Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κ. μαραγγός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κ. μαραγγός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

3 Μαΐ 2015

ΆΝΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΕΝΔΙΆΜΕΣΗ, ΚΑΛΌ ΜΝΗΜΌΝΙΟ



Αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας, τονίζει με νόημα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης σε συνέντευξή του στην «Αυγή», «μπορεί να υποχρεωθούμε να πάρουμε από μόνοι μας μέτρα που τώρα προσπαθούμε να αποφύγουμε». Επισημαίνοντας, ταυτόχρονα, ότι «δεν εξυπηρετεί κανέναν η παράταση της αβεβαιότητας» και ότι πρέπει να εργαστούμε για συμφωνία «με βάση το πνεύμα της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου». Η φράση αυτή προδιαγράφει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα επόμενα επεισόδια στο σίριαλ των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Η τακτική “τρώω το χρόνο και περιμένω ένα θαύμα να με σώσει” έχει φάει τα ψωμιά της και η ώρα του μοιραίου έφτασε. Μαζί και το τέλος των αυταπατών για μια κοινά “αμοιβαία επωφελή λύση”.
Από δω και πέρα η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να διαχειριστεί επικοινωνιακά την υπογραφή μιας ενδιάμεσης συμφωνίας, αν της κάνουν το χατήρι οι δανειστές και σε ένα μήνα και κάτι ένα τρίτο μνημόνιο με νέα σκληρά μέτρα για την εργατική τάξη και τους συνταξιούχους.
Η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις των τελευταίων βδομάδων συμφώνησε να κρατήσει ιγκόγνιτο το περιεχόμενό τους. Αν κάτι έβγαινε στη φόρα ήταν από τις διαρροές που έδιναν οι εταίροι για να πιέσουν ακόμα περισσότερο, επιβεβαιώνοντας το ποιος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Στο Μαξίμου επέλεξαν μια άλλη τακτική αυτή του στρουθοκαμήλου. Να μας λένε ότι όλα πάνε περίφημα και ότι είναι αισιόδοξοι για τη συμφωνία με τους “εταίρους”. Και ως συνήθως, λίγες μέρες πριν το κρίσιμο ραντεβού στο Eurogroup στις 11 Μάη, μαθαίνουμε ότι η ρευστότητα τελειώνει και ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για μη συμφωνία ακόμα κι αν γι’ αυτό χρειαστεί να παρθούν μέτρα που “μέχρι τώρα προσπαθήσαμε να αποφύγουμε”. Ο Φίλης μιλάει ήδη για μια “ήπια λιτότητα” και ο Μάρδας για τα ρετιρέ των επικουρικών που θα περικοπούν. Και ο Πρωθυπουργός μας ενημερώνει στον eniko ότι οι ιδιωτικοποιήσεις προχωράνε κανονικά με τη διαφορά ότι δεν είναι ξεπούλημα και ότι οι δανειστές ζητάνε ανοιχτά να αποσυρθεί το ν/σ για τα εργασιακά (συλλογικές συμβάσεις, βασικός μισθός) και να απελευθερωθούν εντελώς οι απολύσεις. Από αλλού μαθαίνουμε ότι στο τραπέζι βρίσκονται και οι βασικές συντάξεις όπως επίσης και το μισθολόγιο του δημοσίου αν όχι τώρα σίγουρα για την κύρια συμφωνία του Ιούνη, ενώ ζητείται και η κατάργηση της κατώτερης σύνταξης και φυσικά περικοπές στο ΕΚΑΣ. Επίσης ο ΕΝΦΙΑ θα παραμείνει για μια χρονιά ως έχει ενώ μάλλον και το αφορολόγητο των 12000 ευρώ αναβάλλεται επ’ αόριστο. Δια στόματος επίσης του Πρωθυπουργού η κυβέρνηση αναζητά ισοδύναμα μέτρα για κάθε τι που διαφοροποιείται από τις απαιτήσεις ενώ και η άνοδος των χαμηλών συντελεστών του ΦΠΑ φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνηθεί. Επί της ουσίας λοιπόν το μνημόνιο συνεχίζεται και η κυβέρνηση εγκαταλείπει τις προεκλογικές δεσμεύσεις καθώς και τις κυβερνητικές εξαγγελίες της.
Την ίδια στιγμή σε απανωτά γκάλοπ πληροφορούμαστε ότι το 70 με 80% επιθυμεί την παραμονή της χώρας στο ευρώ, το ΝΑΤΟ (;) και την ΕΕ, ενώ επίσης η συντριπτική πλειοψηφία δεν επιθυμεί καμία ρήξη ακόμα και αν οι πιστωτές απορρίπτουν εντελώς τις ελληνικές θέσεις και μόνο μια μειοψηφία θα συμφωνούσε αντί για συμβιβασμό προσφυγή στις κάλπες και ακόμα λιγότερο μια ρήξη. Η αντίδραση του Μαξίμου σε αυτά τα γκάλοπ είναι από χαλαρή έως ανύπαρκτη για να μην πούμε ότι έχει βάλει το χέρι του, προκειμένου να προετοιμαστεί κατάλληλα η κοινή γνώμη και να περιθωριοποιηθούν οι αντιδράσεις όταν θα πέφτουν οι υπογραφές.

