Αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας, τονίζει με νόημα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης σε συνέντευξή του στην «Αυγή», «μπορεί να υποχρεωθούμε να πάρουμε από μόνοι μας μέτρα που τώρα προσπαθούμε να αποφύγουμε». Επισημαίνοντας, ταυτόχρονα, ότι «δεν εξυπηρετεί κανέναν η παράταση της αβεβαιότητας» και ότι πρέπει να εργαστούμε για συμφωνία «με βάση το πνεύμα της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου». Η φράση αυτή προδιαγράφει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα επόμενα επεισόδια στο σίριαλ των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Η τακτική “τρώω το χρόνο και περιμένω ένα θαύμα να με σώσει” έχει φάει τα ψωμιά της και η ώρα του μοιραίου έφτασε. Μαζί και το τέλος των αυταπατών για μια κοινά “αμοιβαία επωφελή λύση”.
Από δω και πέρα η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να διαχειριστεί επικοινωνιακά την υπογραφή μιας ενδιάμεσης συμφωνίας, αν της κάνουν το χατήρι οι δανειστές και σε ένα μήνα και κάτι ένα τρίτο μνημόνιο με νέα σκληρά μέτρα για την εργατική τάξη και τους συνταξιούχους.
Η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις των τελευταίων βδομάδων συμφώνησε να κρατήσει ιγκόγνιτο το περιεχόμενό τους. Αν κάτι έβγαινε στη φόρα ήταν από τις διαρροές που έδιναν οι εταίροι για να πιέσουν ακόμα περισσότερο, επιβεβαιώνοντας το ποιος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Στο Μαξίμου επέλεξαν μια άλλη τακτική αυτή του στρουθοκαμήλου. Να μας λένε ότι όλα πάνε περίφημα και ότι είναι αισιόδοξοι για τη συμφωνία με τους “εταίρους”. Και ως συνήθως, λίγες μέρες πριν το κρίσιμο ραντεβού στο Eurogroup στις 11 Μάη, μαθαίνουμε ότι η ρευστότητα τελειώνει και ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για μη συμφωνία ακόμα κι αν γι’ αυτό χρειαστεί να παρθούν μέτρα που “μέχρι τώρα προσπαθήσαμε να αποφύγουμε”. Ο Φίλης μιλάει ήδη για μια “ήπια λιτότητα” και ο Μάρδας για τα ρετιρέ των επικουρικών που θα περικοπούν. Και ο Πρωθυπουργός μας ενημερώνει στον eniko ότι οι ιδιωτικοποιήσεις προχωράνε κανονικά με τη διαφορά ότι δεν είναι ξεπούλημα και ότι οι δανειστές ζητάνε ανοιχτά να αποσυρθεί το ν/σ για τα εργασιακά (συλλογικές συμβάσεις, βασικός μισθός) και να απελευθερωθούν εντελώς οι απολύσεις. Από αλλού μαθαίνουμε ότι στο τραπέζι βρίσκονται και οι βασικές συντάξεις όπως επίσης και το μισθολόγιο του δημοσίου αν όχι τώρα σίγουρα για την κύρια συμφωνία του Ιούνη, ενώ ζητείται και η κατάργηση της κατώτερης σύνταξης και φυσικά περικοπές στο ΕΚΑΣ. Επίσης ο ΕΝΦΙΑ θα παραμείνει για μια χρονιά ως έχει ενώ μάλλον και το αφορολόγητο των 12000 ευρώ αναβάλλεται επ’ αόριστο. Δια στόματος επίσης του Πρωθυπουργού η κυβέρνηση αναζητά ισοδύναμα μέτρα για κάθε τι που διαφοροποιείται από τις απαιτήσεις ενώ και η άνοδος των χαμηλών συντελεστών του ΦΠΑ φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνηθεί. Επί της ουσίας λοιπόν το μνημόνιο συνεχίζεται και η κυβέρνηση εγκαταλείπει τις προεκλογικές δεσμεύσεις καθώς και τις κυβερνητικές εξαγγελίες της.
Την ίδια στιγμή σε απανωτά γκάλοπ πληροφορούμαστε ότι το 70 με 80% επιθυμεί την παραμονή της χώρας στο ευρώ, το ΝΑΤΟ (;) και την ΕΕ, ενώ επίσης η συντριπτική πλειοψηφία δεν επιθυμεί καμία ρήξη ακόμα και αν οι πιστωτές απορρίπτουν εντελώς τις ελληνικές θέσεις και μόνο μια μειοψηφία θα συμφωνούσε αντί για συμβιβασμό προσφυγή στις κάλπες και ακόμα λιγότερο μια ρήξη. Η αντίδραση του Μαξίμου σε αυτά τα γκάλοπ είναι από χαλαρή έως ανύπαρκτη για να μην πούμε ότι έχει βάλει το χέρι του, προκειμένου να προετοιμαστεί κατάλληλα η κοινή γνώμη και να περιθωριοποιηθούν οι αντιδράσεις όταν θα πέφτουν οι υπογραφές.
Οι λαγοί
Ο Στάθης σε άρθρο του τη Δευτέρα που αναδημοσιεύτηκε και στη Ισκρα (τυχαίο;) παίζοντας με τις λέξεις θέτει τα δικά του διλήμματα έστω και αν τα φορτώνει στην άλλη πλευρά. “Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, το δίλημμα που βρέθηκε να είναι σε θέση να μας θέτει η άλλη πλευρά είναι: ξαφνικός θάνατος (ρήξη) ή αργός θάνατος (υποταγή)”. Ο ίδιος αποφεύγει να απαντήσει αλλά η απάντηση προκύπτει από τη φύση του ερωτήματος. Τουλάχιστον με την υποταγή κερδίζει κανείς λίγο χρόνο ακόμα. Η μόνιμη επωδός όσων απεχθάνονται τη σύγκρουση και την αναβάλουν μέχρι να αλλάξει δήθεν ο συσχετισμός. Σε μια άλλη δημοσίευση επίσης


