Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΡΛΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΡΛΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15 Ιουν 2014

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ 1974-1981

... Η εποχή μας είναι εποχή μιας νέας εργατικής και συνδικαλιστικής μεταπολίτευσης, όπου οι δυνάμεις της ταξικής ανεξαρτησίας, της αντικαπιταλιστικής, κομουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς έχουν καθήκον να της δώσουν εκείνο το πολιτικό και ταξικό περιεχόμενο, που θα δημιουργήσει ένα παλλαϊκό ενιαίο εργατικό ταξικό μέτωπο για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, ταξικό, αγωνιστικό, ανεξάρτητο, ενωτικό και νικηφόρο, που να υψώσει αποτελεσματική αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου. Που θα προβάλει ξανά τα απελευθερωτικά οράματα της εργατικής τάξης συνδεδεμένα με την ταξική πάλη του σήμερα, με αναβαθμισμένο τον πολιτικό του ρόλο, ένα κίνημα, που δεν θα παραμένει στα πλαίσια των «αγώνων του κλάδου μας» ή του να «σώσουμε ό,τι σώζεται». Η εργατική τάξη δεν διαμορφώνει ταξική συνείδηση και, πολύ περισσότερο, δεν ανυψώνεται σε επαναστατική τάξη, όσο μένει εγκλωβισμένη στα στενά συντεχνιακά όρια των «δικών της», «καθαρά εργατικών», στόχων. Αυτό σημαίνει πως το εργατικό κίνημα θα πρέπει να συνδεθεί και να εκφράσει τα γενικότερα λαϊκά αιτήματα και να τα σφραγίσει με το δικό του ταξικό, αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και κατεύθυνση.

Το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της περιόδου 1974-1981 μπορεί να ηττήθηκε από τις διάφορες εκδοχές της αστικής ρεφορμιστικής διαχείρισης, αριστερής ή και σοσιαλδημοκρατικής, όμως άφησε μια αγωνιστική, ταξική παρακαταθήκη, που συνδέεται με το σήμερα, μέσα από τις τότε μεγάλες ταξικές συγκρούσεις και την εμπειρία του πώς πρέπει να νικούν οι εργατικοί αγώνες. Μια γραμμή, που, όσο και λεπτή και αδιόρατη πολλές φορές να φαίνεται, όσο και αν διακόπτεται από τις παλινωδίες και τα πισωγυρίσματα της Αριστεράς, συνδέει τους μεγάλους ταξικούς αγώνες της μεταπολίτευσης, με το ταξικό αγωνιστικό ρεύμα της εποχής μας. Το ρεύμα αυτό διαμορφώνεται κυρίως με βάση την επιδείνωση της κατάστασης της εργατικής τάξης, των μεσαίων αυτοαπασχολούμενων τμημάτων, της εργαζόμενης και σπουδάζουσας νεολαίας, τις γενικότερες πολιτικές εμπειρίες και αντιφάσεις τους ...


