι να κάνεις ανάληψη δεν έχεις δωροδοκηθεί! Κι αν αυτός που σε χαρτζηλήκωσε είναι ξύπνιος, ο λογαριασμός δεν είναι ούτε στο δικό του όνομα αλλά στο όνομα κάποιας οφσόρ.
Αν έχεις ακόμη κάποιες αναστολές, σε διαβεβαιώνω ότι όλες οι προαναφεθείσες διαδικασίες είναι 100% νόμιμες, άρα και ηθικές. Μην είσαι κορόιδο! Άλλωστε, οι οφσόρ αποτελούν την κορωνίδα των συμφωνιών τού Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, οι οποίες έχουν θεοποιήσει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Ξέρεις εσύ να μου πεις κάποιον αποτελεσματικώτερο τρόπο για να κυκλοφορεί το χρήμα δίχως εμπόδια και δίχως έλεγχο;

πηγή: Cogito ergo sum

26 Μαρ 2014

Δελτίο τύπου Ομοσπονδίας για Εφάπαξ Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Διασφάληση 20ετίας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
20.03.2014
Θέλουμε να ενημερώσουμε όλους τους ασφαλισμένους του Α΄ Τομέα Ξενοδοχοϋπαλλήλων του ΤΑΠΙΤ ότι επιτέλους μετά από κοπιώδεις προσπάθειες και πιέσεις, έχουμε απάντηση από το Υπουργείο Εργασίας στο ερώτημα του Ταμείου, όσον αφορά το εφάπαξ Ξενοδοχοϋπαλλήλων λόγω 20ετίας, όπου υπήρχε εμπλοκή και δεν εκδίδονταν εντάλματα τους 3 τελευταίους μήνες με αποτέλεσμα η αναμονή να έχει εκτοξευθεί στους 21 μήνες. Η αιτία ήταν η νέα Υπουργική απόφαση που εντάχθηκε στον Ν. 4242/14, για τον νέο τρόπο υπολογισμού των απονεμόμενων εφάπαξ από 1/9/2013 και εντεύθεν. Στην πράξη λόγω των συντελεστών και των μαθηματικών τύπων που έχουν θεσπιστεί φάνηκε ότι αμφισβητείται έμμεσα το δικαίωμα λήψης εφάπαξ στην 20ετία των Ξενοδοχοϋπαλλήλων, όμως έχουμε ήδη στα χέρια μας την θέση του Υπουργείου που θα ξεμπλοκάρει την διαδικασία απονομής άμεσα.
Συγκεκριμένα προβλέπεται ότι:
α) Για τα αιτήματα έως τις 31/08/2013 καθώς και τα αιτήματα από 01/09/2013 έως 31/12/2013 και όσα είναι και μετά την 01/01/2014 αλλά ο χρόνος της εικοσαετίας συμπληρώνεται πριν την 01/01/2014 το ποσό για την εικοσαετία θα υπολογίζεται με βάση τις οικείες καταστατικές διατάξεις και την γενικότερη νομοθεσία για την καταβολή του εφάπαξ βοηθήματος.
β) Για αιτήματα που ένα χρονικό διάστημα της 20ετίας συμπληρώνεται μετά την 01/01/2014 θα υπολογίζεται αυτό και μόνο, με την χρήση των ατομικών μεριδίων (τον νέο τρόπο υπολογισμού).
Θεωρούμε ότι πρόκειται για μια σημαντική και επιτυχή εξέλιξη για τον κλάδο, αφού πλέον δεν αμφισβητείται η ιδιαιτερότητα που έχουμε στην λήψη του εφάπαξ με εικοσαετία, λόγω της έντονης εποχικότητας του επαγγέλματος, μέσα σε αυτό το καταστροφικό πλαίσιο για την Πρόνοια με τον σφαγιασμό των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων αφού :
• Έχουμε απολέσει με το PSI το 53% των αποθεματικών του Ταμείου μας,
• Η Τράπεζα της Ελλάδος έχει απαλλοτριώσει ουσιαστικά και τα υπόλοιπα, το κοινό κεφάλαιο, τοποθετώντας το σε κρατικά ομόλογα,
• Μεθοδεύεται η δέσμευση και των εισφορών της Πρόνοιας, μέσω της ΑΠΔ του χρεωκοπημένου ΙΚΑ, προς άτοκη διευκόλυνσή του στην πληρωμή των Συντάξεων και
• Δεχόμαστε απανωτές μειώσεις και στο εφάπαξ, ενώ πληρώναμε μια ζωή γι αυτό.
Αλλά κυρίως για τις άσχημες εσωτερικές διεργασίες μέσα στο Ταμείο, τις συγκρούσεις, την εκδικητική και νόθα απόπειρα «κατάργησης» της εικοσαετίας από ορισμένους που έτσι αντιλαμβάνονταν τις ευθύνες τους έναντι των ασφαλισμένων της Πρόνοιας.

