Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταρπαγκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταρπαγκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Μαρ 2015

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ








Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ


Ο νέος ρόλος που αποδίδεται στο ΤΑΙΠΕΔ στα σίγουρα επιχειρεί να ξεπεράσει τις επιδιώξεις και πρακτικές «ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου» που χαρακτήριζαν τις μνημονιακές κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας. Εντούτοις θέτει σε κίνηση διαδικασίες αξιοποίησης της έγγειας δημόσιας περιουσίας οι οποίες σε γενικές γραμμές επαναφέρουν την φιλοσοφία των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Πρόκειται για μια διαδικασία που είχε νομοθετηθεί το 2005 από την τότε νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, και είχε αποτελέσει αντικείμενο επικρίσεων από το σύνολο των αριστερών δυνάμεων [π.χ. Μ. Παπαδόπουλος «ΣΔΙΤ : Απαιτείται απάντηση στην επίθεση των μονοπωλίων», Ριζοσπάστης 7-8-2005, Α. Ξηροτύρη «Άνευ όρων παράδοση στους ιδιώτες οι συμβάσεις ΣΔΙΤ», Αυγή 24-7-2005, Α. Ταρπάγκος «Το αριστερό εργατικό κίνημα απέναντι στις ΣΔΙΤ», περιοδικό Εκτός Γραμμής, τεύχος 8, 2005]. Μάλιστα αυτός ο τρόπος αξιοποίησης της περιουσίας του δημοσίου στην πραγματικότητα έτυχε εντελώς περιορισμένης εφαρμογής και υλοποίησης, πράγμα που προφανώς είχε να κάνει και με την κρίση του τραπεζικού συστήματος που προέκυψε μια τριετία αργότερα (2008), και την αδυναμία χρηματοδοτήσεων από την πλευρά του τραπεζικού κεφαλαίου.

Βέβαια ο προσανατολισμός του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού που ξεκίνησε να εφαρμόζεται στην ελληνική οικονομία εδώ και μια εικοσιπενταετία, περιελάμβανε ως βασική του παράμετρο την γενικευμένη ιδιωτικοποίηση κοινωφελών υπηρεσιών, δημόσιων επιχειρήσεων, τεχνικών υποδομών κλπ. Η πιο εμβληματική μορφή αυτής της πολιτικής ενσαρκώθηκε από τις Συμβάσεις Παραχώρησης στην χρηματοδότηση, λειτουργία και εκμετάλλευση μεγάλων δημόσιων έργων (Αττική Οδός, Γέφυρα Ρίου – Αντιρίου, Αεροδρόμιο Ε. Βενιζέλος), πράγμα που και συνεχίστηκε, ωστόσο με προβλήματα λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, με την αντίστοιχη μορφή κατασκευής των επόμενων έξι μεγάλων αυτοκινητοδρόμων (Τμήμα Μαλλιακός – Κλειδί του ΠΑΘΕ, Άξονας Κεντρικής Ελλάδας κ.ά.), που ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί. Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν να φυτρώσουν σαν τα μανιτάρια ένα ολόκληρο δίκτυο πυκνών σταθμών είσπραξης διοδίων, τα οποία μάλιστα προσαυξήθηκαν στην πορεία, προκειμένου να χρηματοδοτούνται οι τράπεζες και οι κατασκευάστριες εταιρίες, και η χρήση των εθνικών αυτοκινητοδρόμων να γίνει οικονομικά δυσβάστακτη.

Η χρησιμοποίηση της μεθοδολογίας των ΣΔΙΤ βασίζεται σ’ αυτή την εμπειρία των Συμβάσεων Παραχώρησης (ιδιωτικοποίησης των τεχνικών υποδομών), ωστόσο σε μικρότερη κλίμακα, εφόσον οι σχετικές επενδύσεις για την αξιοποίηση τμημάτων της κρατικής περιουσίας τοποθετούνται σε χαμηλότερα επίπεδα. Εντούτοις η ίδια η ευρωπαϊκή εμπειρία που έχει αναδειχθεί, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Πορτογαλίας, καταδεικνύει ότι αυτή η επενδυτική παρέμβαση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην δημόσια περιουσία είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα : Τα έργα που επιχειρήθηκε να πραγματοποιηθούν δεν κατόρθωσαν να καλύψουν τα έξοδά τους, με αποτέλεσμα το δημόσιο να καταβάλει τελικά στους επιχειρηματίες υπέρογκα ετήσια «ενοίκια». Σε καμία περίπτωση δεν προέκυψαν έσοδα τέτοια από αυτές τις εκμεταλλεύσεις που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κοινωνικούς σκοπούς (λ.χ. στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος), λειτουργώντας προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος.

Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι και με την μεγάλη στενότητα του τραπεζικού συστήματος για την χρηματοδότηση τέτοιου είδους δραστηριοτήτων ΣΔΙΤ σε μορφές έγγειας περιουσίας του δημοσίου, η οποιαδήποτε παρέμβαση του ιδιωτικού κεφαλαίου (κατασκευαστικού, real estate κλπ.). θα μπορεί να εξασφαλίσει μόνον μια οριακή αποδοτικότητα και κερδοφορία του ιδίου (αποσβέσεις, λειτουργικά έξοδα κ.ά.), που δεν αφήνουν σοβαρά περιθώρια για την είσπραξη ωφελειών για λογαριασμό του δημοσίου. Αλλά κι’ αν ακόμη αυτό επιτευχθεί, δεν πρόκειται παρά για πενιχρά αποτελέσματα, που κατά κανέναν τρόπο δεν μπορούν να καλύψουν τις «μαύρες τρύπες» της κοινωνικής ασφάλισης ή άλλων κοινωνικών προγραμμάτων. Άλλωστε δεν μπορεί κανείς να περιμένει ουσιαστικά την κάλυψη του ετήσιου ελλείμματος του ασφαλιστικού συστήματος (20 δισεκατ. ευρώ απώλειες από την μαζική ανεργία και την αδήλωτη εργασία) από τέτοιου είδους συμμετοχές : Αυτές δεν μπορούν να καλυφθούν παρά με την ανάκαμψη της απασχόλησης των ανέργων και την σχετική εισροή πόρων στα ασφαλιστικά ταμεία και τον κρατικό προϋπολογισμό.

Εκείνο που μπορεί να προβληθεί και να επιχειρηθεί να υλοποιηθεί και που έχει μέγιστη κοινωνική σημασία και μια ορισμένη αποτελεσματικότητα, είναι η κοινωνική παραγωγική αξιοποίηση τμημάτων της περιουσίας του ελληνικού κράτους. Μ’ άλλες λέξεις ο σχηματισμός δημοκρατικών παραγωγικών συνεταιρισμών που απαρτίζονται από το πολυπληθές άνεργο εργατικό δυναμικό (επιστημονικό, τεχνικό κλπ.) σε όλες τις περιφέρειες της χώρας προκειμένου να προχωρήσουν στη λειτουργία και εκμετάλλευση τέτοιου είδους δραστηριοτήτων (λ.χ. τουριστικών εκμεταλλεύσεων, αγροτικών καλλιεργειών κ.ά.). Ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών άλλων θα μπορούσε να είναι αυτού του είδους η κοινωνική εκμετάλλευση ολόκληρου του δικτύου της περιουσίας του ΕΟΤ, μέσα από την αναβάθμιση και λειτουργία τους, με σχετικά προσιτό κόστος, τη στιγμή που εδώ και χρόνια ερημώνουν.

