27 Μαρ 2015

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ








Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ


Ο νέος ρόλος που αποδίδεται στο ΤΑΙΠΕΔ στα σίγουρα επιχειρεί να ξεπεράσει τις επιδιώξεις και πρακτικές «ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου» που χαρακτήριζαν τις μνημονιακές κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας. Εντούτοις θέτει σε κίνηση διαδικασίες αξιοποίησης της έγγειας δημόσιας περιουσίας οι οποίες σε γενικές γραμμές επαναφέρουν την φιλοσοφία των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Πρόκειται για μια διαδικασία που είχε νομοθετηθεί το 2005 από την τότε νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, και είχε αποτελέσει αντικείμενο επικρίσεων από το σύνολο των αριστερών δυνάμεων [π.χ. Μ. Παπαδόπουλος «ΣΔΙΤ : Απαιτείται απάντηση στην επίθεση των μονοπωλίων», Ριζοσπάστης 7-8-2005, Α. Ξηροτύρη «Άνευ όρων παράδοση στους ιδιώτες οι συμβάσεις ΣΔΙΤ», Αυγή 24-7-2005, Α. Ταρπάγκος «Το αριστερό εργατικό κίνημα απέναντι στις ΣΔΙΤ», περιοδικό Εκτός Γραμμής, τεύχος 8, 2005]. Μάλιστα αυτός ο τρόπος αξιοποίησης της περιουσίας του δημοσίου στην πραγματικότητα έτυχε εντελώς περιορισμένης εφαρμογής και υλοποίησης, πράγμα που προφανώς είχε να κάνει και με την κρίση του τραπεζικού συστήματος που προέκυψε μια τριετία αργότερα (2008), και την αδυναμία χρηματοδοτήσεων από την πλευρά του τραπεζικού κεφαλαίου.

Βέβαια ο προσανατολισμός του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού που ξεκίνησε να εφαρμόζεται στην ελληνική οικονομία εδώ και μια εικοσιπενταετία, περιελάμβανε ως βασική του παράμετρο την γενικευμένη ιδιωτικοποίηση κοινωφελών υπηρεσιών, δημόσιων επιχειρήσεων, τεχνικών υποδομών κλπ. Η πιο εμβληματική μορφή αυτής της πολιτικής ενσαρκώθηκε από τις Συμβάσεις Παραχώρησης στην χρηματοδότηση, λειτουργία και εκμετάλλευση μεγάλων δημόσιων έργων (Αττική Οδός, Γέφυρα Ρίου – Αντιρίου, Αεροδρόμιο Ε. Βενιζέλος), πράγμα που και συνεχίστηκε, ωστόσο με προβλήματα λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, με την αντίστοιχη μορφή κατασκευής των επόμενων έξι μεγάλων αυτοκινητοδρόμων (Τμήμα Μαλλιακός – Κλειδί του ΠΑΘΕ, Άξονας Κεντρικής Ελλάδας κ.ά.), που ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί. Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν να φυτρώσουν σαν τα μανιτάρια ένα ολόκληρο δίκτυο πυκνών σταθμών είσπραξης διοδίων, τα οποία μάλιστα προσαυξήθηκαν στην πορεία, προκειμένου να χρηματοδοτούνται οι τράπεζες και οι κατασκευάστριες εταιρίες, και η χρήση των εθνικών αυτοκινητοδρόμων να γίνει οικονομικά δυσβάστακτη.

Η χρησιμοποίηση της μεθοδολογίας των ΣΔΙΤ βασίζεται σ’ αυτή την εμπειρία των Συμβάσεων Παραχώρησης (ιδιωτικοποίησης των τεχνικών υποδομών), ωστόσο σε μικρότερη κλίμακα, εφόσον οι σχετικές επενδύσεις για την αξιοποίηση τμημάτων της κρατικής περιουσίας τοποθετούνται σε χαμηλότερα επίπεδα. Εντούτοις η ίδια η ευρωπαϊκή εμπειρία που έχει αναδειχθεί, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Πορτογαλίας, καταδεικνύει ότι αυτή η επενδυτική παρέμβαση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην δημόσια περιουσία είχε καταστρεπτικά αποτελέσματα : Τα έργα που επιχειρήθηκε να πραγματοποιηθούν δεν κατόρθωσαν να καλύψουν τα έξοδά τους, με αποτέλεσμα το δημόσιο να καταβάλει τελικά στους επιχειρηματίες υπέρογκα ετήσια «ενοίκια». Σε καμία περίπτωση δεν προέκυψαν έσοδα τέτοια από αυτές τις εκμεταλλεύσεις που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κοινωνικούς σκοπούς (λ.χ. στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος), λειτουργώντας προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος.

Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι και με την μεγάλη στενότητα του τραπεζικού συστήματος για την χρηματοδότηση τέτοιου είδους δραστηριοτήτων ΣΔΙΤ σε μορφές έγγειας περιουσίας του δημοσίου, η οποιαδήποτε παρέμβαση του ιδιωτικού κεφαλαίου (κατασκευαστικού, real estate κλπ.). θα μπορεί να εξασφαλίσει μόνον μια οριακή αποδοτικότητα και κερδοφορία του ιδίου (αποσβέσεις, λειτουργικά έξοδα κ.ά.), που δεν αφήνουν σοβαρά περιθώρια για την είσπραξη ωφελειών για λογαριασμό του δημοσίου. Αλλά κι’ αν ακόμη αυτό επιτευχθεί, δεν πρόκειται παρά για πενιχρά αποτελέσματα, που κατά κανέναν τρόπο δεν μπορούν να καλύψουν τις «μαύρες τρύπες» της κοινωνικής ασφάλισης ή άλλων κοινωνικών προγραμμάτων. Άλλωστε δεν μπορεί κανείς να περιμένει ουσιαστικά την κάλυψη του ετήσιου ελλείμματος του ασφαλιστικού συστήματος (20 δισεκατ. ευρώ απώλειες από την μαζική ανεργία και την αδήλωτη εργασία) από τέτοιου είδους συμμετοχές : Αυτές δεν μπορούν να καλυφθούν παρά με την ανάκαμψη της απασχόλησης των ανέργων και την σχετική εισροή πόρων στα ασφαλιστικά ταμεία και τον κρατικό προϋπολογισμό.