Το ΕΣΠΑ είναι εργαλείο εφαρμογής της μόνιμης μνημονιακής πολιτικής της ΕΕ


....Για κάθε 1 ευρώ που παίρνουμε,  θα δίνουμε  8,5 ευρώ (και μια γονυκλισία)! Επιπλέον, τα ποσά αυτά δεν χαρίζονται. Χορηγούνται εάν… Υπάρχει εδώ η μαγική λέξη ''αιρεσιμότητα''. Δηλαδή ‘’θα στα δώσω εάν κάνεις αυτό και εκείνο, με αυτό τον τρόπο, που θα μετρήσω εγώ…’’. Ας θυμηθούμε το μαρτύριο της σταγόνας κάθε φορά που είναι να πάρει η Ελλάδα τη ...δόση της. Απέλυσες αυτούς; Ιδιωτικοποίησες εκείνο; Φορολόγησες το ...


Παναγιώτης Μαυροειδής
Δεν είναι μόνο ο Πρωθυπουργός και ο Βενιζέλος που μας έχουν γανώσει το κεφάλι από το πρωί μέχρι το βράδυ, για την ''εξασφάλιση υψηλής χρηματοδότησης από το ΕΣΠΑ''. Είναι που δεν υπάρχει και υποψήφιος δήμαρχος, που για να δείξει πως έχει γνώσεις του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, δεν παραλείπει να υπόσχεται και ‘’αξιοποίηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ’’. Ο στόχος αυτός αποτελεί την μοναδική σχεδόν απάντηση στο πρόγραμμα του υποψήφιου δημάρχου Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ Γαβριήλ Σακελλαρίδη, αλλά και όλων σχεδόν των υποψηφίων που στηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Λέτε η ΕΕ να μας χαρίζει το σχοινί με το οποίο θα κρεμάσουμε τα μνημόνια που μας επέβαλε ή και θα πνίξουμε την ίδια;
Καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά.

24 Μαρ 2014

«Μας σκοτώνουν από δέκα χρονών και μας θάβουν στα ογδόντα»

