Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εργοδοτικές εισφορές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εργοδοτικές εισφορές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

7 Νοε 2013

Λένε ψέμματα για το μη μισθολογικό κόστος.


Ο υπουργός Εργασίας Πρόνοιας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γιάννης Βρούτσης,είχε ανακοινώσει από το βήμα του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΞΕΕ), επιπλέον μείωση κατά 3,9 μονάδες των εργοδοτικών εισφορών ως το 2013. Ο κ. Βρούτσης, είχε ανακοινώσει προ ημερών την κατάργηση των εισφορών υπέρ των πρώην Οργανισμών Εστίας και Κατοικίας που αντιστοιχούσαν στο 1,1 των εισφορών. Έτσι η συνολική μείωση φθάνει τις 5 ποσοστιαίες μονάδες.
Σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Εργασίας, η μείωση του μη μισθολογικού κόστους, που ζητείται επίμονα από τις ενώσεις των εργοδοτών, αποτελεί το πλέον δραστικό όπλο για τη μείωση της ανεργίας και την αναστροφή της ύφεσης, που συνιστούν σήμερα τη μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα.
(http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_11/09/2012_460667)

 Ξεκίνησαν  με  το  μεγάλο  κράτος  και  το  μεγάλο  και  πολυδάπανο  δημόσιο  τομέα. Σημαντικό ποσοστό των πολιτών αποδέχτηκε αυτή τη θέση μια και αδυνατούσαν, και ούτε ήθελαν, να κατανοήσουν πως οι αδυναμίες του δημοσίου δεν ήσαν αποτέλεσμα του μεγάλου κράτους αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών των αστικών κυβερνήσεων. Βασική συνιστώσα των πολιτικών αυτών ήταν και η συνειδητή απαξίωση των δημοσίων υπηρεσιών και των δημοσίων αγαθών με δύο στόχους. Ο πρώτος στόχος αυτής της απαξίωσης  ήταν η διάλυση όσων τμημάτων του δημοσίου δεν εξυπηρετούσε την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και ο δεύτερος ήταν η άγρα πολιτικής πελατείας προς όφελος των αστικών πολιτικών κομμάτων μέσα από τη διαφθορά και τη συνειδητή διάχυσή της στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Αλλά  όταν  οι  πολιτικά  καθυστερημένοι,  και  όσον  αφορά  σημαντικό  μέρος  των μικροαστών και ευνοημένοι, επίχαιραν για τα δεινά των άλλων δε γνώριζαν πως έσκαβαν και το δικό τους λάκκο μια και η σειρά τους θα ερχόταν πολύ σύντομα. Επίσης αγνοούσαν πως ο βασικός στόχος ήσαν αυτοί. Οι εργαζόμενοι δηλαδή του ιδιωτικού τομέα και  τα πιο αδύνατα τμήματα των μικροαστών αυτοαπασχολούμενων και επαγγελματιών. Και όχι μόνο αυτό: ακόμη σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού πιστεύει ακράδαντα πως ο στόχος των μνημονίων είναι η μείωση το δημοσίου χρέους και προτείνουν ή πιστεύουν πως πρέπει να βρεθούν «ισοδύναμα». Οι άλλοι όμως, οι μεγαλοαστική τάξη και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι,  γνωρίζουν και η δράση τους είναι στοχευμένη καλά. Δεν κάνουν ούτε λάθος ούτε είναι απλά επίμονοι και εγωπαθείς. Πρέπει να φτάσουν στο στόχο.  
Και ο στόχος ήσουν εσύ : Ο εργαζόμενος δηλαδή τόσο του δημόσιου αλλά, και κυρίως, του ιδιωτικού τομέα. Αφού με την ανοχή σου, αν όχι και τι συνενοχή σου, κατεδάφισαν το δημόσιο   σαρώνοντας   ουσιαστικά   και  δικά   σου  δικαιώματα   στράφηκαν  προς  τον πραγματικό στόχο.   Δηλαδή σε σένα του ιδιωτικού τομέα που μέσα στην πολιτική ανωριμότητά σου και την πνευματική σου ραστώνη αρνιόσουν να το καταλάβεις και να το δεχτείς. Η επίθεση στο δημόσιο τομέα είχε διπλό στόχο. Από τη μια αφαιρούσε από το σύνολο των εργαζόμενων τον κοινωνικό μισθό και τα δημόσια αγαθά, μαζί με τη δημόσια περιουσία, και από την άλλη, χειραγωγώντας σημαντικότατο ποσοστό του ελληνικού λαού, κατακερμάτιζαν την κοινωνία για να είναι ανήμπορη να αντιδράσει. Φυσικά υπήρχε μια μειονότητα που δεν τσίμπησε και τα επεσήμανε κουτσά στραβά. Αυτοί όμως ήσαν απλά κάποιοι γραφικοί κατά την άποψη των πολλών.
Και αφού με την ανοχή ή και τη σύμπραξη ευρέων κοινωνικών στρωμάτων αποδυνάμωσαν   το   δημόσιο   στράφηκαν   στον   ιδιωτικό   τομέα.   Το   πρόσχημα;   Το μισθολογικό κόστος. Και τότε δύσκολα βρίσκονταν σύμμαχοι για τους εργαζόμενους του μέσα σε μια κατατεμαχισμένη και αλληλοϋποβλεπόμενη κοινωνία. Αφού, με συνεχείς ομοβροντίες,  ξεκίνησαν  την  απορρύθμιση  των  εργασιακών  σχέσεων,  τη  μείωση  των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και τις κοινωνικές παροχές, δηλαδή τον κοινωνικό μισθό, συνεχίζουν και θα συνεχίσουν απτόητοι. Και δεν μιλάω φυσικά για την τρόικα. Μιλάω για τους εκπροσώπους, θεσμικούς και μη, του κεφαλαίου. Διεθνούς και εθνικού. Σε σύμπνοια. Ένα συμπαγές, προς το παρόν, μέτωπο με στόχο την απόλυτη υποταγή των εργαζόμενων και της κοινωνίας συνολικά στις πλέον αρπακτικές διαθέσεις του κεφαλαίου. Η μείωση του δημόσιου  τομέα,  τόσο  ως  παροχές,  αλλά  άλλο  τόσο  και  σε  ανθρώπινο  δυναμικό φουσκώνει τη θάλασσα των ανέργων. Δεν κάνουν λάθος ούτε σε αυτό. Ούτε τους ξέφυγε. Η  θάλασσα των απελπισμένων ανέργων αποτελεί τη μαγιά της μελλοντικής, και όχι και πολύ αργά, χαρούμενης συναίνεσης στους μισθούς των 300 με 400 ευρώ και χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα.  Αυτοί οι απελπισμένοι θα είμαστε όλοι εμείς.
Μέσα  στα  παραπάνω  πλαίσια  της  καθυπόταξης  και  της  απαξίωσης  όχι  μόνο  της εργασίας αλλά και της ανθρώπινης ζωής η επίθεση