Οι λαγοί

Ο Στάθης σε άρθρο του τη Δευτέρα που αναδημοσιεύτηκε και στη Ισκρα  (τυχαίο;) παίζοντας με τις λέξεις θέτει τα δικά του διλήμματα έστω και αν τα φορτώνει στην άλλη πλευρά. “Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, το δίλημμα που βρέθηκε να είναι σε θέση να μας θέτει η άλλη πλευρά είναι: ξαφνικός θάνατος (ρήξη) ή αργός θάνατος (υποταγή)”. Ο ίδιος αποφεύγει να απαντήσει αλλά η απάντηση προκύπτει από τη φύση του ερωτήματος. Τουλάχιστον με την υποταγή κερδίζει κανείς λίγο χρόνο ακόμα. Η μόνιμη επωδός όσων απεχθάνονται τη σύγκρουση και την αναβάλουν μέχρι να αλλάξει δήθεν ο συσχετισμός. Σε μια άλλη δημοσίευση επίσης

28 Μαρ 2015

THE DAY AFTER




K.Μαραγκός για το Avantgarde

Ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές με την υπόσχεση να καταργήσει τα μνημόνια και να επαναδιαπραγματευτεί τη δανειακή σύμβαση, με τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους. Δύο μήνες μετά ο Τσίπρας δηλώνει στο πλάι της Μέρκελ από το Βερολίνο ότι «Είναι λάθος να λέμε ότι για όλα τα δεινά φταίνε οι ξένοι, φταίνε κάποιοι άλλοι, δε φταίμε εμείς καθόλου γι’ αυτό. Υπάρχουν… και ενδογενείς αιτίες που συνέβαλαν να μπει η Ελλάδα στην κρίση, τα πέντε χρόνια του προγράμματος δε βοήθησαν να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αιτίες… άρα το συμπέρασμα που πρέπει βγει είναι ότι δεν πρέπει να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό έγινε, αλλά να αλλάξουμε μείγμα πολιτικής για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις παθογένειες και κοινός στόχος πρέπει να είναι η υλοποίηση μεγάλων κι αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα… κοινός στόχος είναι ότι αλλάζοντας τις προτεραιότητες της πολιτικής και έχοντας συναίνεση κοινωνική στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, μπορούμε να προχωρήσουμε και να ολοκληρώσουμε διαδικασία δημοσιονομικής προσαρμογής που θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση!». Είναι προφανές, όπως και να ερμηνεύσει κανείς αυτά τα λόγια, ότι όχι μόνο οι προεκλογικές υποσχέσεις, αλλά ακόμα και οι εξαγγελίες των πρώτων ημερών έχουν πάει περίπατο. Εδώ δεν υπάρχει καμία πλέον αμφισβήτηση των μνημονιακών στόχων. Το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πρέπει να ολοκληρωθεί και μαζί με αυτό να προχωρήσουν οι «αναγκαίες διαθρωτικές μεταρρυθμίσεις».  Πάνω σε αυτή τη βάση μπορούν να συζητηθούν οι λεπτομέρειες, τα ισοδύναμα μέτρα του συντρόφου Κουβέλη, το διαφορετικό μείγμα πολιτικής του Σαμαρά και να μην τα γκρεμίσουμε όλα του Σταύρου Θεοδωράκη. Αλλά μετά από όλα αυτά θα μας πει κανείς, από οποιαδήποτε τάση του Σύριζα, τι ακριβώς έχει απομείνει από την «λαϊκή εντολή» της 25ης Γενάρη;

Κυβέρνηση σε επιστασία και υπό ασφυξία

Βεβαίως το πρόβλημα δεν ξεκινάει με τις δηλώσεις του Τσίπρα στο πλάι της μελιστάλακτης Μέρκελ. Η μεγάλη στροφή γίνεται στις 20 Φλεβάρη όταν η κυβέρνηση υπογράφει την συμφωνία του Eurogroup με την οποία παρατείνεται η δανειακή σύμβαση, αλλά και το μνημόνιο που προϋποθέτει την εκταμίευσή της, για ακόμα 4 μήνες. Μπορεί στην προπαγάνδα του, το Μαξίμου να σκαρφίστηκε ότι αυτό ήταν μια μεγάλη επιτυχία γιατί «η χώρα δεν έπεσε στα βράχια», όμως η ουσία είναι ότι αντί να σκίσει τα μνημόνια πλέον ζητούσε την παράταση και την εκταμίευση της τελευταίας δόσης, αφού πρώτα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση του τρέχωντος προγράμματος από τα κλιμάκια της τρόικα στην Αθήνα. Η κυβέρνηση επίσης παρουσίασε τη συμφωνία ως μια εκεχειρία. Πρόκειται για ακόμα ένα επικοινωνιακό τέχνασμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μονομερή εκεχειρία, καθώς κάθε νομοθέτημα θα πρέπει να έχει την έγκριση των δανειστών, ενώ παραμένει η δέσμευση για ολοκλήρωση του τρέχωντος προγράμματος.