......Όταν μεταλλάσσονται οι άνθρωποι, και παύουν να είναι άνθρωποι, μαθαίνουν να παίρνουν μονάχα και όχι να δίνουν. Και αυτό είναι μια μονοσήμαντη σχέση και αρνητική. Είναι η κυρίαρχη σκέψη του λογοκρατούμενου δυτικού πολιτισμού. Διότι υπάρχει και μια άλλη σκέψη και φιλοσοφία: όταν δίνω κάτι, κερδίζω περισσότερο! Όταν έχω οχτώ και δώσω τα τρία έχω έντεκα, λένε οι σοφοί μας. Ενώ ο λογοκρατούμενος δυτικός πολιτισμός λέει, αντίθετα, ότι όταν έχω οχτώ και δώσω τα τρία, μού μένουν πέντε. Γιατί; Διότι το κεντρικό σημείο της «φιλοσοφίας» τους είναι τα αντικείμενα και όχι τα συναισθήματα.
Αυτό, δηλαδή, που είχε πει ο Επίκουρος πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια: προσέχτε, γιατί οι κτήσεις γίνονται κτήτορες και σας κάνουν δούλους! Ποιος τον άκουσε; Ποιός μπορεί σήμερα να καταλάβει αυτό το… ανώμαλο αριθμητικό σύνολο: 8-3=11;
Κι όμως… Παλιότερα, που έρχονταν οι Αλβανοί και τους αντιμετωπίζαμε σαν εγκληματίες, κλέφτες, φονιάδες, γύριζα από τον Αγ. Στέφανο, ήταν χειμώνας και χιόνιζε στον δρόμο και βλέπω ένα ζευγάρι να περπατάει μέσα στο χιόνι και στο βοριά, η γυναίκα κρατούσε ένα μωρό τυλιγμένο με κουβέρτες στην αγκαλιά της και ο άντρας πήγαινε από δίπλα. Σταμάτησα δίπλα τους και τους ρώτησα που πάτε; Μου λένε -στραβά κουτσά συνεννοηθήκαμε- πάμε στο Κέντρο Υγείας. Τους βάζω, λοιπόν, μέσα στο αυτοκίνητο – αυτοί απόρησαν- και τους πάω στο Κέντρο Υγείας. Κανονίζω, εκεί, να τους δει ο γιατρός... Ε, αυτό το βλέμμα που μου έριξε η γυναίκα, είχε τόση ευγνωμοσύνη, τόσες  ευχαριστίες, που εγώ δεν θα το ξεχάσω στη ζωή μου. Κάθε φορά που κάνω μια τέτοια πράξη, ζω πολύ καλά για αρκετό καιρό. Όταν δίνεις κάτι, πάντα κερδίζεις και κερδίζεις τα πιο πολύτιμα. Κερδίζεις τα καλά συναισθήματα.....


"Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουσητης βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!
Η οικολογία μάς απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο,είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;
Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να σκεφτούνε, δυστυχώς, να καταλάβουν, τι σημαίνει ζωή.Τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν, κι όταν φτάνει το ηλιοβασίλεμα, αντί να κλαίνε γιατί πέρασε άλλη μια μέρα, και συνεπώς άλλο ένα βήμα προς το θάνατο, χαίρονται. Χαίρονται! Γιατί η μέρα τους ήταν φορτωμένη με οδύνη, με άγχος, με κυνηγητό, με προβλήματα, με όλα αυτά.
Η οικολογία είναι επαναστατική, με την έννοια ότι στοχεύει να καταργήσει όλες τις αρνητικές δομές της κοινωνίας. Είναι η μόνη επανάσταση, θα λέγαμε, η οποία δε φέρει εξουσία και δεν εδραιώνει καμία εξουσία. Και ξέρουμε από την ιστορία ότι και τα πιο ωραία, τα πιο όμορφα, τα πιο ρομαντικά όνειρα των επαναστατών, σκοτώθηκαν από την εξουσία. Αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής. Αυτή είναι η αιτία που μετατρέπει τα όνειρα σε εφιάλτη.
Είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και για πράσινη ανάπτυξη και να έχουμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο;
Μιλάω για την κυβέρνηση και για την πράσινη ανάπτυξη! Σ’ αυτή την πράσινη ανάπτυξη, λοιπόν, από τους πρώτους μετόχους είναι

20 Μαρ 2014

Πρωτοβουλία για μια Αγωνιστική Παρέμβαση στο χώρο του Επισιτισμού

Μήπως κάνεις το επάγγελμα του μέλλοντος και δεν το έχεις καταλάβει;

Σερβιτόροι και μπάρμαν έχουν μέλλον στην Ελλάδα, σύμφωνα με έκθεση της Κομισιόν. Η έκθεση αυτή, για την παρακολούθηση των κενών θέσεων εργασίας στην Ε.Ε., καταγράφει τα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη ζήτηση στη χώρα μας, αφού πρώτα επισημαίνει ότι στον ευρωπαϊκό Νότο (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία), οι νέοι καλύπτουν θέσεις που χαρακτηρίζονται από την εποχική ζήτηση.