Εκείνο που μπορεί να προβληθεί και να επιχειρηθεί να υλοποιηθεί και που έχει μέγιστη κοινωνική σημασία και μια ορισμένη αποτελεσματικότητα, είναι η κοινωνική παραγωγική αξιοποίηση τμημάτων της περιουσίας του ελληνικού κράτους. Μ’ άλλες λέξεις ο σχηματισμός δημοκρατικών παραγωγικών συνεταιρισμών που απαρτίζονται από το πολυπληθές άνεργο εργατικό δυναμικό (επιστημονικό, τεχνικό κλπ.) σε όλες τις περιφέρειες της χώρας προκειμένου να προχωρήσουν στη λειτουργία και εκμετάλλευση τέτοιου είδους δραστηριοτήτων (λ.χ. τουριστικών εκμεταλλεύσεων, αγροτικών καλλιεργειών κ.ά.). Ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών άλλων θα μπορούσε να είναι αυτού του είδους η κοινωνική εκμετάλλευση ολόκληρου του δικτύου της περιουσίας του ΕΟΤ, μέσα από την αναβάθμιση και λειτουργία τους, με σχετικά προσιτό κόστος, τη στιγμή που εδώ και χρόνια ερημώνουν.

Το όφελος θα ήταν από τη μια πλευρά η σχετική συμβολή στην άνοδο του ΑΕΠ μέσα από την ανάπτυξη αυτών των υπηρεσιών, και από την άλλη πλευρά η εξασφάλιση της απασχόλησης ενός μέρους των ανέργων.Σ’ αυτή την περίπτωση οι εκμεταλλεύσεις της δημόσιας περιουσίας περιέρχονται σε μια μορφή συλλογικής ιδιοκτησίας (δημοσίου – συνεταιρισμένων παραγωγών – τοπικής αυτοδιοίκησης), σε κάθε περίπτωση κοινωνικού χαρακτήρα, με δεδομένη προφανώς την αναγκαιότητα δημόσιας τραπεζικής τους χρηματοδότησης για τον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων ή τη δημιουργία νέων, για κεφάλαια κίνησης κλπ

πηγή

26 Μαρ 2015

Μπροσούρα του ΠΑΜΕ για τη λειτουργία και δράση των σωματείων με βάση τις θέσεις για την ανασύνταξη του κινήματος - 902.gr


Μπροσούρα του ΠΑΜΕ για τη λειτουργία και δράση των σωματείων με βάση τις θέσεις για την ανασύνταξη του κινήματος - 902.gr

.......Ο συνδικαλιστικός τύπος είναι μια από τις κύριες μορφές επικοινωνίας του σωματείου με τους εργαζόμενους του κλάδου. Το τελευταίο διάστημα με την αύξηση των ταχυδρομικών τελών, πολλά σωματεία αδυνατούν να βγάλουν και να στείλουν την εφημερίδα του σωματείου στα μέλη τους. Να μην αφεθεί στην τύχη ή να παραιτηθούμε από τέτοιες προσπάθειες επαφής με τα μέλη και τους εργαζόμενους του κλάδου. Τι μέτρα πρέπει να παρθούν: • Χρέωση σε νέους ανθρώπους να γράφουν άρθρα σε εφημερίδες που κυκλοφορούν. • Να υπάρχει ενημέρωση γύρω από τις εξελίξεις στον κλάδο, να είναι πραγματική εφημερίδα του σωματείου. Να ενημερώνει, να προπαγανδίζει, να είναι επίκαιρη. • Ανάπτυξη πρωτοβουλιών στο χώρο του διαδικτύου. Στο χώρο του διαδυκτίου, είμαστε πολύ πίσω. Ενώ υπάρχουν αυξημένες δυνατότητες παρέμβασης και ενημέρωσης, υπάρχει καθυστέρηση ή υποτίμηση στη συγκεκριμένη μορφή. Να πάρουμε υπόψη μας, ότι πολύ μεγάλο κομμάτι νεολαίας έχει πρόσβαση στο internet, ψάχνει και ψάχνεται. Σε καμιά περίπτωση δε μπορεί να υποκαταστήσει την προσωπική-άμεση επαφή αλλά δεν παύει ν’ αποτελεί ένα ισχυρό μέσο ενημέρωσης σε ζωντανό χρόνο......


.......Η τέχνη και ο πολιτισμός είναι εφόδια. Είναι τρόπος σκέψης, είναι στάση ζωής. Το δικαίωμα στην πολιτιστική δημιουργία σπάζοντας το δεσμό πολιτισμός=κέρδος που μας κατακλύζει στις μέρες μας, αλλά κυρίως η ανάδειξη μέσω δραστηριοτήτων της ερασιτεχνικής δημιουργίας μέσα στα συνδικάτα αποτελούν άξονες συσπείρωσης. Λαθεμένα συνήθως εκτιμάμε πως τέτοιες πλευρές δε συγκινούν την εργατική οικογένεια, τη νεολαία......


......[για τους άνεργους]. Ο προσανατολισμός με κέντρο-βάρος τη γειτονιά, δε σημαίνει ότι τα σωματεία θα παραιτηθούν από την επαφή και την οργάνωση των ανέργων. Οι κλάδοι θα τροφοδοτούν τη γειτονιά και αντίστροφα. Κάθε σωματείο έχει καθήκον να παρακολουθεί τις εξελίξεις στο χώρο ευθύνης, να έχει επαφή με το μητρώο του. Δεν απαλλάσσεται από την ευθύνη να οργανώνει συνολικά τη δουλειά στον κλάδο, να παίρνει υπόψη του, το άνοιγμα και το κλείσιμο επιχειρήσεων, τις εργασιακές σχέσεις, την ανεργία στον κλάδο. Χρειάζεται: • Να υπάρχει χρεωμένο μέλος της Διοίκησης για τους άνεργους του κλάδου. • Να υπάρχει σταθερή παρακολούθηση στο μητρώο, στον κλάδο • Να αξιοποιείται ως αναντικατάστατος τρόπος δουλειάς, οι συσκέψεις με άνεργους....

......Τα σωματεία πρέπει να έχουν χαρτογραφημένη και συνεχώς επικαιροποιημένη εικόνα για την κατάσταση των μελών τους. Έτσι θεμελιώνονται οι δεσμοί με τους εργαζόμενους. Να γνωρίζει το σωματείο πόσοι είναι άνεργοι, τι προβλήματα αντιμετωπίζουν, πόσα παιδιά έχουν, αν πάνε σχολείο, αν έχουν ρεύμα κ.ο.κ.......