Η κυβέρνηση ακολουθώντας μια εντελώς αλλοπρόσαλλη τακτική καθυστερήσεων, χωρίς να περιμένει κάτι συγκεκριμένο στον ορίζοντα, πέρα από μια ακαθόριστη αλλαγή των συσχετισμών στην Ισπανία στο τέλος του χρόνου, συνεχίζει να πέφτει στις παγίδες που στήνουν κάθε τρεις και λίγο οι εταίροι της. Όταν τα κλιμάκια που έφτασαν στην Αθήνα μετά τη συμφωνία του Eurogroup δεν πήραν τις απαντήσεις που ήθελαν και η λίστα Βαρουφάκη συνέχισε να κινείται σε ένα ασαφές πεδίο, οι στρόφιγγες του Ντράγκι άρχισαν να κλείνουν ασφυκτικά. Η ρευστότητα προς τις ελληνικές τράπεζες από τον ELA, ρέει με το σταγονόμετρο ίσα για να μην προκληθεί έμφραγμα, αφήνοντας μια ελάχιστη χαραμάδα ανακύκλωσης του χρέους με την αγορά εντόκων γραμματίων προκειμένου να πληρωθούν οι δόσεις προς το ΔΝΤ μέσα στο Φλεβάρη. Πλέον ύστερα από την απόφαση της ΕΚΤ της 24ης Μαρτίου απαγορεύτηκε δια ροπάλου η αγορά εντόκων γραμματίων και ως εκ τούτου δεν υπάρχει πλέον καμία ανοιχτή πηγή αναχρηματοδότησης του χρέους. Η απόφαση αυτή έρχεται να πιστοποιήσει τα αποτελέσματα της 8μερούς συνάντησης στο περιθώριο της σύσκεψης κορυφής της ΕΕ στις 19 Μάρτη, αλλά και της επίσκεψης Τσίπρα στο Βερολίνο. Όσο κι αν η ελληνική πλευρά ζητάει μερικές ανάσες ακόμα (1,2 δις από τον EFSF και το 1,9 δις από την ΕΚΤ) η απάντηση των «θεσμών» συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο. Αν η ελληνική κυβέρνηση δεν παρουσιάσει μια κοστολογημένη λίστα μεταρρυθμίσεων (σε επικαιροποίηση της «ασαφούς» λίστας Βαρουφάκη) δεν μπορεί να υπάρξει καμία εκταμίευση. Και όλα αυτά για να εκταμιευθούν το πολύ 2 δις, να μπαλωθούν οι ανάγκες του Απρίλη και η Αθήνα να μπορέσει μέχρι τότε να παρουσιάσει σύμφωνα με τον Μάρτιν Σούλτς «ένα αξιόπιστο, λεπτομερές και οριστικό σχέδιο».

Βήμα-βήμα η παράδοση

Η τακτική της ιεράς συμμαχίας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ, Eurogroup) δεν είναι να ρίξει με νοκ άουτ την κυβέρνηση Τσίπρα. Εξάλλου υπάρχει και κάτι καλύτερο από μια ηρωική πτώση της που ωστόσο θα κράταγε ζωντανό το πολιτικό της διακύβευμα: Ο πλήρης εξευτελισμός της. Η υποταγή της στο διευθυντήριο, η αποδοχή των μνημονίων, η υπογραφή της σε νέες δεσμεύσεις και η συνέχεια αυτής της πολιτικής. Αν κάποτε ο Αλιέντε πέθανε με το όπλο στο χέρι, αφήνοντας ανοιχτές τις εκκρεμότητες ενός τέτοιου σχεδίου, ο Τσίπρας πρέπει να εξοντωθεί πολιτικά με το μνημόνιο στο χέρι, για να το πούμε όσο πιο ευγενικά γίνεται. Η εντύπωση ότι ο στόχος δεν είναι η εδώ και τώρα ανατροπή του, μπορεί να καλλιεργεί την αυταπάτη ότι το παιχνίδι παραμένει ανοιχτό, ακόμα και για το πιο ψαγμένο στρατευμένο κοινό του Σύριζα, ότι έτσι «κερδίζουμε χρόνο για να επανέλθουμε δριμύτεροι όταν θα αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ισπανία» κα. Όμως κανένας συσχετισμός δεν θα αλλάξει αν η κυβέρνηση του Συριζα υπογράψει ένα νέο μνημόνιο, αφού πρώτα έχει αποδεχτεί ότι «θετικό έχει συμβεί μέχρι τώρα και την ανάγκη ολοκλήρωσης της δημοσιονομικής προσαρμογής». Όταν δηλαδή ο Σύριζα αποτελεί πλέον την μετεμψύχωση της ΔΗΜΑΡ των ισοδύναμων μέτρων και της επαναδιαπραγμάτευσης εντός ευρώ. (Και ως εκ θαύματος επανεφανίσθει ο μη ανιχνεύσιμος Κουβέλης για να μας πει ότι η λίστα είναι ήδη έτοιμη. Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;) Με αυτό το σύστημα παιχνιδιού δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από συνεχείς υποχωρήσεις στις απατήσεις της τρόικα δηλαδή στις απαιτήσεις της αστικής αντεπανάστασης.