Το όφελος θα ήταν από τη μια πλευρά η σχετική συμβολή στην άνοδο του ΑΕΠ μέσα από την ανάπτυξη αυτών των υπηρεσιών, και από την άλλη πλευρά η εξασφάλιση της απασχόλησης ενός μέρους των ανέργων.Σ’ αυτή την περίπτωση οι εκμεταλλεύσεις της δημόσιας περιουσίας περιέρχονται σε μια μορφή συλλογικής ιδιοκτησίας (δημοσίου – συνεταιρισμένων παραγωγών – τοπικής αυτοδιοίκησης), σε κάθε περίπτωση κοινωνικού χαρακτήρα, με δεδομένη προφανώς την αναγκαιότητα δημόσιας τραπεζικής τους χρηματοδότησης για τον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων ή τη δημιουργία νέων, για κεφάλαια κίνησης κλπ

πηγή

28 Ιαν 2015

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ.

το ζωτικό αριστερό αίτημα για μεταφορά εισοδήματος από τις κυρίαρχες τάξεις στον λαϊκό εργαζόμενο κόσμο, ως μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης και αναθέρμανσης της οικονομικής δραστηριότητας, δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από ρηξικέλευθες παρεμβάσεις στο ίδιο το επίπεδο των καπιταλιστικών δομών της οικονομίας, από μορφές κοινωνικοποίησης παραγωγικών δραστηριοτήτων, από συνεταιριστικά λαϊκά εγχειρήματα, από την θεσμοθέτηση δραστικών εξουσιών εργατικού ελέγχου, από την επιβολή κοινωνικών αρχών δημοκρατικού παραγωγικού σχεδιασμού.




Η τελευταία δημοσίευση των στοιχείων της έρευνας της IBHS (Info Bank Hellastat) για την συνολική πορεία του μεγαλύτερου μέρους των ελληνικών επιχειρήσεων (21.000), σε συνέχεια προηγούμενων δημοσιεύσεων από την ICAP (Οδηγός Ελληνικών Επιχειρήσεων) και το ΙΟΒΕ (Ινστιντούτο Οικονομικών Βιομηχανικών Ερευνών), καταδεικνύει κατά τον σαφέστερο τρόπο τον συνολικό κύκλο της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης της τελευταίας εξαετίας (2008 – 14) από όλες τις οικονομικές πλευρές. Κι' αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός της πλήρους αντιφατικότητας της οικονομικής λογικής όλων αυτών των αστικών οικονομικών κέντρων, που από τη μια πλευρά είναι ιδεολογικοί θιασώτες της πιο ακραία περιοριστικής πολιτικής δημοσιονομικών περικοπών (που επιφέρουν αναπότρεπτα τη μείωση της κατανάλωσης των λαϊκών νοικοκυριών), ενώ από την άλλη πλευρά (και προκειμένου να αποκρύψουν τον εγγενή και δομικό χαρακτήρα της κρίσης κεφαλαιακής υπερσυσσώρευσης) εντοπίζουν αποκλειστικά σ' αυτή την μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης την κύρια αιτία της καθοδικής γενικά πορείας των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας.


Από μια γενική άποψη εκείνο που καταγράφεται αδιαμφισβήτητα είναι το γεγονός ότι στην πενταετία 2008 – 13 σημειώνεται κάμψη του κύκλου εργασιών (τζίρου) των ελληνικών εταιριών κατά 29%, ενώ στην ίδια περίοδο μειώνεται δραστικά η επενδυτική τους δραστηριότητα κατά 63%, ενώ παράλληλα

20 Οκτ 2014

ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ Η «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ» ΣΗΜΕΡΑ ;

... η σύναψη της οποιασδήποτε «κοινωνικής συμφωνίας» με τις αστικές δυνάμεις, μέσα στο πεδίο του σύγχρονου κοινωνικού ολοκαυτώματος, μόνον ως τραγέλαφος μπορεί να εκληφθεί στο βαθμό που : Οι εργατικοί μισθοί καισυντάξεις έχουν κατακρεουργηθεί προς όφελος της επιχειρηματικής εργοδοσίας κατά 40% περίπου στην τελευταία πενταετία. – Τα εργατικά συνδικαλιστικά δικαιώματα έχουν υποστεί συντριπτικά πλήγματα στο επίπεδο του συλλογικού αλλά και του ατομικού εργατικού δικαίου. – Η ανεργία που έχει προκαλέσει ακριβώς η ίδια η κρίση υπερσυσσώρευσης του ελληνικού καπιταλισμού αγκαλιάζει το ένα τρίτο πλέον του συνολικού εργατικού δυναμικού. – Τα συστήματα προσφοράς κοινωνικών υπηρεσιών (ασφάλισης, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης) έχουν τεθεί σε τροχιά ολοσχερούς παραφθοράς κλπ. Μ’ αυτά τα κοινωνικά δεδομένα της απροσμέτρητης καταστροφής τι είδους «κοινωνικό συμβόλαιο» μπορεί να συναφθεί μεταξύ μισθωτής εργασίας και επιχειρηματικού κεφαλαίου, μεταξύ δηλαδή του θύτη και του θύματος ;
Μ’ αυτά τα δεδομένα το εγχείρημα νεκρανάστασης της χρεοκοπημένης ιστορικά σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής της «κοινωνικής συμφωνίας», και μάλιστα στον πυθμένα κυριολεκτικά μιας καπιταλιστικής κρίσης που ανακυκλώνεται ασταμάτητα, είναι ανέφικτο και αναποτελεσματικό, και σε κάθε περίπτωση χωρίς κοινωνικό όφελος για τον μισθωτό εργαζόμενο κόσμο. Συνεπώς η μοναδική πολιτική που μπορεί να διασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη παράλληλα οπωσδήποτε με την κοινωνική δικαιοσύνη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με τέτοιου είδους κοινωνικές εταιρικές διαδικασίες, που θέτουν στο απυρόβλητο τα ταξικά συμφέροντα της «επιχειρηματικότητας» και φέρνουν στο προσκήνιο τα αριστερά ορόσημα: Του εργατικού ελέγχου στις επιχειρήσεις, της κοινωνικοποίησης σε στρατηγικούς οικονομικούς κλάδους (από τα τρόφιμα μέχρι τη χαλυβουργεία, από τα ναυπηγεία μέχρι τα τσιμέντα), της δραστικής φορολόγησης της καπιταλιστικής κερδοφορίας (τουλάχιστον στο 50%), της συνεταιριστικής παραγωγικής οργάνωσης, της εθνικής δημοκρατικής ρύθμισης της οικονομικής δραστηριότητας, του κοινωφελούς χαρακτήρα λειτουργίας των δημόσιων επιχειρήσεων κλπ...