Με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δηλαδή, οι εργαζόμενοι στο χώρο του επισιτισμού καθίστανται, στην εποχή της κρίσης, “προνομιούχοι” μεταξύ των υπολοίπων εργαζομένων στη χώρα. Πώς να μην είναι άλλωστε όταν στις πλάτες τους χτίζεται η βαριά βιομηχανία της χώρας; Από τις τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες μέχρι τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα μαγαζιά και κέντρα διασκέδασης, ο κλάδος του επισιτισμού και των ξενοδοχείων αναπτύσσεται στις πλάτες κακοπληρωμένων εργαζόμενων, που με εξαντλητικά ωράρια καλούνται, όχι μόνο να δουλεύουν με εξαντλητικούς όρους,  αλλά και να προσέχουν να μην τους φύγει ποτέ το χαμόγελο από τα χείλη. 
Ειδικά τα τελευταία χρόνια, με την επιβολή της μνημονιακής πολιτικής και την ένταση της επίθεσης κατά της κοινωνίας, που γύρισε τα μεροκάματα και τα δικαιώματα των εργαζομένων μισό αιώνα πίσω, οι συνθήκες εργασίας στον κλάδο έχουν πιάσει πάτο. Ένας πάτος, που συχνά συγκρούεται με έναν χειρότερο καθε φορά που ακούμε το αφεντικό να λέει «αν δεν σου αρέσει σαν εσένα μπορώ να βρώ άλλους δέκα».

Τα αφεντικά όμως κάθε άλλο που δεν ήθελαν!

Η πολιτική όμως των κυβερνήσεων, που έχει διαλύσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, δεν μπορεί να ανατραπεί αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες δεν πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Τα αφεντικά ακόμα και τα πιο «φιλικά», ακόμα κι αν δουλεύουν μαζί μας, δεν χάνουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν προς όφελος των κερδών τους τα νέα μέτρα πατώντας στην αδυναμία μας να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας και να απαντήσουμε στην επίθεση που δεχόμαστε.
Η συνδικαλιστική δράση στο χώρο μας, αν εξαιρέσουμε κάποια ξενοδοχεία που δραστηριοποιούνται επιχειρησιακά σωματεία και δίνουν καθημερινές μάχες με την εργοδοσία, είναι πάρα πολύ μικρή, με αποτέλεσμα ο κάθε εργαζόμενος-η να μένει μόνος του, απέναντι στις πιο παράλογες απαιτήσεις. Ειδικά σε έναν χώρο, όπου η εποχιακή και περιστασιακή εργασία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, η οργανωμένη δράση είναι αναγκαία για να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι απέναντι στην αυθαιρεσία μικρών και μεγάλων αφεντικών.
Όσο αναγκαία είναι όμως, τη σημερινή εποχή, η οργάνωση και δράση μέσα από τα συνδικάτα του κλάδου, άλλη τόση είναι η αδυναμία ή ακόμα και η αδιαφορία πολλές φορές των εργαζομένων του κλάδου για τα συνδικάτα και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ειδικά στους νεώτερους συναδέλφους, η ταύτιση του συνδικαλισμού με την ξεπουλημένη και κομματικά χειραγωγημένη γραφειοκρατεία που παγιώθηκε τα τελευταία χρόνια, δημιουργεί τέτοια αποστροφή που τελικά τους παραδίδει ανυπεράσπιστος στις διαθέσεις της εργοδοσίας.

Η κατάσταση μπορεί και πρέπει να πάει αλλιώς!