Η κυβέρνηση εμμένοντας

9 Ιαν 2015

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


Καλά ξεκουμπίδια

Η εκλογική αναμέτρηση στις 25 Γενάρη είναι μια ευκαιρία να στείλουμε στον αγύριστο το ακροδεξιό επιτελείο των μνημονίων, της αιώνιας λιτότητας, της ανεργίας, της διάλυσης της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, των ναζιστικής έμπνευσης στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες και του τείχους τους αίσχους στον Έβρο, των εκατοντάδων πνιγμένων απόκληρων στον πάτο του Αιγαίου, των φυλακών ύψιστης ασφάλειας, της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού και χουντικού κράτους και παρακράτους, των μαφιόζων που με τις συμμορίες επιχειρούν να ελέγξουν δήμους, άλση, λιμάνια, παραλίες, του φασιστικού υπόκοσμου που η σημερινή κυβέρνηση θέλει να εκπροσωπήσει χωρίς πια τη διαμεσολάβηση της ΧΑ.

Η ήττα της μαύρης αντίδρασης που έχει κατσικωθεί στο Μάξιμου εδώ και 5 χρόνια με διαφορετικές εκπροσωπήσεις, επιβάλλοντας κατάσταση πολιορκίας, δεν έχει ως προαπαιτούμενο την πίστη του ΣΥΡΙΖΑ στις -έτσι κι αλλιώς πετσοκομμένες- προεκλογικές του δεσμεύσεις. Με το αν θα τολμήσει να ακυρώσει το μνημόνιο, να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις, να επαναφέρει το 13ο μισθό/σύνταξη ή το βασικό στα 730 ευρώ. Η κυβέρνηση πρέπει

18 Ιουν 2014

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ: ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΣ, ΜΑΦΙΟΖΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

......η αποδόμηση των κεκτημένων είναι μια συνειδητή πράξη από την άρχουσα τάξη και όχι απλά μια παράπλευρη απώλεια της κρίσης, που με το ξεπέρασμά της θα αποκατασταθούν και οι παλιές διαμεσολαβήσεις. Αυτό με τη σειρά του συμπαρασέρνει όλες τις μορφές λαϊκής εκπροσώπησης στους μηχανισμούς του συστήματος και ως εκ τούτου αποτελεί και το τέλος της “κοινωνίας των πολιτών” και των ομάδων πίεσης όπως τις ξέραμε μέχρι τώρα.
Αυτός είναι επίσης και ένας ακόμα λόγος για την απαξίωση των συνδικάτων......

19 Μαΐ 2014

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


Οι “ανεξάρτητοι” του Πασοκ έχουν χρεωθεί στη γραμμή Ελιά, ποτάμια και τζήμεροι. Ο Καρυπίδης στην Δ.Μακεδονία, και Τζιτζικώστας στην Κ.Μακεδονία στους ΑΝΕΛ, ΕΠΑΛ, μαζί με λοιπή λαϊκή δεξιά κοκ