.......Ο βαθμός συνειδητοποίησης σε ένα κλαδικό σωματείο αποτελεί βήμα σε σχέση με την οργάνωση σε ένα επιχειρησιακό σωματείο. Η ίδρυση μιας σειράς κλαδικών σωματείων και η μαζικοποίηση τους, αμβλύνει το συντεχνιασμό, είναι άλμα στη συνείδηση ενός εργάτη στη βάση της ενότητας στον κλάδο, την κοινή δράση απέναντι στη μεγαλοεργοδοσία του κλάδου......

......Τα σωματεία δεν πρέπει να «κρύβονται» πίσω από τη δράση του ΠΑΜΕ, να τυποποιούν τη δράση τους, να αφυδατώνεται η λειτουργία τους. Το ΠΑΜΕ πρέπει να είναι η συσπείρωση της ζωντανής λειτουργίας των σωματείων. Μέσα από αυτήν την προσπάθεια, καταφέρνει να πραγματοποιεί με επιτυχία συντονισμένους αγώνες, απεργιακές κινητοποιήσεις πανελλαδικής εμβέλειας. Αυτό είναι μεγάλη κατάκτηση για το σύνολο των εργαζομένων και επιβάλλεται να ενισχυθεί παραπέρα, ώστε το ταξικό κίνημα να συγκρουστεί από καλύτερες θέσεις με την αντιλαϊκή πολιτική και τη στρατηγική του κεφαλαίου, αντιπαραθέτοντας τα δικά του αιτήματα, τη δική του αντίληψη για το δρόμο ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας με γνώμονα τα συμφέροντα και τις ανάγκες των εργατών και των εργατριών, την κατάργηση της εκμετάλλευσης. Είναι λάθος να δουλεύουμε χωρίς τη γνώμη των σωματείων για μια ενέργεια ή κίνηση του ΠΑΜΕ. Δεν αρκεί μια πλειοψηφία στη Διοίκηση για να είναι ένα σωματείο ενταγμένο στις γραμμές του ΠΑΜΕ. Χρειάζεται ανανέωση της εμπιστοσύνης μέσα από τη συζήτηση και τη διείσδυση της παρέμβασης μας στους εργαζόμενους.

Να μην είναι κανόνας ώστε κεντρικές πρωτοβουλίες των σωματείων να μην έχουν εξουσιοδότηση από γενική συνέλευση, χωρίς τη συμμετοχή των εργαζομένων.

Ψήφισμα της Α' Τακτικής Γενικής Συνέλευσης Μαγείρων Εμπορικού Ναυτικού




Σε ψήφισμα της Α' Τακτικής Γενικής Συνέλευσης της Πανελλήνιας Ένωσης Μαγείρων Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΕΜΑΓΕΝ) τη Δευτέρα 23 Μάρτη, αναφέρεται:

«Τα προηγούμενα χρόνια -κι όχι μόνο της οικονομικής κρίσης- το σύνολο των Ναυτεργατών και ιδιαίτερα των ειδικοτήτων των Μαγείρων, Θαλαμηπόλων, Τροφοδοσίας, Λογιστών, δέχτηκαν επίθεση γενικευμένη από την εργοδοσία, που ανοιχτά απαιτούσε, το διαχωρισμό τους σε σχέση με τις ειδικότητες Μηχανοστασίου - Γέφυρας, την πλήρη κατάργηση των δικαιωμάτων τους που προκύπτουν από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με τελικό στόχο, να μετατραπούν σε χαμηλόμισθους, "ανταγωνιστικούς" "ευέλικτους" κ.λπ.

Η απαίτηση αυτή υιοθετήθηκε από το σύνολο των Εφοπλιστικών Ενώσεων και τέθηκε με επιμονή, είτε ως προϋπόθεση για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων των υπολοίπων είτε ως λύση για τη βιωσιμότητα των εταιρειών των επιβατηγών πλοίων.

Αντλώντας εμπειρία και διδάγματα από την Ποντοπόρο ναυτιλία, ανατρέχοντας στο παρελθόν, διαπιστώνουμε το μέγεθος της κοροϊδίας, που περιέχει το πάντα διαχρονικό επιχείρημα του ανταγωνισμού, που δεν "επιτρέπει" στη μεγαλύτερη ναυτιλία του κόσμου την απασχόληση Ελλήνων με δικαιώματα.

Η διακίνηση πληρωμάτων μεταξύ ατζέντηδων και ναυτιλιακών εταιρειών ανά το κόσμο είναι ο "επίσημος και αποδεκτός τρόπος" για τη μεγάλη μας Ναυτιλία, αποσπώντας εκατομμύρια δολάρια από την ανάγκη και την αγωνία αλλοδαπών (και όχι μόνο) να εργαστούν, επικαλούμενοι τους νόμους της ελεύθερης αγοράς και την ιδιαιτερότητα της ναυτιλίας ως μια δραστηριότητα εκτός εθνικών ορίων. Το "Ευαγγέλιό" τους αναγιγνώσκεται ως εξής: "Δικά μου είναι τα πλοία - παίρνω όποιον θέλω - πληρώνω όσο θέλω - εκλέγω όποιον θέλω για να νομοθετεί όπως θέλω".

Οι κυβερνήσεις διευκόλυναν αυτές τις πρακτικές και όχι μόνο διεύρυναν προκλητικά τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, αλλά θεωρούσαν υποχρέωσή τους κάθε φορά που αναλάμβαναν την εξουσία να αλλάξουν το θεσμικό πλαίσιο εις βάρος των Ναυτεργατών (εγκριτικές πράξεις - άρση του cabotage - N.4150 - υπουργικές αποφάσεις κ.λπ.) συνεπικουρούμενοι από τους γνωστούς "ειδικούς" ΜΜΕ, επιμελητήρια, ΣΕΤΕ, γνωστούς Εμποροαυθεντίες και άλλους, με κοινό τους χαρακτηριστικό την αλλεργία στην πρόταση "εργαζόμενος με δικαιώματα". Και πάντα η λύση που προτείνουν, πλεγμένη στο γαϊτανάκι της λιτότητας, των μειώσεων του μισθού, της ληστείας των συντάξεων κι ας πέφτει η κατανάλωση κι ας κλείνουν τα μαγαζιά κι ας μεγαλώνουν τα ελλείμματα.

Συνάδελφοι, παρά την αλλαγή της κυβέρνησης τα προβλήματα παραμένουν και οξύνονται.

Δεν νομιμοποιούνται στη συνείδησή μας - δεν υπάρχει χρόνος αναμονής.

Αγωνιζόμαστε για να:

Υπογραφούν άμεσα Συλλογικές Συμβάσεις σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Λύση στο πρόβλημα της απλήρωτης εργασίας στην Ακτοπλοΐα.