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τις πρώτες μεταπολεμικέςδεκαετίες και τουλάχιστον μέχρι την απαρχή εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης μεταστροφής, εφαρμόστηκε η πολιτική του «κοινωνικού συμβολαίου», δηλαδή ενός συμβιβασμού ανάμεσα σταταξικά συμφέροντα της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας και στις οικονομικές και κοινωνικές επιδιώξεις των αστικών τάξεων. Οι λόγοι που έκαναν εφικτή τη λειτουργία αυτών των «κοινωνικών συμφωνιών» είναι μεταξύ των άλλων : Η επίτευξη ισχυρών ρυθμών ανάπτυξης των καπιταλιστικών οικονομιών, η σχετική έντονη παρουσία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και των αριστερών πολιτικών σχηματισμών, καθώς και η σχεδόν πλήρης απασχόληση του εργατικού δυναμικού, και έτσι η ανάγκη σύναψης ενός «κοινωνικού συμβολαίου» που να διασφαλίζει την μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής έναντι μιας σχετικής αναδιανεμητικής εισοδηματικής πολιτικής προς όφελος της μισθωτής εργασίας και της εξασφάλισης της λειτουργίας των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών του κράτους πρόνοιας.
Στο πολιτικό επίπεδο αυτή η πολιτική κοινωνικής συναίνεσης εκφράστηκε κυρίως από ταευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, για τα οποία αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό. Αυτό συνέβη και στην ελληνική πραγματικότητα με το «συμβόλαιο της αλλαγής» του ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησής του (1981 – 89), όπου διασφαλίζονταν οι όροι της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης, παράλληλα με μια ορισμένη βελτίωση των όρων αναπαραγωγής της εργατικής τάξης (εισοδηματική βελτίωση, δημοκρατικό θεσμικό συνδικαλιστικό πλαίσιο, εθνικό σύστημα υγείας κλπ.). Εντούτοις η παρατεταμένη κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1970, ξεπεράστηκε ενδιάμεσα από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 για να επανακάμψει κατά πολύ δριμύτερη από το τέλος της δεκαετίας του 2000, επέβαλε τη γενικευμένη υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών, προκειμένου να αντιστραφεί η πτωτική πορεία του ποσοστού κέρδους των καπιταλιστικών επιχειρήσεων.
Κατ’ αυτό τον τρόπο η κλασική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και μαζί η ελληνική εκδοχή της, άρχισαν να μετατοπίζονται προς τα νεοφιλελεύθερα δόγματα, από τον ήπιο μονεταρισμό στονεοφιλελευθερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και τελικά προς τον απροσχημάτιστο ακραίο νεοφιλελευθερισμό που μετάλλαξε το ΠΑΣΟΚ σε ακραιφνώς κόμμα του «σοσιαλφιλελευθερισμού», οδηγώντας στην ολοσχερή του απονομιμοποίηση στο επίπεδο των πολιτικών εργατικών εκπροσωπήσεων (από το 44% του 2009 στο αμφίβολο σημερινό 5%). Αποδείχθηκε δηλαδή