Ο άνεμος της αλλαγής που περίμενε η αριστερά του ώριμου φρούτου δεν ήλθε, παρά τα πρώτα exit pol που έδιναν μια τέτοια εντύπωση.
Αθροίζοντας τους ψήφους της 
αριστεράς με παρουσία σε όλες της περιφέρειες, προκύπτει ένα ποσοστό 29% στο οποίο αν προσθέσουμε και τους οικολόγους φτάνουμε στο 31,5%. Το ποσοστό αυτό είναι ακριβώς το ίδιο που εισέπραξε η αριστερά στο σύνολό της (συμπεριλαμβανομένου και άλλα μικρά ψηφοδέλτια (δεν πληρώνω, Μ-Λ κλπ) είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό του Μάη 2012 και 2 μονάδες μικρότερο από τον Ιούνη του ίδιου έτους που η αριστερά έφτασε το 33,5%. Η κατανομή ωστόσο θυμίζει περισσότερο τον Μάη παρά τον Ιούνη του 2012. Τότε ο Συριζα έφτασε το 17% όσο παίρνει και τώρα (17,9%). Το δε ΚΚΕ αποκαθιστά την επιρροή του φτάνοντας το 8,9% όσο περίπου το 8,5% του Μάη πριν δύο χρόνια. Η Ανταρσύασυγκεντρώνει 2,3% υπερβαίνοντας ακόμα και τα ποσοστά που είχε εισπράξει στις περιφερειακές του 2010 και αυξημένα σε σχέση με το 1,2% του Μάη 2012. Τα περιφερειακά των οικολόγων κινούνται πάνω από το 2,3% σε εθνικό επίπεδο, λίγο πιο κάτω από το 2,9% του προπέρσινου Μάη. Οι λεπτομέρειες από δω και πέρα δεν έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία. Το γεγονός είναι ότι η αριστερά όπως και να την μετρήσει κανείς παγιώνεται πλέον κάπου γύρω στο 32%. Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει σε θαύματα, όμως τι περισσότερο από αυτό θα μπορούσε να εισπράξει στις ευρωεκλογές; Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ένα 2-3% θα μετακινηθεί από τα περιφερειακά της κεντροαριστερές αριστερότερα; Είναι λοιπόν προφανές ότι η μεγάλη ανατροπή στις κάλπες δεν ήρθε. Kαι αυτό θα πρέπει να προβληματίσει όσους επενδύουν σε αυτή την προοπτική κάνοντας λάθος λογαριασμούς.
Στην πραγματικότητα το 
εκλογικό σώμα μπορεί να εκφράζει την “αγανάκτησή” του για τα μνημόνια και το απότομο τέλος της Belle Époque της ολυμπιάδας, του χρηματιστηρίου, των ατελείωτων δανείων και το τέλος του κράτους πρόνοιας, αλλά δεν φαίνεται να ξεκόβει από τις ιδεολογικές του καταβολές. Η δεξιά στο συνολό της, ανεξάρτητα από το μνημονικό ή τον αντιμνημονιακό της μανδύα διατηρεί μια επιρροή 45% και αν σ’ αυτό προσθέσουμε τους διάφορους τζημερομάνους φτάνει το 47%. Παρενθετικά ο χώρος αυτός (τζήμεροι κοκ) σε δύο τουλάχιστον περιφέρειες (Κρήτη, Κεντ. Μακεδονία) επέλεξαν να καταγραφούν μαζί με τις ελιές και τα Ποτάμια. Χωρίς αυτούς λοιπόν και για λόγους στατιστικής συνέπειας αν τους κατατάξουμε στο χώρο του νεοφιλελεύθερου κέντρου (Ελιά, Ποτάμι, Δημαρ) η δεξιά μαζί με τους φασίστες συγκέντρωσε την Κυριακή 45%, όταν τον Μάη του ΄12 ήταν στο 43% και τον Ιούνη στο 46%. Η κατανομή επίσης δεν αλλάζει. Η ΧΑ παγιώνει την παρουσία της με τάση αύξησης σε σχέση με το 7%. Τώρα με 440000 φτάνει το 8,1%, παρά τα όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους 8 μήνες. Το ποίμνιό της συνεχίζει να την υποστηρίζει, ακόμα και αν στον δρόμο έχει χάσει κάθε δυναμική, ηγεμονεύοντας πλέον στο χώρο της άκρας δεξιάς και επιπλέον δεν δείχνει καμία τάση να επαναπατριστεί στη μεγάλη δεξιά. Δεν είναι της ώρας να πούμε κάτι περισσότερο για τη φασιστική συμμορία, πέρα από το ότι οι ψηφοφόροι της έχουν πλήρη συνείδηση το τι ρίχνουν στην κάλπη και ως εκ τούτου δεν έχει καμία αξία η φλυαρία για παραστρατημένους αγανακτισμένους, άνεργους, πεινασμένους, εξαθλιωμένους, που ψηφίζουν για να τιμωρήσουν το σύστημα. Πρόκειται για οπαδούς του φασισμού και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπιστούν, κατά συνέπεια δεν αξίζει η παραμικρή προσπάθεια να αλλάξουν γνώμη.
Από κει και πέρα όσοι περιμένουν τη 
ΝΔ κάτω από το 22% σίγουρα θα απογοητευτούν. Τα ψηφοδέλτιά της με χρίσμα έλαβαν 26% όταν τα επίσης με χρίσμα ψηφοδέλτια του Συριζα έλαβαν 18%. Αυτό δεν μπορεί να μην σημαίνει τίποτα, όσον αφορά τις βαθύτερες διαθέσεις του εκλογικού σώματος, στο οποίο κάποιοι έχουν επενδύσει όχι μόνο το τέλος των μνημονίων, αλλά επίσης και κάποιο ακατανόητο σχέδιο για το σοσιαλισμό. Συντροφικά να ενημερώσουμε άπαντες ότι το εκλογικό σώμα περιλαμβάνει στις γραμμές του, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικά ηλίθιους οι οποίοι ακόμα κι αν τους γκρεμίσεις το σπίτι θα νομίζουν ότι ήταν θέλημα της Παναγίας και άλλοι τόσοι που η μνήμη τους αν δεν είναι  επιπέδου ραδικιού, διαμορφώνεται καθ υπαγόρευση των δελτίων ειδήσεων των 8μμ., των πρωινάδικων και των μεταμεσονύκτιων εκπομπών του Ενικού και του Τράγκα, γεγονός που καθιστά αδύνατη κάθε επικοινωνία μαζί τους, ιδιαίτερα για πολιτικά σχέδια που απειλούν τη νιρβάνα τους.