Μέτρα για τα θύματα της ανταγωνιστικότητας, τους άνεργους συναδέλφους μας.

Επάνδρωση των πλοίων της Ποντοπόρου Ναυτιλίας με Έλληνες ναυτεργάτες με δικαιώματα.

Κατάργηση των επικίνδυνων για τα πληρώματα και τους επιβάτες υπουργικών αποφάσεων.

Να σταματήσουν οι διώξεις των Ναυτεργατών και των εκπροσώπων τους.

Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και κατάρτιση.

Δεν υπάρχουν πλοία φαντάσματα. Τα κινούσαν και θα τα κινούν πάντα εργαζόμενοι και τους ανήκει το σύνολο του ναυτιλιακού έργου.

Ο εργαζόμενος είναι η κινητήρια δύναμη στη ναυτιλία και στην κοινωνία

πηγή

24 Μαρ 2015

1821




Επισήμως, η επανάσταση του '21 ξεκίνησε στις 25 Μάρτη, ενώ είναι γνωστό ότι στις 21 Μάρτη είχε σηκώσει τη σημαία της επανάστασης ο Π. Καρατζάς στην Πάτρα και στις 23 Μάρτη ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Καλαμάτα, αφού πρώτα από τις 22 Φλεβάρη 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας) είχε περάσει τα σύνορα της Ρωσίας με την οθωμανική αυτοκρατορία, κηρύσσοντας στη Μολδαβία την επανάσταση.
Η επιλογή της 25ης Μάρτη σηματοδοτεί αυτό που το επίσημο κράτος ήθελε να επιβάλει: ότι η «σημαία της Επανάστασης υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό». Η επιλογή αυτή έγινε μετά τη νίκη της Επανάστασης, για να επιβάλει στο συμβολισμό και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην Επανάσταση, παρότι αυτό καθαυτό το γεγονός της «σημαίας στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό» είναι ανύπαρκτο.
Καθώς, όμως, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα, να θυμίσουμε ότι η ηγεσία της επίσημης εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης. Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» «Ανώνυμος Ελλην», «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς της Επανάστασης, τους εκμεταλλευτές του λαού, τον κλήρο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες», (από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Κείμενα από την απομόνωση»). Γνωστοί είναι, επίσης, οι χαρακτηριστικοί διάλογοι του Παπαφλέσσα με τους κοτζαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στη Βοστίτσα (σήμερα Αίγιο), στις 26 Γενάρη 1821, όταν ως πληρεξούσιος του Αλέξανδρου Υψηλάντη τους συνάντησε στο σπίτι τού Αντρέα Λόντου, προκειμένου να τους πείσει να συμμετάσχουν στην Επανάσταση. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός αρνιόταν την Επανάσταση, ρωτώντας: «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα; Πού στρατός πεπαιδευμένος; Πού στόλος εφοδιασμένος;». Για να καταλήξει: «... Αλλ' εις την εποχήν ταύτην οποία δείγματα θετικότητας έχομεν, διά να πιστεύσωμεν όσα λέει ο Δικαίος και όσα γράφει ο Υψηλάντης;». Ενώ ο Σωτήρης Χαραλάμπης είπε: «... πιστεύω πως η Ρωσία, όπου έχει την ίδια θρησκεία μ' εμάς, θα συντροφέψει τον Υψηλάντη με στρατεύματα... Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ποιον θα 'χουμε ανώτερο; Ο ραγιάς, αφού πάρει τα όπλα δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου, που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φάει! (σ.σ. αυτός ήταν ο Νικήτας Φλέσσας, αδελφός του Παπαφλέσσα). Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα»! Αυτό ήταν το πραγματικό τους πρόβλημα. Ο επαναστατημένος λαός, με τα όπλα, θα αφαιρούσε τα προνόμια των κοτζαμπάσηδων, θα αποκτούσε ο ίδιος δικαιώματα.

Αλλά ο Παπαφλέσσας τούς δίνει

22 Μαρ 2015

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΌ ΣΧΈΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΌΦΕΥΚΤΗ ΡΉΞΗ




Κατάρρευση τραπεζών και στάση πληρωμών: ο διπλός εκβιασμός και η απάντηση

Για έναν στοιχειωδώς προσεκτικό παρατηρητή είναι φανερό ότι τα βασικά όπλα εκβιασμού εκ μέρους των δανειστών είναι οι τράπεζες (απειλή κατάρρευσης όταν ο Ντράγκι κλείσει τη στρόφιγγα της παροχής ρευστότητας) και τα τοκοχρεολύσια (στάση πληρωμών του Δημοσίου προς τους δανειστές λόγω διακοπής της χρηματοδότησης… από τους δανειστές).

Στάση
Υπάρχουν απαντήσεις σε αυτές τις δύο βασικές απειλές, σε αυτά τα δύο θεμελιώδη όπλα εκβιασμού; Ασφαλώς και υπάρχουν! Για το ζήτημα της στάσης πληρωμών στα τοκοχρεολύσια του δημόσιου χρέους, η απάντηση είναι ακριβώς η στάση πληρωμών! Το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Που μάλιστα έχει ισχυρά στοιχεία νομιμοποίησης ακόμη και με αστικούς όρους, αφού είναι οι δανειστές που προκαλούν συνειδητά τη χρηματοδοτική ασφυξία. Έχοντας έστω και μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, ο προϋπολογισμός μπορεί να καλύψει μισθούς και συντάξεις χωρίς τα δανεικά της τρόικας, οπότε από μια στάση πληρωμών του ελληνικού Δημοσίου το πρόβλημα θα είναι κατ’ αρχάς όλο της άλλης πλευράς. Ύστερα από το ελληνικό «κανόνι», και μάλιστα εντός ευρώ, οι καπιταλιστικές αγορές θα αρχίσουν να τιμολογούν αλλιώς το αξιόχρεο της Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, του Βελγίου, της ίδιας της Γαλλίας… Η ελληνική κυβέρνηση δεν χρειάζεται καν να διαγράψει μονομερώς το χρέος: αρκεί η στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια και η διατύπωση επίσημου αιτήματος για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους –η διαβρωτική για την Ευρωζώνη δύναμη από μια τέτοια στάση θα είναι τεράστια.
Ναι, αλλά τότε ο Ντράγκι θα κλείσει τη στρόφιγγα της ρευστότητας και οι τράπεζες θα καταρρεύσουν, έρχεται ο αντίλογος. Αυτή είναι λοιπόν η πραγματική απειλή. Υπάρχει απάντηση σε αυτήν; Υπάρχει.
Όλο το πρόβλημα με τις τράπεζες είναι οι καταθέσεις. Οι καταθέσεις έχουν μια διπλή και αντιφατική υπόσταση: με αυτές οι τράπεζες χρηματοδοτούν νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν διαρκή απαίτηση των καταθετών από τις τράπεζες. Σε μια ρήξη λοιπόν με τους δανειστές (στάση πληρωμών), οι τράπεζες θα βρεθούν σε διπλή πίεση: οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τη μια δεν θα εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους ως δανειζόμενοι, ενώ από την άλλη θα ζητούν να κάνουν ανάληψη των καταθέσεών τους ή θα τις μεταφέρουν στο εξωτερικό σε μαζική κλίμακα. Μοιάζει αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτή την παγίδα, εκτός αν εφραρμόσουμε ταξικά κριτήρια. Αν καταλάβουμε δηλαδή ότι τόσο τα δάνεια όσο και οι καταθέσεις διαφορίζονται ταξικά. Τα δάνεια προκειμένου για τα νοικοκυριά αφορούν είτε υψηλά εισοδηματικά στρώματα (τους «πλούσιους») είτε τον κόσμο της εργασίας, ενώ προκειμένου για τις επιχειρήσεις αφορούν είτε μεγάλες-κερδοφόρες επιχειρήσεις είτε κατεστραμμένους μικρομαγαζάτορες. Οι δε καταθέσεις είναι προϊόν είτε μισθού (καταθέσεις εργαζομένων) είτε κερδών. Φυσικά πρόκειται για μια εικόνα «σε τελική ανάλυση», που πρέπει να εκλεπτυνθεί με επιμέρους προσδιορισμούς και υποκατηγορίες, αλλά μας δίνει ένα βασικό μπούσουλα.