13 Οκτ 2014

ΔΗΜΟΣΙΑ , ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Του ΑΝ. ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ
Είναι γενικά αποδεκτό ότι μια διαδικασία δημοκρατικής, προοδευτικής, αντισυστημικής μετάβασης που καλείται να προωθήσει μια αριστερή κυβέρνηση, περιλαμβάνει αρχικά την ταυτόχρονη λειτουργία τριών τομέων της κοινωνικής παραγωγής : τον ιδιωτικό των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, τον κρατικό τομέα της κοινής ωφέλειας και τον κοινωνικό των παραγωγικών δραστηριοτήτων που βρίσκονται υπό την άμεση λαϊκή δικαιοδοσία. Πρόκειται για μια συνολική οικονομική λειτουργία όπου καταγράφεται εκ των πραγμάτων ένας ανταγωνισμός των τριών αυτών τομέων, με κριτήρια την αποτελεσματικότητα και την κοινωνική ωφελιμότητα. Μ’ αυτή την έννοια μια τέτοια πολιτική έρχεται σε αντίθεση με τον σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό ο οποίος βασίζεται αποκλειστικά στην κυριαρχία τουιδιωτικού κεφαλαίου και στις ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων επιχειρήσεων. Και από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να υποστηριχθεί βάσιμα ότι οποιαδήποτε διαδικασία μεταβατικού χαρακτήρα πρέπει να περιλαμβάνει τη γενικευμένη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, πράγμα ευθύς εξαρχής ανέφικτο για αντικειμενικούς αλλά και για υποκειμενικούς λόγους.
α) Στη βάση αυτών των παραδοχών πώς στοιχειοθετείται μια αριστερή ριζοσπαστική πολιτική στο επίπεδο της διακυβέρνησης απέναντι στους τρεις αυτούς τομείς ; Και πρώτα απ’ όλα πώς διαμορφώνονται τα πράγματα στο δημόσιο τομέα της οικονομίας, με δεδομένο το γεγονός ότι οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν προωθήσει σταδιακά αλλά επίμονα την αποκρατικοποίηση σημαντικών κοινωφελών επιχειρήσεων την τελευταία εικοσαετία, στη λογική άλλωστε της πλήρους απελευθέρωσης των αγορών που έχει θεσπιστεί στο ευρωπαϊκό κοινοτικό επίπεδο ; Σήμερα ο κρατικός τομέας της οικονομίας εμφανίζεται πλήρως αποψιλωμένος μετά από τόσες ιδιωτικοποιήσεις, τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα του οικονομικού του δυναμικού. Σ’ όλες τις περιπτώσεις αυτές των προηγούμενων χρόνων (από τον ΟΤΕ μέχρι την Αγροτική Τράπεζα και από τον ΟΛΠ μέχρι την μικρή ΔΕΗ) το ελληνικό αριστερό κίνημα ανέδειξε την αντίθεσή του, επιχειρώντας να τις αποκρούσει, χωρίς την σχετική ωστόσο αποτελεσματικότητα.
Στη σημερινή συγκυρία της προοπτικής σχηματισμού μιας αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, επόμενο είναι να τίθεται το ζήτημα της λειτουργίας ενός δημόσιου ισχυρού τομέα της οικονομίας, πράγμα που σημαίνει αφενός την ματαίωση κάθε άλλης σχεδιαζόμενης αποκρατικοποίησης κοινωφελούς επιχείρησης (ΟΛΘ, ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ, Εγνατίας κλπ.), και αφετέρου την επαναφορά σε δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο όλων των ζωτικής σημασίας επιχειρήσεων που έχουν παραχωρηθεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνεται λόγος για δημόσιο πυλώνα της οικονομίας, ενώ απεναντίας η συγκέντρωση του συνόλου αυτών των κοινωφελών επιχειρήσεων και η λειτουργία τους με κοινωνικά οικονομικά κριτήρια, με διευρυμένο εργατικό έλεγχο και αντικατάσταση της γραφειοκρατικής τους δομής, είναι σε θέση να συμβάλει καθοριστικά στην οικονομική ανάταξη της χώρας, να διασφαλίσει χαμηλά τιμολόγια παροχής υπηρεσιών, να εξασφαλίσει δημοκρατικά διαφανείς αξιοκρατικές προσλήψεις, να διευρύνει την απασχόληση με την πρόσληψη ανέργων και να περιορίσει την ισχύ του ιδιωτικού καπιταλιστικού τομέα της οικονομίας.
β) Από την άλλη πλευρά πώς τίθεται το ζήτημα της ριζοσπαστικής μετάβασης στο σώμα των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας (22.500 επιχειρήσεις που συντάσσουν ετήσιους ισολογισμούς οι οποίοι συγκεντρώνονται στην ICAP), που αντιπροσωπεύουν προφανώς και το κατά πολύ πλειοψηφικό τμήμα της οικονομικής δραστηριότητας (βιομηχανία, εμπόριο, υπηρεσίες κ.ά.). Ένα πρώτο μέτρο κοινωνικού ελέγχου είναι η εισαγωγή και απρόσκοπτη λειτουργία διευρυμένων θεσμών λαϊκού ελέγχου αυτών των επιχειρήσεων στο επίπεδο της απασχόλησης, των οικονομικών μεγεθών λειτουργίας, της επιχειρηματικής κερδοφορίας, που εκ των πραγμάτων περιορίζουν το διευθυντικό δικαίωμα του κεφαλαίου και τον δεσποτισμό της εργοδοσίας. Ένα δεύτερο μέτρο αντιπροσωπεύει η δραστική φορολόγηση των κερδών τουλάχιστον των μονάδων που εμφανίζουν κερδοφορία, με επαναφορά του δείκτη φορολογικού συντελεστή στο 45% από το μισό που είναι σήμερα, και με τάση ακόμη παραπέρα αύξησής του για την κάλυψη των δημοσιονομικών και κοινωνικών αναγκών. Τέλος μια τρίτη παρέμβαση αφορά στον αυστηρό έλεγχο της διαμόρφωσης των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών, με στόχο την αποφυγή της εμπορικής κερδοσκοπίας και την αντιστοίχησή τους στο εισοδηματικό επίπεδο των λαϊκών τάξεων. Κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να προαχθεί μια ορισμένη διαδικασία κοινωνικής εποπτείας και παρέμβασης στη λειτουργία του ακραιφνώς ιδιωτικού τομέα της οικονομίας με μέτρα ριζοσπαστικού μεταβατικού χαρακτήρα.
γ) Τέλος, τίθεται το ερώτημα πώς συγκροτείται ο κοινωνικός τομέας της οικονομίας, αυτός που βρίσκεται κάτω από την πλήρη λαϊκή ιδιοκτησία και λειτουργία. Προφανώς πρόκειται για ένα σύνολο οικονομικών δραστηριοτήτων που εντάσσονται εκτός του πλαισίου του ανταγωνισμού της «ελεύθερης αγοράς», και αφορούν ευθέως την διάθεση προϊόντων και υπηρεσιών μέσα από κοινωνικά εμπορικά δίκτυα, με άμεσο στόχο την ικανοποίηση ζωτικών κοινωνικών αναγκών. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται για περιθωριακές μορφές παραγωγικής δραστηριότητας, αλλά για κύριες εκφράσεις της κοινωνικής παραγωγής. Εφόσον είναι η κρίση υπερσυσσώρευσης που έχει καταστρέψει ένα ευρύ φάσμα παραγωγικών δραστηριοτήτων, λόγω της ισχυρής πτώσης του ποσοστού κέρδους (εργοστασίων και μικροαστικών δραστηριοτήτων), τότε η κοινωνικοποίηση των επιχειρήσεων που έχουν κλείσει, ωστόσο όμως διατηρούν την παραγωγική χρησιμότητά τους (τσιμέντα, τρόφιμα, χαλυβουργεία κλπ.), είναι μονόδρομος για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού.
Μ’ άλλες λέξεις η κήρυξη αυτών των παραγωγικών μονάδων που έχουν εκκαθαριστεί σε δημόσια κυριότητα, η επαναλειτουργία τους με εργατικό έλεγχο και δημόσια τραπεζική χρηματοδότηση, η διάθεση των προϊόντων τους σε κοινωνικά δίκτυα διανομής, είναι ο μοναδικός τρόπος να εξασφαλιστεί η απασχόληση των ανέργων και η κάλυψη των ζωτικών λαϊκών αναγκών. Και παράλληλα η προώθηση δημοκρατικών συνεταιριστικών εγχειρημάτων στο πεδίο των αυτοαπασχολουμένων που έχουν καταστραφεί από τις μνημονιακές πολιτικές (μικρεμπόρων, τεχνιτών, βιοτεχνών κ.ά.), εφόσον αυτή η κοινωνική οργάνωση παρέχει άλλωστε σημαντικά πλεονεκτήματα (μείωση των γενικών εξόδων λειτουργίας, διαμοιρασμός του επιχειρηματικού ρίσκου, αποτελεσματικότητα στις δανειοδοτήσεις, ισχυρότερος ανταγωνισμός προς τις αλυσίδες εμπορίου και προσφοράς υπηρεσιών).  

25 Σεπ 2014

ΝΟΜΙΚΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ..


.....οι τρόποι αντιμετώπισης του ζητήματος της εφαρμογής και επαναφοράς της εργατικής νομοθεσίας (οκτάωρη απασχόληση, συμβάσεις αορίστου χρόνου, λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων κλπ.), μπορεί να επιχειρηθεί να διασφαλιστούν από μια πρώτη ματιά, με δύο μορφές : Από τη μια πλευρά με την αποκατάσταση της λειτουργίας ενός πυκνού δικτύου αρχών επιθεώρησης της εργασίας, που να ελέγχουν την εφαρμογή των συλλογικών και ατομικών εργατικών ρυθμίσεων. – Από την άλλη πλευρά, με την ενεργοποίηση των όσων εργατικών σωματείων έχουν απομείνει όρθια, που με την παρέμβασή τους στο επιχειρησιακό ή κλαδικό επίπεδο, να επιβάλλουν την λειτουργία των κανόνων του εργατικού δικαίου....