Η 
κινηματική άμπωτις έτσι κι αλλιώς περιορίζει ακόμα περισσότερο τις ελπίδες για μια περαιτέρω στροφή στη συνείδηση του εκλογικού σώματος, από αυτή που ήδη είναι γνωστή από το Μάη του 2012. Επομένως η αριστερά δεν θα έχει στις ευρωεκλογές να μοιραστεί τίποτα περισσότερο από ένα 34% (μαζί με τους Οικολόγους και του πειρατές) που ήταν και το limit up του Ιούνη το 2012. Από κει και πέρα η δεξιά (μνημονιακής και αντιμνημονιακή) με τους φασίστες θα μοιράσουν πάνω κάτω το 44% και οι Ελιές, τα ποτάμια, ο κ.Φώτης, και οι τζήμερομάνοι το υπόλοιπο 20%.
Στα μεθεόρτια του 1ου γύρου ο αστικός πολιτικός κόσμος φαίνεται να διατηρεί ακμαία τη ψυχραιμία του, και μπορεί πλέον να σκέφτεται μόνο τις εσωτερικές κατανομές. Η ΝΔο πυλώνας του αστικού μπλοκ εξουσίας με 26% στις περιφερειακές σχεδόν παντού εκτός από την Αττική είναι πρώτη δύναμη (στην Κ. Μακεδονία πίσω από τον Τζιτζικώστα, μέλος της ίδιας πολυκατοικίας) και δεν έχει να φοβάται κάτι ιδιαίτερο για τις 25 Μάη. Γι’ αυτό και στις δηλώσεις του ο Σαμαράς καθώς και οι παρατρεχάμενοί του στα τηλεπαράθυρα είναι εντελώς επιθετικοί απειλώντας ακόμα και με εκλογές. Ξέροντας ότι ακόμα κι αν στις ευρωεκλογές πάρουν 22-23% έχουν το περιθώριο να ψωνίσουν από τη δεξαμενή του Πατρίς θρησκεία οικογένεια που ξεπερνάει το 45%, ενώ ο Σύριζα περιορίζεται σε μια δεξαμενή το πολύ 33-34%, από το οποίο πρέπει κάτι να λάβει το ΚΚΕ και οι υπόλοιπες αριστερές που εκτίθενται στις κάλπες.
Από κει και πέρα ο χώρος της νεοφιλελεύθερης κεντροαριστεράς φαίνεται να διατηρεί ένα 20%, τουλάχιστον αυτό έδειξαν οι κάλπες αυτή την Κυριακή, ακόμα και αν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ, της Δημαρ και γενικά του χώρου αυτού υποκρίνονταν τους ανεξάρτητους μεμονωμένους. Όμως ας μην κοροϊδευόμαστε. Όλοι ξέρουν τι είναι ο Σγουρός, η Παυλίδου, ο Αρναουτάκης, ο Μαχαιρίδης, ο Γιακκαλής, ή ο Κατσιφάρας. Και ότι αυτοί που τους ψήφισαν μάλλον δεν ψάχνονται για τη μεγάλη ανατροπή αλλά για το που θα βολέψουν τον κ..ο τους. Το να είναι κανείς ρεαλιστής με το που πάει ο άνεμος δεν θα του βγει σε κακό. Από το να έχει αυταπάτες με τις μετακινήσεις (και τις πνευματικές αναζητήσεις) των φελλών σίγουρα είναι καλύτερο.
Στους δήμους, εκεί που στήνονται οι πελατειακές σχέσεις με αδιαμεσολάβητο πλέον τρόπο, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Το παράδειγμα του Μόραλη στον Πειραιά και του Μπέου στο Βόλο θα πρέπει να απασχολήσει επίσης αυτούς που περιμένουν τις κάλπες για να αλλάξει ο συσχετισμός. Οι κλάψες για το φαινόμενο του Μπερλουσκόνι είτε ακούγονται από τον Μιχαλολιάκο, είτε από τον Δρίτσα προκαλούν μόνο οίκτο. Τι έγινε κύριοι της αριστεράς; Γιατί στον προλεταριακό Πειραιά η εργατιά ψηφίζει κατευθείαν την εφοπλιστική μαφία; Και αν όχι αυτή την άλλη φράξια από τα μανιάτικα; Το 80% στον Πειραιά ψηφίζει μαύρη αντίδραση αυτό είναι το μοναδικό συμπέρασμα. Είναι προφανές ότι μια μεγάλη πλειοψηφία κολασμένων περιμένει τη σωτηρία από τους εφοπλιστές, ενώ στο Ελληνικό ψηφίζουν για να γίνει το παλιό αεροδρόμιο φέουδο του Λάτση μήπως και βρουν κάποια άκρη στο Las Vegas που υπόσχονται οι νέοι επίδοξοι καταπατητές του. Τι άλλο σημαίνει επίσης το 10% του Μιταφίδη στη Θεσσαλονίκη; Μήπως ότι η αριστερά έχει χτίσει γερές σχέσεις με αυτούς που την ψηφίζουν τα τελευταία δύο χρόνια;
Από όλα αυτά γίνεται προφανές ότι το 27% του Συριζα το 2012 δεν αποτελεί ένα σημείο εκκίνησης για την αριστερά, αλλά σε μεγάλο βαθμό μια 
δεξαμενή αγανάκτησης η οποία μάλλον έχει εξαντλήσει τη δυναμική που της έδωσε η διετία του αντιμνημονιακού αγώνα. Όσο περνάει ο καιρός αντί να επιβεβαιώνεται η στρατηγική του ώριμου φρούτου (παραλλαγή της ωρίμανσης των συνθηκών) το αστικό μπλοκ εξουσίας όχι μόνο δεν αποσυντίθεται αλλά απεναντίας επιβάλει την παρουσία του. Ο κόσμος με χαμηλές πλέον προσδοκίες, όχι μόνο από την αριστερά του 2012, αλλά κυρίως από την αποδοχή της -μετά το 2010- κατάστασης ως τετελεσμένης, είναι πλέον απασχολημένος με την επιβίωσή σε αυτές τις νέες συνθήκες. Όχι όμως διεκδικώντας το μέλλον μέσα από μια συλλογική κίνηση, αλλά μέσα από νέες ατομικές επιλογές. Παρόλο που στο φαντασιακό της αριστεράς των κινημάτων, του αυθόρμητου και του “πάρε την υπόθεση στα χέρια σου λαέ”, “ο αγώνας συνεχίζεται” (;) και θα είναι “παρατεταμένος”, κλείνουμε ήδη 2 χρόνια κινηματικής υποχώρησης, γεγονός που αποδεικνύει αυτό που ήταν ήδη γνωστό, άσχετα αν η αριστερά μας αδυνατεί να αντιληφθεί: ότι μια