Μέχρι εδώ το κείμενο που κρατάς στα χέρια σου ίσως σου υπενθύμισε πράγματα που ήδη ξέρεις και συναντάς στην καθημερινότητα σου. Αυτό όμως που ίσως δεν είχες ακούσει, είναι ότι υπάρχουν πολλοί ακόμα συνάδελφοι και συναδέλφισσες σαν εσένα που οργανώνονται μέρα με τη μέρα και παλεύουν να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση.
Ένα κομμάτι αυτών των εργαζόμενων είμαστε και εμείς και, αν και δεν έχουμε μαγικές λύσεις, έχουμε  σίγουρα την πίστη ότι με τη συλλογική πάλη και οργάνωση μπορούμε μέρα με τη μέρα να πάρουμε ξανά τις ζωές μας στα χέρια μας. Για αυτό το λόγο σε καλούμε σε μια πρώτη συνάντηση να συζητήσουμε για τα προβλήματα στον χώρο του επισιτισμού και τις δυνατότητες δημιουργίας, μιας νέας αγωνιστικής συσπείρωσης σε αυτόν.

Συνέλευση/Συζήτηση Πέμπτη 27 Μαρτίου στις 17.00
Εργατικό Κεντρο Αθήνας Γ’Σεπτεμβρίου 48β
Mail επικοινωνίας: episitismosnea@gmail.com

Πρωτοβουλία για μια Αγωνιστική Παρέμβαση

στο χώρο του Επισιτισμού

17 Μαρ 2014

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ




Το Συνδικάτο χαιρετίζει τη μαζική συμμετοχή των χιλιάδων εργαζομένων του κλάδου στις αρχαιρεσίες που ξεκίνησαν στις 10 Μάρτη.
Η ανταπόκριση των συναδέλφων στο κάλεσμα να μαζικοποιήσουμε το Συνδικάτο μας, να γίνει ακόμη πιο ισχυρό, ώστε να συνεχίσει να οργανώνει με καλύτερους όρους τον αγώνα για την απόκρουση της αντεργατικής πολιτικής, επιβεβαιώνει την προσπάθεια που κάνουμε για πραγματική ανασύνταξη του κινήματος.
Μπροστά σε αυτή τη μεγάλη συμμετοχή στις εφτά πρώτες ημέρες των εκλογών, που πλησίασε τους 3.000 ψηφίσαντες και προκειμένου να διασφαλιστεί η δυνατότητα να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα όσο το δυνατόν περισσότεροι εργαζόμενοι του κλάδου, η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή αποφάσισε ομόφωνα την παράταση των εκλογών για τις παρακάτω ημέρες και ώρες:

  1. Tην Τετάρτη 19/3/2014 στα γραφεία του Συνδικάτου (Γλάδστωνος 3, στοά Φέξη, Ομόνοια 7ος όροφος), από ώρες 11:00 έως 19:00 και στο Εκλογικό Κέντρο του Τοπικού Παραρτήματος του Συνδικάτου στον Πειραιά που στεγάζεται στον 3ο όροφο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά (οδός Ομηρίδου Σκυλίτση 19 –Πειραιάς) από ώρες 12:00 έως 20:00.

  1. Tην Πέμπτη 20/3/2014 στα γραφεία του Συνδικάτου (Γλάδστωνος 3, στοά Φέξη, Ομόνοια 7ος όροφος), από ώρες 12:00 έως 20:00.
3. Την Παρασκευή 21/3/2014 στο Καζίνο ΜΟΝΤ ΠΑΡΝΕΣ, στην Πάρνηθα, από ώρες 15:00 έως 24.00.