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

Όσο περισσότερο προσεγγίζει η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης της Αριστεράς, με κύριο κορμό ή και αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο περισσότερο γίνονται ορατές οι αντιφάσεις και οι δυσχέρειες που πρόκειται εκ των πραγμάτων να έρθουν στην επιφάνεια από την αντικειμενικά διαμορφωμένη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Αυτό με δεδομένο το γεγονός ότι στη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας, η κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και η εφαρμογή των πολιτικών των μνημονίων, έχουν προκαλέσει μια κατάσταση κοινωνικού ολοκαυτώματος στις λαϊκές εργαζόμενες τάξεις, με αποτέλεσμα τη ριζική τροποποίηση του ταξικού συσχετισμού των δυνάμεων προς όφελος του επιχειρηματικού κεφαλαίου και σε βάρος της μισθωτής εργασίας. Η κύρια έκφραση της επιβολής των δυνάμεων της επιχειρηματικής εργοδοσίας, πέραν όλων των άλλων μεταλλάξεων που επισυνέβησαν στο εργατικό δίκαιο, αφορά την εκτίναξη της ανεργίας από το 8% (2008) στο σημερινό 28%, με την μαζική εκκαθάριση (κλείσιμο) εκατοντάδων εργοστασίων που εμφάνιζαν χαμηλή αποδοτικότητα των ιδίων κεφαλαίων τους και σημαντικά ζημιογόνα αποτελέσματα.

Αναδεικνύεται έτσι πρωτίστως το ζήτημα της δυναμικής και εξελισσόμενης σχέσης ανάμεσα στις ρυθμίσεις ανάταξης
(που σε μεγάλο βαθμό έχει πλήρως καθαιρεθεί) από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, και στους δυσμενέστατους κοινωνικούς συσχετισμούς των δυνάμεων που έχουν αναδειχθεί στην παραγωγική πραγματικότητα του ιδιωτικού κυρίως τομέα της καπιταλιστικής οικονομίας. Γιατί βέβαια η σημασία και η σπουδαιότητα αυτών των προοδευτικών και δημοκρατικών εργατικών ρυθμίσεων καλείται να βλαστήσει σε ένα κοινωνικό έδαφος που χαρακτηρίζεται από φαινόμενα «παράλυσης» της εργατικής τάξης, τόσο εξ αιτίας του απολυταρχισμού του διευθυντικού δικαιώματος του κεφαλαίου, όσο και από τις μεταλλάξεις των εργασιακών σχέσεων που έχει επιφέρει η μνημονιακή πολιτική, καθώς και της παραφθοράς και αποψίλωσης των εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Αυτή η εκ των πραγμάτων αντίφαση και ένταση μεταξύ κυβερνητικών νομικών ρυθμίσεων και συσχετισμού των δυνάμεων, προέρχεται πρωταρχικά από την νίκη του κεφαλαίου επί της εργασίας που εκφράστηκε με την υπερμεγέθη ανεργία. Προφανώς βέβαια έχουν συνεργήσει και άλλοι παράγοντες, όπως ο υπονομευτικός ρόλος του εργοδοτικού συνδικαλισμού, οι συνεχείς κατασταλτικές δράσεις των κρατικών αστυνομικών μηχανισμών (επιστρατεύσεις απεργών, σπάσιμο απεργιών από την ισχύ των ΜΑΤ, δικαστικές αποφάσεις κήρυξης κινητοποιήσεων ως παράνομων και καταχρηστικών κλπ.), οι αλλεπάλληλες αντεργατικές ρυθμίσεις των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων όπως η ελαστικοποίηση της οκτάωρης απασχόλησης, η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, η έγκριση ομαδικών απολύσεων, η κατάργηση του θεσμικού πλαισίου των συλλογικών συμβάσεων κ.ά. Ωστόσο η καθοριστική παράμετρος της διαμόρφωσης του δυσμενέστατου συσχετισμού των δυνάμεων ήταν και συνεχίζει να είναι η μαζική ανεργία που