περίοδος κοινωνικής αναταραχής και πολιτικού ριζοσπαστισμού δεν μπορεί να κρατάει περισσότερο από 2-3 το πολύ χρόνια, και ότι οι ευκαιρίες για την αναμέτρηση είναι μετρημένες στα δάκτυλα. Από κει και πέρα τα καύσιμα εξαντλούνται και αρχίζει μια αντίστροφη πορεία. Μετά το Μάη του 1968 το ονόμασαν “retour à la normalité”. Σε μια τέτοια επιστροφή οι σχεδιασμοί του 2012 για την κυβέρνηση της αριστεράς που στο μεταξύ έγινε κυβέρνηση κοινωνικής ενίοτε και εθνικής σωτηρίας, που θα προέκυπτε από σπόντα της κάλπης ή έστω από την πτώση του ωρίμου φρούτου, μάλλον δεν ανταποκρίνονται στην κατάσταση όπως διαμορφώνεται από το αστικό μπλοκ εξουσίας και όχι από την αριστερά του “εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι”.
Παρόλα αυτά εμείς παρόλο που δεν ελπίζουμε ούτε στα ώριμα φρούτα, ούτε στις ώριμες πτώσεις, αλλά ούτε καν στους αδυσώπητους ιστορικούς νόμους, αλλά κυρίως στον βολονταρισμό αυτών που συνειδητά παλεύουν για την κομμουνιστική προοπτική,
καλούμε και αυτή την Κυριακή να ψηφιστεί η αριστερά, όποια κι αν είναι αυτή, στο 2ο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών και όποια να ναι στις ευρωεκλογές. Έστω για να μην μας λέει ο κάθε Σαμαροβενιζέλος ότι απολαμβάνουμε τη νέα τους Ελλάδα. Από κει και πέρα, όσοι ελπίζουν σε κάποιο αντιμνημονιακό μέτωπο ας πάνε να πάρουν και την άδεια του Τζιτζικώστα ανιψιό του Ψωμιάδη στην Κεντρ. Μακεδονία και του τουρκοφάγου Τερενς στη Θράκη. Και αν δεν πιστεύουν στις προθέσεις της αντιμνημονιακής δεξιάς του Πολύδωρα ας ρωτήσουν τη λαϊκή της βάση με ποιον προτιμάει να κάνει κυβέρνηση, με το Συριζα ή με τη ΧΑ;
Και κάτι τελευταίο. Όποιος νομίζει ότι οι κάλπες θα τον πάνε μακριά ας κάνει μια ακόμα προσπάθεια να πείσει τους αγανακτισμένους ταξιτζήδες, λαϊκατζήδες, τη φτωχολογιά στην Αγ. Σοφία και τα Ταμπούρια, τους άνεργους της ζώνης, και τους χρεοκοπημένους κτηνοτρόφους και την αγροτιάς της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας. Και άμα θέλει να το σιγουρέψει ας πάει να πείσει και τον ευρύτερο πληθυσμό της περιφέρειας Πελοποννήσου, τους απόμαχους που δεν χάνουν εκλογική αναμέτρηση που να μην ψηφίσουν ότι τους λέει ο παππάς της ενορίας και ο εκπρόσωπός τους στις δοσοληψίες με το κράτος Γιώργος Αυτιάς ή έστω ο Τράγκας που και γνήσιος έλληνας είναι και μάγκας και αντιμνημονιακός. Και για να είναι τελείως σίγουρος ότι δεν θα του ξεφύγει κανένας καραγκιόζης ας πάει στο τέλος να αλλάξει και τα μυαλά του μισού εκατομμυρίου που εξακολουθεί να είναι παραπλανημένος και να μην ξέρει τι ακριβώς είναι η ΧΑ, ακόμα κι αν την έμαθαν και οι πέτρες στο φως της ημέρας.
Εμείς λέμε ότι ο κόσμος της αριστεράς, ο ανθός της κοινωνίας, το ενεργό τμήμα της που βρίσκεται στις μάχιμες ηλικίες και ταυτόχρονα μπορεί να προβεί σε λογικές σκέψεις, που αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές ευθύνες στην ολότητά τους, που σκέφτεται όχι πως θα βολέψει τον κώλο του, αλλά πως θα σταθεί αλληλέγγυο στα πιο αδύναμα κομμάτια και τους κατατρεγμένους, που όταν βλέπει μετανάστη δεν τον ρωτάει ποιος σε κουβάλησε εδώ, ούτε του λέει γιατί δεν πνίγηκες στο Αιγαίο, αυτοί όχι μόνο μπορούν, όχι μόνο δικαιούνται, αλλά οφείλουν να μπουν μπροστά, χωρίς να κοιτάνε αν θα σηκωθούν οι κοιμισμένοι από τους καναπέδες τους. Ας το πάρουμε επιτέλους είδηση. Οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρονται για τα κοινά, δεν ελπίζουν σε κοινωνικές διεργασίες, δεν τους απασχολεί τίποτα περισσότερο από αυτό που βρίσκεται 1 μετρό από τη μύτη τους. Αυτοί οι άνθρωποι σχετίζονται με την πολιτική μόνο σαν κλακαδόροι των αφεντικών τους, μόνο για να τους δώσουν μια ψήφο και να πάρουν πίσω ένα μικρό ρουσφέτι. Δεν μπορεί η αριστερά να εξαρτιέται από αυτό το πλήθος. Πουθενά δεν προχώρησε παίρνοντας την άδεια κάποιας πλειοψηφίας ιδιωτών. Η πλειοψηφία περιμένει τον νικητή, αλλά δεν έχει διάθεση να δώσει το παραμικρό για να αλλάξει η κατάσταση στην οποία έχει μάθει να ζει. Γι’ αυτό και ο συσχετισμός δεν διαμορφώνεται στις κάλπες ούτε στις δημοσκοπήσεις, αλλά στο δρόμο με τη δύναμη της θέλησης. Ο αγώνας για τον κομμουνισμό δεν είναι αγώνας για να πειστεί η πλειοψηφία, αλλά αγώνας για να τσακιστεί ο μηχανισμός βίας του κράτους προστάτη των καπιταλιστικών συμφερόντων. Και αυτός είναι ο δρόμος για να περάσουν τα μέσα παραγωγής από τα χέρια των λίγων στα χέρια της εργαζόμενης κοινωνίας. Για όλα αυτά πουθενά δεν αποφάσισε η κάλπη, αλλά όπως φαίνεται αυτή η κάλπη δεν μπορεί να αποφασίσει ούτε καν να απαλλαγούμε από τα μνημόνια.