Μέτρα
Όταν λοιπόν οι τράπεζες βρεθούν στη διπλή μέγγενη, μπορούν και πρέπει να ληφθούν μέτρα έκτακτης ανάγκης που θα έχουν διπλό στόχο: από τη μια να σώσουν τις καταθέσεις που αποτελούν προϊόν του μισθού της εργασίας ή εισόδημα αυτοαπασχολούμενων ελεύθερων επαγγελματιών και μικροαστών, από την άλλη να επιβάλουν την αποπληρωμή των δανείων τους σε επιχειρήσεις (ιδιαίτερα τις μεγάλες και κερδοφόρες) και υψηλά εισοδηματικά στρώματα. Για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, πρέπει να ληφθούν μέτρα «έκτακτης ανάγκης»:
• Άμεση απαγόρευση εξόδου κεφαλαίων από τη χώρα: Ένας θηριώδης φορολογικός συντελεστής για τα κεφάλαια που φεύγουν, είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος ώστε οι καταθέσεις-προϊόν κερδών να μη διαφύγουν από τη χώρα.
• Επιβολή πλαφόν στις αναλήψεις καταθέσεων: Ένα μέτρο που προφανώς δεν θα πλήξει τους μικροκαταθέτες και τους μισθοσυντήρητους.
• Αναγκαστική δέσμευση τμήματος των υψηλών καταθέσεων: Κατά προτίμηση με άμεση βαριά φορολόγηση, αλλά έστω με ανταλλαγή μεγάλου μέρους τους με πενταετή ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου. Θα πρόκειται για έκτακτη εισφορά επί των συσσωρευμένων κερδών.
• Μέτρα για να πληρώσουν οι ιδιώτες μέτοχοι και οι ομολογιούχοι: Συγκέντρωση του σάπιου ενεργητικού των τραπεζών σε «κακή» τράπεζα (bad bank) και μετατροπή του μετοχολογίου των ιδιωτών μεγαλομετόχων σε κοινές μετοχές της «κακής» τράπεζας. Η αντίθετη ακριβώς πρακτική από αυτήν που ακολούθησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, οι οποίες φόρτωσαν το σάπιο ενεργητικό στο Δημόσιο και πούλησαν έναντι πινακίου φακής τις υγιείς τράπεζες στον Σάλλα και στους ομοίους του.
• Σεισάχθεια: Διαδικασία εκκαθάρισης-ρύθμισης των «κόκκινων δανείων», πάλι με ταξικό κριτήριο, ανάλογα αν είναι δάνεια προς επιχειρήσεις (ιδιαίτερα μεγάλες και κερδοφόρες), προς νοικοκυριά με υψηλά εισοδήματα και περιουσιακά στοιχεία ή προς εργαζομένους, μισθοσυντήρητους, συνταξιούχους ή ανέργους.
Όλα αυτά μπορούν να γίνουν με το «γράμμα του νόμου», αν κηρυχτούν οι ελληνικές τράπεζες σε διαδικασία bail-in, δηλαδή εκκαθάρισης. Εξάλλου, έχουν γίνει στην Κύπρο το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο, στη Σουηδία της δεκαετίας του ’90 το τρίτο, είναι σε συζήτηση το τέταρτο, ενώ τα 4 πρώτα, ως δυνατότητες και όχι με τον τρόπο που τα προτείνουμε εδώ, προβλέπονται από τη διαδικασία του bail-in στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας.
Είναι όμως προφανές ότι τίποτε από αυτά δεν μπορεί να γίνει αν η κυβέρνηση δεν αποκτήσει άμεσα τον έλεγχο των τραπεζών, του ΤΧΣ και της ΤτΕ, που σημαίνει να τοποθετήσει εδώ και τώρα τις δικές της διοικήσεις, όχι διαλέγοντας από το ψηλό ράφι των ανακυκλούμενων «στελεχών της αγοράς» αλλά από στελέχη αφοσιωμένα σε μια πολιτική ταξικής μονομέρειας!

Το ζήτημα του νομίσματος: η μάχη με τους «έξω» και η μάχη με τους «μέσα»

Στις σχεδόν 50 μέρες ύστερα από τις εκλογές, έγινε ένα άλμα στη συνείδηση των ανθρώπων: κατάλαβαν ότι κατάργηση των μνημονίων και ανατροπή της λιτότητας χωρίς ρήξη και σύγκρουση με την Ευρωζώνη δεν είναι εφικτή. Είναι καιρός και η Αριστερά να καταλάβει αυτή τη σχέση: είναι η εφαρμογή μιας ταξικής πολιτικής που κάνει αναπόφευκτη τη ρήξη με την Ευρωζώνη, και είναι μέσα από μια τέτοια διαδρομή που αυτή η ρήξη πρέπει να ενδιαφέρει την Αριστερά. Διότι κάλλιστα θα μπορούσε να υπάρξει ρήξη με την Ευρωζώνη από μια σκοπιά «εθνική» και όχι ταξική, όπως θα δούμε παρακάτω.