18 Ιουν 2014

Συγκεντρώσεις συνταξιουχικών σωματείων την Πέμπτη-19-Ιουνίου

Σε ολόκληρη τη μνημονιακή τετραετία το επίπεδο των συντάξεων των μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων επαγγελματιών, σε όλα χωρίς εξαίρεση τα ασφαλιστικά ταμεία όπου υπάγονταν, έχει υποστεί μειώσεις με τους αλλεπάλληλους εφαρμοστικούς νόμους της τάξης του 30%. Ακόμη περισσότερο βέβαια που και οι μισθοί της ενεργού εργατικής τάξηςαποψιλώθηκαν σχεδόν κατά 40%, καταργήθηκε η ισχύς των συλλογικών συμβάσεων, και οι περισσότερες κατηγορίες των ενεργών εργαζομένων οδηγούνται στη σφαίρα του μειωμένου κυβερνητικά κατώτατου μισθού του ανειδίκευτου εργάτη των 580 ευρώ. Σαν να μην έφταναν αυτά, η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, με τις υποδείξεις και τα συμπεράσματα της οποίας συμβαδίζει η κυβερνητική πολιτική ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί να επιβάλλει νέα μείωση των συντάξεων και των μισθών, προκειμένου να τις οδηγήσει σε επίπεδα κυριολεκτικής εξαθλίωσης, υποπολλαπλάσια των νομίμων επιπέδων τους.
Η καινούρια μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 5% δεν αποτελεί παρά μια στοιχειακή εισαγωγή στην επιχείρηση κατεδάφισης των επικουρικών ταμείων, εφόσον θα εφαρμόζεται η λογική του «μηδενικού ελλείμματος» των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης, με αποτέλεσμα την συνεχή μείωση των συνταξιοδοτικών παροχών ανά εξάμηνο. Και το σπουδαιότερο όλων, με βάση τις αντισυνταγματικές διατάξεις του ήδη ψηφισμένου μνημονιακού νόμου 3863 / 2010, προγραμματίζεται η καταβαράθρωση του συνόλου των συντάξεων στα επίπεδα των 360 ευρώ που μπορεί να εγγυηθεί το κράτος, παρόλη την καταβολή εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ασφαλιστικών εισφορών που κατέβαλαν οι εργαζόμενοι τις προηγούμενες δεκαετίες.
Επιχειρείται έτσι να εμπεδωθεί η αρχή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού του σύγχρονου καπιταλισμού, της «κοινωνικής γενοκτονίας» των στρωμάτων του πληθυσμού (που σήμερα ξεπερνούν ήδη τον Οικονομικά Ενεργό Πληθυσμό), που η σύγχρονη καπιταλιστική παραγωγή δεν έχει ανάγκη, και έτσι μπορούν να οδηγηθούν εκ του ασφαλούς στον Καιάδα. Ο σπαρτιατικός αυτός όλεθρος που αφορούσε τα ανάπηρα ή καχεκτικά παιδιά, σήμερα επεκτείνεται και περιλαμβάνει τρεις τεράστιες κοινωνικές κατηγορίες : τους ανέργους, την επιστημονική νεολαία, τους συνταξιούχους, την πλειοψηφία σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού. Και μάλιστα όταν καμιά από τις τρεις αυτές κατηγορίες δεν εμφανίζει χαρακτηριστικά αναπηρείας ή καχεξίας : Οι εργαζόμενοι που απωθούνται στο περιθώριο της μακρόχρονης ανεργίαςδιαθέτουν στο ακέραιο όλες τις παραγωγικές τους ικανότητες, η μορφωμένη νεολαία σφύζει από δυναμισμό ο οποίος οδηγείται στον μαρασμό της ανεργίας ή της ετεροαπασχόλησης, οι συνταξιούχοι έχουν καταναλώσει 30 και 40 χρόνια εργασίας στην διεκπεραίωση της κοινωνικής παραγωγής, του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα.
Όλες αυτές οι κοινωνικές κατηγορίες είναι πλέον «άχρηστες» για τις ανάγκες της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας και γι’ αυτό μπορούν να οδηγούνται στον κοινωνικό όλεθρο και την οικονομική καταστροφή. Οιάνεργοι με το να στερούνται του επιδόματος ανεργίας, το οποίο λαμβάνει μόνον μια μικρή μειοψηφία τους, σε επίπεδα μάλιστα του ενός – τρίτου των επιδομάτων ανεργίας των δυτικών ευρωπαϊκών χωρών. Οι νέοι επιστήμονες με το να μην διαθέτουν ούτε το απειροελάχιστο εισόδημα και να στηρίζονται και μετά τα 30 τους χρόνια στην οικογενειακή υποστήριξη. Οι συνταξιούχοι με το να βλέπουν τις νόμιμες συνταξιοδοτικές τους παροχές να εξαερώνονται και να αδυνατούν να επιβιώσουν με τις προβλεπόμενες συντάξεις των 360 ευρώ.
Μια κοινωνία που αντί να αναπτύξει παραγωγικά την πλειονότητα του πληθυσμού της, αντί να προστατεύσει τις συντάξεις που είναι προϊόν δεκαετιών ασφαλιστικών εισφορών, αντί να παράγει για να καλύπτει τις λαϊκές της ανάγκες, κατατρώει τις ίδιες της τις σάρκες, προκειμένου να ορθοποδήσει το επιχειρηματικό κεφάλαιο και να αποκαταστήσει την κλονισμένη από την κρίση κερδοφορία του.          Μιας κοινωνίας υπό την νεοφιλελεύθερη κυριαρχία που θέτει την επιδίωξη του καπιταλιστικού κέρδους πάνω από τις ανάγκες και την πραγμάτωση των ανθρώπινων ζωών στον κόσμο. Όπως η κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου εκκαθαρίζει μαζικά επιχειρήσεις (από τη Χαλυβουργία μέχρι την Κόκα Κόλα και από την Αλλατίνη μέχρι την Τσιμεντοβιομηχανία ο κατάλογος είναι ατελείωτος), κατά τον ίδιο τρόπο, με τη συνέργεια της μνημονιακής πολιτικής, εκκαθαρίζει και την ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Η κοινωνική και πολιτική απονομιμοποίηση της κυβερνητικής εξουσίας των μνημονίων είναι περισσότερο από εμφανής, και μόνον η κρατική καταστολή και οι πρακτικές εκτροπής κατορθώνουν οριακά να παρατείνουν το βίο της. Η πανελλαδική κινητοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων των συνταξιούχων που διοργανώνεται την Πέμπτη – 19 – Ιουνίου στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της χώρας αντιπροσωπεύει την έκφραση μιας κοινωνικής κίνησης, παρόλα τα προβλήματα και τις δυσχέρειες (κατακερματισμός και πολυδιάσπαση), παράλληλα με όλες τις άλλες που πραγματοποιούνται ή μέλλεται να αναδειχθούν στο προσκήνιο (καθαρίστριες, διαθεσιμότητες και απολύσεις στο δημόσιο τομέα κλπ.), που μπορεί και αυτή να συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός κοινωνικού μετώπου προάσπισης της απασχόλησης, των μισθών των συντάξεων, των δημόσιων αγαθών. Η παλλαϊκή διεύρυνση αυτού του κοινωνικού αγωνιστικού μετώπου, και μάλιστα με τον «αέρα» που δίνει σήμερα η εκλογική πρωτοκαθεδρία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το σύνολο των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται και που αποτελούν τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, είναι σε θέση να συντομεύσει τα μέγιστα τη ζωή της συγκυβέρνησης των μνημονίων, να επιφέρει την απομάκρυνση της κυβερνητικής μειοψηφίας, και να ανοίξει το δρόμο για την δημοκρατική και προοδευτική κατίσχυση των λαϊκών ταξικών συμφερόντων.
Του ΑΝ. ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ
Συγκεντρώσεις συνταξιουχικών σωματείων την 
Πέμπτη-19-Ιουνίου : Αθήνα 6.00 το απόγευμα 
στα Προπύλαια.


7 Απρ 2014

ΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΤΑΞΗΣ

alt.....Μέσα σ’ αυτό το πεδίο των ανεπανάληπτων συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων που θα προκύψουν άμεσα,η κυβέρνηση της Αριστεράς θα βρεθεί ουσιαστικά χωρίς χρηματοδοτικούς πόρους για την αντιμετώπιση της κοινωνικής εξαθλίωσης και των αναγκών οικονομικής ανάκαμψης με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Και από αυτή την άποψη η Ελλάδα δεν είναι Βενεζουέλα (εξασφάλιση κοινωνικών πόρων από την εθνικοποιημένη πετρελαϊκή παραγωγή), αλλά περισσότερο προσομειάζει με την περίπτωση της Βολιβίας στο νοτιοανατολικό άκρο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Σ’ αυτή την περίπτωση, εφόσον η αριστερή λαϊκή κυβέρνηση παραμείνει συνεπής στις δεσμεύσεις της και δεν τις αναιρέσει (προκειμένου να διατηρήσει το «καλό κλίμα» σε σχέση με τα ευρωπαϊκά κέντρα και την ελληνική εργοδοσία, οπότε θα πρόκειται για επανάληψη της κυβερνητικής εμπειρίας της ΝΔ), και προκειμένου να προωθηθεί άμεσα η κοινωνική ανόρθωση και η οικονομική ανάταξη, η μοναδική δυνατότητα που θα παραμένει ανοιχτή δεν θα είναι άλλη παρά η ώθηση των δεσμεύσεων και τομών της στα έσχατα όριά τους, που είναι και η απαρχή της εφαρμογής ενός μεταβατικού προγράμματος σοσιαλιστικού χαρακτήρα......