Του ΝΙΚΟΥ ΓΟΥΡΛΑ*
Στο ΓΙΩΡΓΟ ΓΡΑΨΑ
Με την λήξη των εργασιών του 35ουΣυνεδρίου της ΓΣΕΕ (Μάιος 2013) ουσιαστικά κλείνει ένας κύκλος του συνδικαλιστικού κινήματος που χαρακτηρίστηκε από την αδυναμία και την ανεπάρκεια του να ανατρέψει, ή έστω να εμποδίσει, ή να καθυστερήσει, την επίθεση της αστικής τάξης και του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, σε όλη τη γραμμή του μετώπου των δικαιωμάτων καιa των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος των τελευταίων εκατό χρόνων. Τα δυο βασικά ρεύματα του εργατικού κινήματος, αυτό της αστικής διαχείρισης, της ενσωμάτωσης και της υποταγής, αλλά και το ταξικό ρεύμα, σε όλες τις εκδοχές τους, ηττήθηκαν. Το μεν ένα στα σαλόνια του ΣΕΒ και του Μαξίμου, το δε άλλο στην πύλη της Χαλυβουργίας και του αμαξοστάσιου του ΜΕΤΡΟ. Αλλά και η άτακτη οπισθοχώρηση της ηγεσίας της ΟΛΜΕ με την αναστολή της απεργίας που αποφάσισαν οι πλέον μαζικές συνελεύσεις των καθηγητών των τελευταίων είκοσι χρόνων, αφήνουν μεγάλα ερωτηματικά για τα όρια αυτού του συνδικαλιστικού κινήματος, δημιουργώντας έντονες διεργασίες στην συνδικαλιστική αριστερά όλων των εκφάνσεων και των ρευμάτων για το παρόν και το μέλλον του ε.κ για την ανασυγκρότηση του και την αναζήτηση εκ νέου της πολιτικής και κοινωνικής προοπτικής του, αλλά και του περιεχομένου του.
Κλείνει τέλος ένας κύκλος για το συγκεκριμένο μοντέλο συνδικαλιστικής οργάνωσης, αφού η τάση της απομαζικοποίησης των συνδικάτων χρόνο με τον χρόνο συνεχώς αυξάνεται, αφού η συνδικαλιστική πυκνότητα έχει φτάσει σήμερα κάτω από 15%, όταν την δεκαετία του ΄80 προσέγγιζε το 40%, ενώ επιχειρησιακό σωματείο υπάρχει σήμερα μόνο στο 4% των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα. Παρατηρούμε ότι, ενώ αυξάνεται αριθμητικά η εργατική τάξη , η μεγάλη πλειοψηφία των νέων εργαζομένων παραμένει εκτός συνδικάτων. Η τάση αυτή δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο αλλά παγκόσμιο. Όλα αυτά βάζουν σε κρίση όλο το συνδικαλιστικό εποικοδόμημα, είναι κρίση αναπροσανατολισμού, στόχων, ιδεολογικού και πολιτικού περιεχομένου, αλλά και νέας οργανωτικής δομής των συνδικάτων.
Η μελέτη και η εξαγωγή συμπερασμάτων, καθώς και ο διάλογος, που πρέπει να αναπτυχθεί για την περίοδο, για το τι έφταιξε για την σημερινή άθλια κατάσταση του σ.κ., είναι όρος και προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε νέες βάσεις. Αυτό είναι πρωτίστως καθήκον, όχι απλά κάποιας πολιτικής πρωτοπορίας η κάποιων ειδικών αλλά του συνόλου της συνδικαλιστικής αριστεράς . Αναμφίβολα πολλές μελέτες έχουν γράφει από ιστορικούς, νομικούς, κοινωνιολόγους και άλλους επιστήμονες, για το εργατικό κίνημα της εποχής, πολλές από αυτές είναι αξιόλογες και από ταξική σκοπιά. Όμως θεωρούμε απαραίτητο, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, ιδιαίτερα της ταξικής πτέρυγας, του εργατικού κινήματος να συμβάλουν σε αυτές τις απαντήσεις, που είναι αναγκαίες, όχι μόνο για την ιστορική καταγραφή, αλλά και για το ίδιο το μέλλον του ταξικού εργατικού κινήματος.
Η πρώτη οικονομική κρίση και οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις της περιόδου
Η πτώση της χούντας τον Ιούλιο του ‘74 βρίσκει την οικονομία να παρουσιάζει ήδη τα πρώτα σημάδια ύφεσης, λόγω της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης, που είχε ξεσπάσει στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, αν και η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας, η ναυτιλία και ο τομέας κατασκευών, εξακολουθεί, να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ανάπτυξη. Το οικονομικό μεταπολεμικό θαύμα της Ελλάδας εμφανίζει τα πρώτα σημάδια στασιμότητας, ενώ οι δείκτες του πληθωρισμού χρόνο με τον χρόνο ανεβαίνουν. Υπάρχει πτώση των ρυθμών ανάπτυξης του ΑΕΠ, ενώ στους επιμέρους τομείς, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό,αρχίζουν και εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια πτώσης της παραγωγής και των επενδύσεων σε αυτούς. Έχουμε, τέλος, πτώση και των δημοσίων επενδύσεων, ενώ αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια μόνιμης ανεργίας, που μέχρι τότε