Οι «μέσα» και οι «έξω»

Δεν είναι όμως μόνο αυτό: η ρήξη με τους «έξω» (με την Ευρωζώνη), αν πρόκειται να γίνει με στόχο να καταργήσουμε τα μνημόνια και να ανοίξουμε το δρόμο για την ανατροπή της λιτότητας, προϋποθέτει και συνεπάγεται ταυτόχρονα ρήξη και με τους «μέσα», δηλαδή με την ελληνική αστική τάξη. Πότε η ελληνική κυβέρνηση

27 Φεβ 2015

Ποιός, πώς, πού και πόσο!



Στις 16/2/2015 το συνδικάτο και πολλα σωματεία στα ξενοδοχεία και τον επισιτισμό στην Αττική, μαζί με αντιπροσώπους από συνδικάτα και εργατικά κέντρα από τη νησιωτική Ελλάδα, έκαναν παρέμβαση στο υπουργείο εργασίας και στο νεοφερμένο υπουργό κ. Σκουρλέτη, ζητώντας την συνέχιση του επιδόματος ανεργίας για τους εποχικούς εργαζόμενους στον τουρισμο, τονίζοντας την ανάγκη για άμεση κατάθεση τροποποίησης του νόμου, αφού οι εργαζόμενοι και οι οικογένειες τους έχουν συνέχιση του επιδόματος ανεργίας για τους εποχικούς εργαζόμενους στον τουρισμο, τονίζοντας την ανάγκη για άμεση κατάθεση τροποποίησης του νόμου, αφού οι εργαζόμενοι και οι οικογένειες τους έχουν εξαθλιωθεί, απλήρωτοι άλλοι λίγο άλλοι πολύ για τους μισθούς και τα επιδόματα του 2014.
Ο υπουργός, ο οποίος σημειωτέον ήταν πολύ φιλικός, πράγμα που δε μας είχαν συνηθίσει οι προκατοχοί του, άκουσε προσεχτικα τα αιτηματα μας, συζήτησε για πολύ ώρα μαζί μας παρουσία των συμβούλων του και μας υποσχέθηκε να μας απαντήσει έως το τέλος του μηνα, (βλέπε και τη σχετική ανακοίνωση του συνδικάτου). Μου εκανε εντύπωση και με αφορμή αυτό να αναπτύξω το προβληματισμό μου, μια παραδοχή του υπουργού την οποία εμείς βέβαια γνωρίζουμε αλλά κατά κάποιο τρόπο την παραγκωνίζουμε, αρχίζοντας κι όλας την τοποθέτηση του με αυτή, ότι ο κλάδος μας από τη μία έχει εργοδοτική οργάνωση τον υπερσυντηρητικό ΣΕΤΕ και από την άλλη οι εργασιακές σχέσεις που τον διέπουν εκτός από τους νόμους του κράτους, τις διαμορφώνουν και διακρατικές συμφωνίες!
Ας θυμηθούμε λοιπόν στα γρήγορα ποιός είναι ο ΣΕΤΕ και ποιές οι διακρατικές συμφωνίες.
Καταρχην

25 Φεβ 2015

ΤΟ ΜΝΗΜΌΝΙΟ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ.




Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Μπορεί ο πρωθυπουργός και τα μεγαλοστελέχη της κυβέρνησης να παρουσιάζουν τη συμφωνία στο Eurogroup σαν μια μεγάλη επιτυχία που ακυρώνει στην πράξη τη λιτότητα και ανοίγει το δρόμο σε μια συνολικότερη διαπραγμάτευση, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για την πλήρη αποδοχή των όρων που έβαζαν εξαρχής οι δανειστές της ιεράς συμμαχίας και από δίπλα οι έλληνες καπιταλιστές που με τα απανωτά μνημόνια έχουν επιβάλει συνθήκες δουλοπαροικίας και άγριας εκμετάλλευσης στις υποτελείς τάξεις. Το επιχείρημα ότι έτσι «κερδίζουμε χρόνο» δεν προδίδει τίποτα περισσότερο πέρα από τα γνωστά που μέχρι τώρα μας έχει συνηθίσει ο Σύριζα και η υπάρχουσα αριστερά. Όταν φτάνει η ώρα της σύγκρουσης, ανακαλύπτουμε ότι δεν υπάρχουν οι όροι και ας την αναβάλουμε μέχρι να διαμορφωθεί ένας καλύτερος συσχετισμός. Το είδαμε στις τεράστιες συγκεντρώσεις της περιόδου 2012-2012 που ποτέ δεν μας έφταναν οι 200000 στο δρόμο αλλά ψάχναμε το 1 εκατομμύριο. Το είδαμε στην απεργία των καθηγητών που οι συνδικαλιστές του Σύριζα με τις πλάτες του ΚΚΕ και των παρεμβάσεων την κρέμασαν πάλι γιατί δεν υπήρχε ο κατάλληλος συσχετισμός. Είδαμε ότι αυτός ο δήθεν ευνοϊκότερος συσχετισμός ποτέ δεν ερχόταν γιατί πολύ απλά είχε χαθεί την ώρα που τον είχαμε. Η κυβέρνηση απέκτησε μια τεράστια υποστήριξη όταν έδειχνε ότι πάει προς τη ρήξη. Τώρα η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Και σίγουρα το καλοκαίρι με τα 7 δις σε ομόλογα που λήγουν δεν θα υπάρχει κανένας «συσχετισμός» και πολύ περισσότερο με τον κόσμο να έχει ξενερώσει εντελώς με τις πιρουέτες και το συμβιβαστικό πνεύμα της κυβέρνησης.