Του ΑΝ. ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ
Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Η σημερινή συγκυρία της συνεχιζόμενης πολιτικής των μνημονίων και της δίχως ορατό τέλος κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, χαρακτηρίζεται εξολοκλήρου από την απουσία πόρων για την όποια χρηματοδότηση της οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης. Το 1,5 εκατομμύρια άνεργοι στην τεράστια πλειονότητά τους δεν λαμβάνουν καμία επιδότηση ανεργίας, τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης στερούνται της κρατικής επιδότησης, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων έχει σχεδόν εκμηδενιστεί, το ιδιωτικό επιχειρηματικό κεφάλαιο συνεχίζει την πενταετή επενδυτική του αποχή, οι διεθνείς επενδύσεις αφορούν στην εξαγορά δημόσιων επιχειρήσεων και ως εκ τούτου δεν διευρύνουν την παραγωγική βάση και την απασχόληση, το τραπεζικό σύστημα απέχει από την χρηματοδότηση της οποιασδήποτε παραγωγικής επένδυσης, οι λαϊκές αποταμιεύσεις στο πιστωτικό σύστημα έχουν προ πολλού εξατμιστεί, οι δόσεις των δανείων που εισρέουν, μετά από τηνεπιβολή νεοφιλελεύθερων μεταλλάξεων στην εργατική τάξη και στα μικροαστικά στρώματα, κατευθύνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην αποπληρωμή των τόκων και χρεολυσίων. Η απουσία οικονομικών πόρων για την αντιμετώπιση όλων αυτών των ανοιχτών πληγών της ελληνικής οικονομίας είναι περισσότερο από καταφανής με αποτέλεσμα την συνεχή ανατροφοδότηση της ύφεσης και την συνέχιση του εγκατεστημένου φαύλου κύκλου : Περικοπές – λιτότητα – ύφεση και εκ νέου ύφεση – λιτότητα – περικοπές.
Οι μοναδικοί πόροι που εισρέουν από την ευρωπαϊκή Ένωση αφορούν στις χρηματοδοτήσεις των ΕΣΠΑ , οι οποίες ωστόσο χαρακτηρίζονται από : Το ύψος τους είναι εξαιρετικά χαμηλό εφόσον καλύπτουν 14 δισεκ. ευρώ για την επταετία 2014 – 20, επίπεδα εντελώς ανεπαρκή για να συμβάλουν στην αναγκαία σήμερα οικονομική ανάταξη. – Παράλληλα οι πόροι αυτοί είναι δεσμευμένοι, τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των περιφερειών, σε συγκεκριμένες δράσεις (τεχνολογικές καινοτομίες, ανταγωνιστικότητα επιχειρήσεων, γεωργική παραγωγή κλπ.), έτσι ώστε οι θέσεις εργασίας που δημιουργούν να είναι απειροελάχιστες, και η συμβολή τους στην αντιμετώπιση των μειζόνων προβλημάτων (π.χ. βιομηχανική καταστροφή) να είναι αμελητέα. – Τέλος, η χρηματοδότηση αυτή, που είναι κατά οκτώ φορές μικρότερη των πληρωμών του ελληνικού δημοσίου σε τόκους και χρεολύσια στους δανειστές, όπως έχει ήδη επισημανθεί, είναι άμεση συνάρτηση της πιστής εφαρμογής των μνημονίων που έχουν επιβληθεί, με αποτέλεσμα η ενδεχόμενη ακύρωσή τους, μαζί με τους εφαρμοστικούς τους νόμους, να οδηγεί στην χωρίς δεύτερη κουβέντα, κατάργηση των κάθε μορφής ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων.
Έτσι το χρηματοδοτικό πρόβλημα που αναδεικνύεται για μια αριστερή λαϊκή κυβέρνηση, και μάλιστα μέσα σε μια δίχως προηγούμενο οικονομική καταστροφή και κοινωνικό ολοκαύτωμα, έχει τεράστιες διαστάσεις, ενώ χρειάζεται να απαντηθεί άμεσα και αποτελεσματικά, γιατί θα είναι όρος επιβίωσης της διακυβέρνησης της Αριστεράς. Με δεδομένο τώρα ότι