Τόσο η ένσταση, που κατέθεσε ο συνδυασμός της «Δημοκρατικής Συμφωνίας» -αντί Συμμαχίας- (φαίνεται ότι στην προσπάθειά τους να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους με άλλο όνομα συνδυασμού αντί της ΠΑΣΚΕ, είχε ως αποτέλεσμα να μπερδευτούν και οι ίδιοι), όσο και η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του επίδοξου υποψηφίου προέδρου του Συνδικάτου Προύντζου Παναγιώτη με σκοπό να σταματήσουν την παράταση και την παραπέρα μαζικοποίηση του Συνδικάτου, πρέπει να καταδικαστεί από όλο τον κλάδο.
Η προσπάθειά τους να παρεμποδίσουν τη μαζική συμμετοχή φάνηκε καθ’ όλη τη διάρκεια των εκλογών, όταν με συκοφαντίες, μπόλικη λάσπη και ψεύδη νόμιζαν ότι θα μικρύνουν το Συνδικάτο, θα εμποδίσουν τους συναδέλφους να στηρίξουν με την ψήφο τους την ταξική γραμμή και την ενότητα του κλάδου.
Η επίκλησή τους για «παράνομη και παράτυπη παράταση των εκλογών» αποτελεί πρόκληση, όταν είναι γνωστό σε όλους πώς αντιλαμβάνονται τις δημοκρατικές διαδικασίες σε σωματεία που είναι πλειοψηφία σε όλη τη χώρα, πραγματοποιώντας εκλογική διαδικασία χωρίς να αντιληφθεί κανείς πότε και πού, όταν τη διεξάγουν μέσα σε γραφεία του ΠΑΣΟΚ, ή όταν έχει αποκαλυφθεί ότι ψηφίζουν μέχρι και νεκροί.
Οι προσφυγές στα δικαστήρια αποτελούν πάγια τακτική τους όταν δεν μπορούν να βάλλουν με άλλο τρόπο τους εργαζόμενους στο τσεπάκι τους. Άλλωστε την ίδια πρακτική ακολουθούν και οι μεγαλοξενοδόχοι που προσπαθούν με δικαστικές αποφάσεις να βάλουν εμπόδια στη δράση μας.
Στέλνουμε μήνυμα και στα δυο συνεταιράκια πώς ό,τι κι αν προσπαθήσουν κάνουν, δεν πρόκειται να σταματήσουν τον αγώνα που δίνουμε να ανασυνταχτεί το κίνημα, μέσα κι από την ισχυροποίηση του μεγαλύτερου Συνδικάτου στον κλάδου.
Έτσι κι αλλιώς, τόσο ο επίδοξος «υποψήφιος πρόεδρος του Συνδικάτου» -τρομάρα του- Προύντζος Παναγιώτης που έχει καταδικάσει ολόκληρο τον κλάδο σε εξαθλίωση με την υπογραφή του σε δυο ΣΣΕ καρμανιόλα για τον κλάδο, όσο κι ο έτερος Γ. Γραμματέας της Ομοσπονδίας, Χότζογλου Γιώργος που εδώ και μέρες απειλεί τους συναδέλφους στην Πάρνηθα ότι αν δεν υπογράψουν ατομικές συμβάσεις θα απολυθούν, είναι πια γνωστοί -κατ’ όνομα μόνο- στο Πανελλήνιο.
Το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι τους έχουν γυρίσει την πλάτη στην πόλη που εκλέγονται, τους κάνει ακόμη πιο επικίνδυνους.

Η καλύτερη απάντηση είναι η ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή μας τόσο στην εκλογική διαδικασία όσο και στη λειτουργία, στη δράση του Συνδικάτου.

Η τρομοκρατία που σπέρνουν μαζί με την εργοδοσία δεν θα περάσει.