Το σκηνικό γίνεται εντελώς γελοίο αν δίπλα στα καραγκιοζιλίκια του Μαξίμου προσέξει κανείς τους πανηγυρισμούς της ντόπιας και διεθνούς αστικής αντεπανάστασης που ορθά κοφτά εξηγούν χωρίς πολλά λόγια ότι «εφ ‘όσον το πρόγραμμα δεν ολοκληρωθεί με επιτυχία, δεν θα υπάρχει χρηματοδότηση» [1]. Είναι προφανές ότι όσοι δεν βαριούνται να διαβάσουν το ανακοινωθέν του Eurogroup [2] το οποίο είναι μισή σελίδα Α4 και δεν αρκούνται στις μεταφράσεις των ορφανών του Μπερλίγκουερ του Κύρκου και του Φλωράκη, μπορούν να αντιληφθούν χωρίς καμία μα καμία αμφιβολία περί τίνος πρόκειται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και 3 χρόνια προσπαθούσε με το πλέον αυτιστικό τρόπο να αποδείξει ότι άλλο πράγμα το μνημόνιο και άλλο οι δανειακές συμβάσεις. Πράγματι πρόκειται για δύο διαφορετικά κείμενα. Τα μνημόνια είναι τα συγκεκριμένα μέτρα (μειώσεις μισθών, συντάξεων, νέο εργασιακό, ασφαλιστικό κοκ), ενώ οι δανειακές συμβάσεις αφορούν το ύψος της δανειοδότησης, τους όρους εκταμίευσης και αποπληρωμής, καθώς επίσης και τις κυρώσεις σε περίπτωση που παραβιάσουν οι όροι αυτοί. Κάθε μνημόνιο που πέρναγε από τη Βουλή και τις περισσότερες με ΠΝΠ συνοδευόταν ύστερα από 2-3 μέρες με έναν νόμο που αφορούσε τους όρους της δανειακής σύμβασης. ‘Όποιος δεν είναι εγκάθετος, παπαγαλάκι ή ανόητος μπορεί να καταλάβει ότι το εκάστοτε (αρχικό και έκτοτε επικαιροποιημένο) μνημόνιο είναι βασική προϋπόθεση για την ύπαρξη της δανειακής σύμβασης. Είναι όρος, προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των δόσεων, ύστερα φυσικά από την αξιολόγηση των εντεταλμένων των δανειστών, άσχετα αν αυτοί λέγονται τρόικα, θεσμοί, εταίροι, κοκ. Για οποιονδήποτε πονηρίδη που αμφιβάλει περί αυτού ή αδυνατεί λόγω υπερβολικής προσήλωσης στους θεσμούς και την αστική νομιμότητα να κατανοήσει, μπορεί να διαβάσει τους όρους των δανειακών συμβάσεων στους οποίους θα βρει όχι μια αλλά πολλές φορές τον όρο αυτό. Ότι προϋπόθεση εκτέλεσης της δανειακής σύμβασης είναι η εκπλήρωση των όρων του Μνημονίου. Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι αν το διαπραγματευτεί να αλλάξει αυτούς τους όρους, αλλά να αρνείται την ύπαρξή τους, είναι από ανόητο μέχρι εκ του πονηρού.

Μνημόνιο προϋπόθεση της Δανειακής Σύμβασης

Αν και επ’ αυτού έχουν ήδη ειπωθεί πολλά υπενθυμίζουμε ότι

8 Φεβ 2015

ελληνικό χρέος: Το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές!

«Τα προγράμματα λιτότητας έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων».

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

Τίποτε απ” όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τη μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές!
Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), 149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών.
Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!


Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας!

Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν.
Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…

Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

Υπηρέτες των αρπακτικών!

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους που αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».



Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.

Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε… καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.
Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

30 Ιαν 2015

Fast track επενδύσεις «ανακτορικού» τύπου στο Κάβο Σίδερο



Η φαραωνικού τύπου επένδυση στο Κάβο Σίδερο συνεχίζει να δημιουργεί αντιδράσεις. Με ψήφισμα καταγγελία αλλά και κάλεσμα για διαμαρτυρία ο Σύλλογος Φοιτητών Φιλοσοφικών του Πανεπιστημίου Κρήτης εκφράζει την ενταντίωσή του στην  έναρξη εργασιών της τερατώδους “τουριστικής” επένδυσης στη χερσόνησο του Κάβο Σίδερο στη ΒΑ Κρήτη. Το ψήφισμα έχει ήδη γίνει δεκτό από τον Σύλλογο Εκτάκτων Αρχαιολόγων ενώ όπως τονίζεται στο ψήφισμα όταν ανακοινωθεί η μέρα έναρξης των εργασιών “θα είμαστε εκεί για να τις σταματήσουμε, μαζί με όλο τον κόσμο από συλλόγους, σωματεία και κατοίκους χωριών που εναντιώνονται σε αυτό.

Ολόκληρο το ψήφισμα έχει ως εξής: Η επένδυση της βρετανικής επιχείρησης Loyalward, θυγατρική της χρηματιστηριακής εταιρείας Minoan Group, ανέρχεται στα 267.7 εκ. ευρώ και περιλαμβάνει την τουριστική «αξιοποίηση» 25.000 στρεμμάτων στην περιοχή του Κάβο Σίδερο της ΒΑ Κρήτης. Η «αξιοποίηση» περιλαμβάνει την ανέγερση πέντε ξενοδοχειακών μονάδων συνολικής χωρητικότητας 1.936 κλινών και των βοηθητικών τους υποδομών, καθώς και την ανάλογη «ανάπλαση» του τοπίου για την δημιουργία ενός γηπέδου γκόλφ έκτασης 18 οπών.

Προφανώς, η επένδυση αυτή αντιμετωπίζεται σαν ένα μέτρο οικονομικής ανακούφισης τόσο των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής όσο και ολόκληρης της Κρήτης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο πρώτη από όλους η Μονή Τοπλού παραχώρησε τις εκτάσεις της, το Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης έδωσε πλειοψηφικά την έγκριση του χάρη στους εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και τέλος, το κατά τα άλλα επιστημονικό προσωπικό του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, έδωσε με συνοπτικές διαδικασίες παραμονές γιορτών την έγκριση του.

Όμως, όλοι οι προαναφερθέντες φορείς «αμέλησαν» να αναφερθούν στην περιβαλλοντική και πολιτιστική σημασία της περιοχής του Κάβο Σίδερο, η οποία αποτελεί ζώνη περιβαλλοντικής προστασίας Natura 2000, την ίδια στιγμή που μερικές εκατοντάδες αρχαιολόγων έχουν εντοπίσει θέσεις εγκατάστασης από τη μινωική, την ελληνιστική, τη βυζαντινή και τη μεταβυζαντινή περίοδο σε ολόκληρη την έκταση της.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, επιστρατεύτηκε μία επιτροπή Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων από μέρους του κρατικού οργανισμού “Invest in Greece”, στο ΔΣ του οποίου συμμετέχει εντελώς συμπωματικά μέλος της Loyalward, και αναφέρθηκε σε «κάποιες σημειακές αρχαιολογικές θέσεις» οι οποίες θα συμπεριληφθούν στα αξιοθέατα που θα αντικρίζει ο επισκέπτης του τουριστικού θέρετρου.