27 Ιαν 2014

ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

Ως κυρίαρχη κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, εν όψει της ανάληψης της πολιτικής διακυβέρνησης της χώρας, προβάλλεται : Η όρθωση ανθρωπιστικής ασπίδας προστασίας στα ακραία φαινόμενα κοινωνικής εξαθλίωσης, η προάσπιση των βασικών δημόσιων αγαθών (παιδείας, υγείας, νερού κλπ.), η στοιχειώδης φορολόγηση του κεφαλαίου, δημοκρατικές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση και το κράτος. Κι’ όλα αυτά εντός του αστικού πλαισίου ταξικής κυριαρχίας, χωρίς να θίγονται οι θεμελιακές δομές της καπιταλιστικής εταιρικής οικονομίας, και εντός του πεδίου των αντιλαϊκών ρυθμίσεων (από το Σύμφωνο Σταθερότητας μέχρι τοΣύμφωνο για το Ευρώ) της ευρωπαϊκής νομισματικής και οικονομικής ολοκλήρωσης.
tarpagkosΜπορούν αυτά τα μέτρα, που αποτελούν κοινό τόπο για το σύνολο των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων, να απαντήσουν από μόνα τους, αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση της υπερμεγέθους ανεργίας, της κατάρρευσης των ασφαλιστικών ταμείων, στην καταστροφή των παγίων κεφαλαίων εκατοντάδων επιχειρήσεων που κλείνουν, της κατακρεούργησης των μισθών και των συντάξεων, των χαρατσιών στο εισόδημα και στην κατοικία των λαϊκών νοικοκυριών; Σε καμία περίπτωση και κατά κανέναν τρόπο. Γι’ αυτό και απαιτείται η εφαρμογή μιας ριζοσπαστικής οικονομικής πολιτικής που να ορίζει ένα πλαίσιο ρηξικέλευθων μεταβατικών αλλαγών σε οργανική σχέση με την επικαιρότητα καιαναγκαιότητα του Σοσιαλισμού.
[1] Πρέπει να κρατάμε «μικρό καλάθι» και να δεσμευόμαστε μόνον για την αποκατάσταση του βασικού μισθού της ΕΓΣΣΕ, ή για την κατάργηση του συνόλου των εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων, όπως αποκατάσταση 13ου και 14ου μισθού, κατάργηση των χαρατσιών, αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων κλπ. ; Άλλωστε μια τέτοια πρακτική συνολικής κατάργησης των εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων, είναι η μόνη που μπορεί να διασφαλίσει την λαϊκή αποδοχή και την ακόμα παραπέραπολιτική απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ.
[2] Προσδοκούμε το κούρεμα του δημόσιου χρέους από μια σχετική ευρωπαϊκή διάσκεψη που είναι στο χέρι των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ευρωπαϊκής ηπείρου και παραπέμπει την διαγραφή του χρέους στις ελληνικές καλένδες, ή προχωρούμε σε άμεση παύση πληρωμών και σε εξαναγκασμό των τραπεζικών κέντρων και ευρωπαϊκών μηχανισμών σε άμεση διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ; Διαφορετικά θα συνεχίζεται η πληρωμή των υπέρογκων τοκοχρεολυσίων που αποστερούν από την ελληνική οικονομία τους αναγκαίους πόρους για την άσκηση κοινωνικής και επενδυτικής πολιτικής.
[3] Τι κάνουμε με τις εκατοντάδες επιχειρήσεις που η καπιταλιστική κρίση έχει εκκαθαρίσει, ρίχνονταςεκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην εξαθλίωση της ανεργίας : Θα περιμένουμε την «παραγωγική ανασυγκρότηση» να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και καινούρια παραγωγή στο «ιστορικό υπερπέραν», ή προχωράμε σε δημόσια κυριότητα αυτών των παραγωγικών μονάδων, με εργατικό έλεγχο, δημόσια χρηματοδότηση, κυκλοφορία των προϊόντων και υπηρεσιών τους έξω από το πεδίο του ανταγωνισμού της «ελεύθερης» (καπιταλιστικής) αγοράς, και δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής τους ;
[4] Περιμένουμε στ’ αλήθεια την «εξ ουρανού έλευση» ενός νέου Σχεδίου Μάρσαλ, ενός καινούριου New Deal, από τις ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν απομυζήσει τον ιδρώτα του εργαζόμενου λαού, ή χρησιμοποιούμε τους πόρους από την παύση πληρωμών και την ισχυρή φορολόγηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων για την τροφοδότηση ενός ευρύτατου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων ; Σε κάθε περίπτωση αν αυτό συνέβη με την Γερμανία στην αρχή της δεκαετίας του 1950, αυτό οφείλονταν στο γεγονός ότι η γερμανική βιομηχανική παραγωγή ήταν ισχυρή και κυρίως στο ότι ο «δυτικός κόσμος» έβλεπε στην ενίσχυση του γερμανικού καπιταλισμού το προκεχωρημένο φυλάκιο έναντι της εξ ανατολών «απειλής» που προέρχονταν από τις ανατολικές κοινωνίες.
[5] Μπορεί η ανάταξη της ελληνικής οικονομίας να στηριχθεί στους «υγιείς» επιχειρηματίες, που μέχρι το 2008 αναπτύσσονταν με τεράστια κερδοφορία και συσσώρευση κεφαλαίου, και επί πέντε χρόνια τώρα κάνουν σταθερή επενδυτική αποχή, ή χρειάζεται ως υποκείμενο της οικονομικής ανάκαμψης η αριστερή λαϊκή διακυβέρνηση, οι εργατικές συλλογικότητες, τα συνεταιριστικά εγχειρήματα ; «Υγιείς» δεν είναι παρά εκείνες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που διασφαλίζουν κερδοφόρα αποτελέσματα, πράγμα που στις σημερινές συνθήκες της οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης βασίζεται αποκλειστικά στην συντριβή των αποδοχών και δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.
[6] Οι αντιλαϊκές ρυθμίσεις των ευρωπαϊκών οικονομικών και νομισματικών συμφώνων προβλέπουν ποινές (κατάργηση ΕΣΠΑ, αγροτικών επιδοτήσεων, επιχορηγήσεων για την αντιμετώπιση της ανεργίαςκλπ.) στην περίπτωση που μια ελληνική κυβέρνηση της Αριστεράς προχωρήσει στην κατάργηση των μνημονίων, ή υπερβεί το δρακόντειο όριο του 0,5% του ΑΕΠ για τα δημοσιονομικά ελλείμματα κλπ. Θα αναδειχθεί η αντιπαράθεση και σύγκρουση με τις ρυθμίσεις των ευρωπαϊκών συμφώνων, προκαλώντας ριζικές ανακατατάξεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο, και εκ βάθρων αμφισβήτηση και κλονισμό των θεμελίων της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ή θα καταγραφεί η «προσαρμογή» σ’ αυτές τις υπαγορεύσεις της ελληνικής και των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων ;
[7] Θα επανέλθει σε δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό και λαϊκό έλεγχο το σύνολο των κοινωφελών επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί χωρίς αποζημίωση των επιχειρηματιών, ή θα ισχύσει ηλογική των ΣΔΙΤ και των διακρατικών συμφωνιών εκμετάλλευσης όπως προτείνεται ; Μ’ άλλες λέξεις θα ακυρωθούν όλες οι αποκρατικοποιήσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα ή βρίσκονται σε εξέλιξη (ΟΤΕ,Αγροτική, Δωδώνη, ΟΛΠ, ΔΕΗ, ΟΣΕ κλπ.), μπαίνοντας κάτω από ισχυρό λαϊκό και εργατικό έλεγχο και διασφαλίζοντας την παραγωγή και προσφορά των αναγκαίων κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών ;
[8] Οι μικροαστικές τάξεις υφίστανται εξίσου την μνημονιακή καταστροφή όπως και η μισθωτή εργασία. Πώς όμως θα αντιμετωπισθεί αυτό το φαινόμενο ; Με την προσπάθεια επανασυγκρότησής τους, στην βάση των αρχών του μικροαστισμού, της «στήριξης» των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ή στο έδαφος μαζικής προώθησης συνεταιριστικών δικτύων των μικρομεσαίων στρωμάτων; Το ζήτημα δεν είναι να ανορθωθεί η λειτουργία ενός μικρομεσαίου καπιταλισμού, που η λειτουργία του έχει κλονισθεί, αλλά να διανοιχθούν δρόμοι συνεργατικής παραγωγικής οργάνωσης των μικροαστικών στρωμάτων που έχουν πληγεί.
[9] Οι αστικές μνημονιακές κυβερνήσεις «διέσωσαν» τις ιδιωτικές τράπεζες που είχαν τεράστια ζημιογόνα αποτελέσματα, μετακυλίοντας το κόστος στους ώμους του εργαζόμενου λαού. Θα προχωρήσει η αριστερή διακυβέρνηση στην κοινωνικοποίηση του συνόλου του τραπεζικού συστήματος, ή θα αρκεσθεί στον«δημόσιο έλεγχο», που ούτως ή άλλως διενεργείται και σήμερα από την Τράπεζα της Ελλάδος, δημιουργώντας ένα ισχυρό εργαλείο άσκησης παραγωγικής επενδυτικής πολιτικής;  
Αν ακολουθήσει κανείς τον πρώτο δρόμο που φαίνεται να επιλέγει η κυρίαρχη αντίληψη στον ΣΥΡΙΖΑ(μικρό καλάθι, αναμονή Σχεδίου Μάρσαλ, απουσία παρέμβασης στον εταιρικό τομέα της οικονομίας κλπ.) τότε γίνεται φανερό ότι όχι μόνο τα μείζονα κοινωνικά ζητήματα δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν, αλλά και οι «ελάχιστοι» κοινωνικοί στόχοι (ασπίδα ανθρωπιστικής προστασίας, δημόσια κοινωνικά αγαθά κ.ά.) τίθενται σε αμφισβήτηση από την άποψη της δυνατότητας πραγματοποίησής τους. Απεναντίας, μόνον μια οικονομική πολιτική που μένει στο επίπεδο της αριστερής ριζοσπαστικής, και εν τέλειαντικαπιταλιστικής, πολιτικής, με ρηξικέλευθες τομές και παρεμβάσεις, μπορεί να συγκροτήσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα μετασχηματισμών σοσιαλιστικής έμπνευσης και κατεύθυνσης.