17/3/2014

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Κωδικός: σώζοντας τον Λάτση


Είσαι χρεοκοπημένος τραπεζίτης που σώθηκες χάρη στα χρήματα των ελλήνων πολιτών; Είσαι μεγαλοφειλέτης του δημοσίου και η Βουλή σου χαρίζει με νομοθετικό τερατούργημα τα χρέη σου; Είσαι και τα δύο μαζί; Κανένα πρόβλημα –για την ακρίβεια, ακόμη καλύτερα: εμείς είμαστε εδώ, για να σου δώσουμε πανωπροίκι ένα από μεγαλύτερα φιλέτα της Νότιας Ευρώπης. Να σε βοηθήσουμε να σταθείς στα πόδια σου, βρε αδερφέ. Δηλαδή, αν η κυβέρνηση Σαμαρά δεν στηρίξει την επιχειρηματικότητα της εγχώριας διαπλοκής, ποιον θα στηρίξει; Τους πολίτες της;
 Παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις, και μάλιστα από πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις, η τεχνική μελέτη της Lamda για το προς εκποίηση τμήμα της έκτασης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού έγινε αποδεκτή από το ΤΑΙΠΕΔ. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί τον προάγγελο για την αποδοχή και της οικονομικής πρότασης που έπεται. Πρόκειται για το τελευταίο επεισόδιο στο love story του ελληνικού δημοσίου με τον επιχειρηματία Λάτση. Για καλύτερη εικόνα διαβάστε το εκτενές ρεπορτάζ, «Ο Σαμαράς χαρίζει το Ελληνικό με 80 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο», στο Unfollow 27 που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Η υπόθεση της σωτηρίας της Εurobank είναι γνωστή. Τουλάχιστον σε όσους μας διαβάζουν, αφού έχουμε καταπιαστεί εκτενώς με το περίφημο τρικ που εφευρέθηκε για να σωθεί ο τραπεζίτης Λάτσης: O βασικός μέτοχος της Eurobank ήταν η οικογένεια Λάτση. Εννέα φυσικά πρόσωπα και μαζί το John S. Latsis Public Benefit Foundation κατείχαν το 43,6% της τράπεζας. Αντί να ανακεφαλαιοποιήσουν την τράπεζα ξοδεύοντας δικά τους χρήματα, είχαν μια εξαιρετική ιδέα: Συμφώνησαν με την Εθνική Τράπεζα να ανταλλάξουν μετοχές. Βάσει της νομοθεσίας, η Εθνική ήταν υποχρεωμένη να κάνει δημόσια πρόταση και για το υπόλοιπο ποσοστό της Eurobank που «διαπραγματεύεται» στο χρηματιστήριο. Στο τέλος της δημόσιας πρότασης, η Εθνική Τράπεζα βρέθηκε να κατέχει το 85% της Eurobank και η οικογένεια Λάτση το 11% της Εθνικής.
Μετά την κατάρρευση των σχεδίων συγχώνευσης των δύο τραπεζών, η Εθνική αδυνατούσε να καλύψει το μερίδιό της για την ανακεφαλαιοποίηση της Eurobank. Κι έτσι, η Eurobank πήρε τον δρόμο για το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Μόλις λοιπόν η Εθνική ολοκληρώσει τη δική της ανακεφαλαιοποίηση -και μόνο τη δική της-, θα έχει ολοκληρωθεί και η σωτηρία του Λάτση. Η οικογένεια Λάτση απέκτησε μετοχές της Εθνικής, χωρίς να βάλει ούτε ένα ευρώ στην ανακεφαλαιοποίηση της Eurobank, τη στιγμή που οι γαλλικές τράπεζες ξόδεψαν εκατοντάδες εκατομύρια για να ανακεφαλαιοποιήσουν τις θυγατρικές τους στην Ελλάδα. Κι ενώ ο Λάτσης έσωσε τα χρήματά του, κάθε Έλληνας πολίτης χρεώθηκε από 5.830 ευρώ για