31 Οκτ 2013

Ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί


Ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί [Νο1]
Τι κοινό μπορεί να έχει η εκκένωση των τριών καταλήψεων στην Πάτρα ξημερώματα 5ης Αυγούστου με τις χιλιάδες απολύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες στο δημόσιο, το κλείσιμο δεκάδων νοσοκομείων και εκατοντάδων σχολείων μαζί και τομέων της τεχνικής εκπαίδευσης και όλα αυτά με την εξέγερση (Αμυγδαλέζα 10-11/8) στα στρατόπεδα εγκλεισμού χιλιάδων μεταναστών και με τις επιχειρήσεις καταστροφής καταυλισμών τσιγγάνων σε περιοχές της Πελοποννήσου;
Ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί
Μια προφανής απάντηση θα ήταν ότι το κράτος έκτακτης ανάγκης εμπεδώνει την παρουσία του σπάζοντας κάθε τόσο το προηγούμενο ρεκόρ καταστολής και αυταρχισμού, την ίδια στιγμή που η κατεδάφιση του κοινωνικού δημόσιου τομέα συνοδεύεται από την απόλυτη κυριαρχία του κατασταλτικού του τομέα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Οι συντονισμένες αυτές πράξεις αποτελούν μέρος μιας συνολικότερης στρατηγικής επίλυσης της κρίσης. Η καταστροφή του πλεονάζοντος κεφαλαίου (και τέτοιο είναι εκείνο που δεν παράγει τα προσδοκώμενα ποσοστά κέρδους τέτοια που να μπορούν να το αναπαράγουν) συνοδεύεται από μια εκτεταμένη καταστροφή της εργασίας και συνάμα των θεσμών (κράτος πρόνοιας ή κοινωνικό κράτος) αναπαραγωγής τους. Στην εποχή της κρίσης και μιας παρατεταμένης ύφεσης ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί. Ότι περισσεύει βεβαίως για τις ανάγκες του κεφαλαίου προκειμένου μέσω της απορρύθμισης της προηγούμενης ισορροπίας (μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο) το σύστημα να καταστεί εκ νέου λειτουργικό και το κεφάλαιο κερδοφόρο. Αυτό που ζούμε είναι μια εκτεταμένη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και των θεσμών (εκπαίδευση, πρόνοια κλπ) της μεταπολεμικής δυτικής δημοκρατίας που συνόδευσαν μια ορισμένη ταξική ισορροπία. Ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί σε αυτό το επίπεδο με έναν ανεξέλεγκτο πόλεμο, το κεφάλαιο επιχειρεί να πετύχει μέσα από μια ελεγχόμενη καταστροφή.