να πάει η Eurobank στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Αλλά επειδή, εντάξει, κρίση έχουμε, και όλοι μας αντιμετωπίζουμε κάποια οικονομικά προβλήματα, η κυβέρνηση των υποτακτικών του Σαμαρά είναι εκεί, για να σταθεί και πάλι στον κο Λάτση και να σκύψει πάνω από τα αδιέξοδά του. Το πρόβλημα αυτή τη φορά ήταν κάτι παλιοπρόστιμα που είχαν επιβληθεί από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες στις πετρελαϊκές εταιρείες του ίδιου, του Βαρδή Βαρδινογιάννη και κάτι άλλων της αυτής συνομοταξίας. Και παρά τις δυσκολίες και τις αντιδράσεις εντός του Κοινοβουλίου, η κυβέρνηση, με τους βουλευτές της να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη «βιωσιμότητα των επιχειρήσεων» σε περίπτωση που αναγκαστούν να πληρώσουν τα (νόμιμα) πρόστιμα, κατάφερε, έστω και μετά από πέντε απόπειρες, να περάσει τροπολογία για να τα χαρίσει…
Πολύ γαλαντόμο το ελληνικό δημόσιο: στην περίπτωση των ΕΛΠΕ (όπου ο Λάτσης είναι συνεταίρος με το ελληνικό δημόσιο), τα πρόστιμα αυτά υπολογίζονται σε ένα ποσό που φτάνει τα 220 εκατ. ευρώ μόνο για τη χρήση του 2010. Τα πρόστιμα αφορούν τις λεγόμενες «τριγωνικές πωλήσεις», την πλέον διαδομένη φορολογική κομπίνα των πετρελαιάδων και όχι μόνο.
Φαίνεται όμως ότι ούτε αυτά δεν είναι αρκετά για να βάλουμε πλάτη στην… επιχειρηματικότητα. Ούτε το ότι ετοιμαζόμαστε να χαρίζουμε στο Ίδρυμα του «δωρητή» Λάτση την Εθνική Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη είναι αρκετό. Χρειάζεται και κάτι ακόμη –ίσως κάτι που να αντισταθμίσει την απόρριψη της προσφοράς του για τον Αστέρα Βουλιαγμένης (εκεί προηγούνταν άλλοι…); Έχουμε! Το mega deal στο μεγαλύτερο real estate φιλέτο των Βαλκανίων. Και μπορούμε κάλλιστα, μέσα από τα φιλικά μας media να βαφτίσουμε success story το παρακάτω ξεπούλημα: αντί για 20 δις ευρώ, που είναι η αντικειμενική αξία του φιλέτου, να παραχωρηθεί για περίπου 500 εκατ. ευρώ. Και, παρά την εξευτελιστική τιμή, ως δια μαγείας, οι ενδιαφερόμενοι από 10 ή 12 ξαφνικά να μείνουν ο εξής ένας: ο Λάτσης! Αναλυτικό ρεπορτάζ για τα «μαγικά» της κυβέρνησης μπορείτε να διαβάσετε στο UNFOLLOW 27 που κυκλοφορεί («Ο Σαμαράς χαρίζει το Ελληνικό με 80 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο»)
Βέβαια, κάτι παρόμοιο συνέβη και με τον διεθνή διαγωνισμό πώλησης του ΟΠΑΠ: παρά το εξευτελιστικό τίμημα, παρά το ενδιαφέρον που αρχικά εκδηλώθηκε από διάφορους ανταπαιτητές, τελικά η μόνη κοινοπραξία που μπόρεσε να φτάσει ως το τέλος ήταν η εξής μία: του Μελισσανίδη…
Κάποιος κακόπιστος θα μπορούσε να συνδυάσει τα δύο άσχετα μεταξύ τους γεγονότα και να συμπεράνει ότι κάπως μοιράζονται οι δουλειές σε αυτή τη χώρα. Εμείς, δεν ξέρουμε και δεν μπορούμε να πούμε επ’ αυτού. Η μοιρασιά όμως που μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε με σιγουριά είναι η εξής: η εγχώρια διαπλοκή κυβερνά και όλοι εμείς πληρώνουμε σταθερά τον λογαριασμό…