Σύμφωνα με τον Νόμο 4179/2013, το ειδικό καθεστώς προστασίας των εκτάσεων παραχωρείται επι της ουσίας στον εκάστοτε επενδυτή, αφήνοντας προφανέστατά την Αρχαιολογική Υπηρεσία στην απέξω. Το γεγονός αυτό δεν εξοργίζει μόνο εμάς, αλλά και δεκάδες κατοίκους της περιοχής, επαγγελματίες αρχαιολόγους και περιβαλλοντολόγους.

Το πρόστυχο ξεπούλημα με την λογική του fast track τεράστιων εκτάσεων υψηλού φυσικού και πολιτιστικού κάλλους, στο βωμό του κέρδους κάποιων συγκεκριμένων μεγαλοεπιχειρηματιών που επιχειρούν να κάνουν τα πλούτη τους από πολλά, ακόμη περισσότερα, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο όπως μας υποδεικνύει η εμπειρία μας από τις Σκουριές Χαλκιδικής. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οφείλουμε όχι μόνο να υπερασπιστούμε το δικαίωμα μας στην ελεύθερη πρόσβαση του απλού κόσμου στο πολιτιστικό του απόθεμα, αλλά επιπλέον να διεκδικήσουμε την δημόσια διαχείριση και αξιοποίηση του με άξονα και τα εργασιακά μας δικαιώματα και διεκδικήσεις.

Είναι προφανές πως με τέτοιες καθόλα «νόμιμες» ανακτορικού τύπου επενδύσεις προμοτάρονται οι ανασκαφικές λογικές τύπου Αμφίπολης ,με απευθείας αναθέσεις σε μεγαλοεργολάβους ιδιωτικών επιχειρήσεων, καθώς και άλλοθι για την προοπτική της ανάπτυξης και «εξόδου από την κρίση» με απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία μέσω voucher στις υπηρεσίες τουρισμού και επισιτισμού.

Ως Σύλλογος Φοιτητών Φιλοσοφικής, καταδικάζουμε τόσο τη επένδυση, όσο και ολόκληρο το νομοθετικό της πλαίσιο, και προασπιζόμενοι τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις μας, αποφασίζουμε πως όταν ανακοινωθεί η μέρα έναρξης των εργασιών θα είμαστε εκεί για να τις σταματήσουμε, μαζί με όλο τον κόσμο από συλλόγους, σωματεία και κατοίκους χωριών που εναντιώνονται σε αυτό.

Διάβασε ακόμα:  

H μεταλλαγμένη επένδυση της Μονής Τοπλού στην Β.Α. Κρήτη


Η χωροταξία αποδίδεται στους ιδιώτες μέσω «επενδύσεων» όπως αυτή στο Κάβο Σίδερο. Εκείνος που κερδίζει είναι πρώτα απ’ όλα η μετοχή της βρετανικής εταιρείας που αγόρασε την τεράστια έκταση από τη Μονή Τοπλού


Μια τεράστια τουριστική επένδυση στο Λασίθι της Κρήτης επανέρχεται τα τελευταία χρόνια ως Τοπλού ή Κάβο Σίδερο ή Ιτανος Γαία και προσαρμόζεται σαν χαμαιλέοντας στις απαιτήσεις μιας βρετανικής εταιρείας που υποστηρίζει ότι προσαρμόζεται στους νόμους και επιχειρεί να πείσει τους κατοίκους της περιοχής ότι όλα θα γίνουν για το καλό τους. Στις 2 Απριλίου η Περιφέρεια Κρήτης θα καλωσορίσει τη ΣΜΠΕ (Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) για το έργο, στο όνομα της ανάπτυξης.

Μια φαραωνική επένδυση

Η επένδυση-φάντασμα στο Κάβο Σίδερο σέρνεται εδώ και 20 χρόνια. Αλλά σε πείσμα όσων συνήθως επικαλούνται οι εγχώριοι θαυμαστές της τρόικας δεν ευθύνεται γι’ αυτή την καθυστέρηση κάποια δομική δυσλειτουργία των σχετικών θεσμών ή οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις των αρμόδιων υπαλλήλων. Για την ακρίβεια, στην περίπτωση αυτή συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός ότι εξ αρχής υπήρχαν προβλήματα στον τρόπο που επιχειρήθηκε να επιβληθεί αυτή η επένδυση, με τη συνδρομή ισχυρών κυβερνητικών και διοικητικών παραγόντων.

Τα προβλήματα αυτά ξεκίνησαν από το ίδιο το ιδιοκτησιακό καθεστώς της έκτασης των 26.000 στρεμμάτων, τα οποία πωλήθηκαν το 1995 από το Ιδρυμα Παναγία η Ακρωτηριανή της Μονής Τοπλού και της Μητρόπολης Σητείας σε μια βρετανική εταιρεία, η οποία μέχρι και τότε δεν είχε καμιά δραστηριότητα (βλ. σχετ. σελίδα 17 του «Ιού»). Για τον τρόπο εκχώρησης της έκτασης είχε εκφράσει σοβαρές ενστάσεις στις 19.11.2008 ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γεώργιος Σανιδάς. Με αναλυτικό έγγραφό του προς την Εισαγγελία Εφετών Κρήτης είχε ζητήσει τη διερεύνηση κακουργηματικών πράξεων που συνδέονται με την παραχώρηση αυτή, εφόσον,

"Κάλυψη όλων των απωλειών - Δεν θα ζήσουμε με τα ψίχουλα".

Ανακοίνωση για τις άμεσες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης εξέδωσε το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο. Η ανακοίνωση αναφέρει:

«Το ΠΑΜΕ, το ταξικό κίνημα βρέθηκε όλη την προηγούμενη περίοδο στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και σε αυτή τη ρότα θα συνεχίσουμε, διότι τα προβλήματα και οι παράγοντες που οδήγησαν τη συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην απώλεια δικαιωμάτων και κατακτήσεων βρίσκονται εδώ.


Ο αντίπαλός μας είναι εδώ! Οι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι μεγαλέμποροι, όλοι αυτοί που μαζί με τις κυβερνήσεις τους και την ΕΕ φόρτωσαν τις συνέπειες της κρίσης και των χρεών στις πλάτες του λαού, συνεχίζουν να θησαυρίζουν πάνω στη δυστυχία και την εξαθλίωση της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας.

Αυτός ο αντίπαλος δεν έφυγε με την εναλλαγή της κυβέρνησης. Αξιοποιώντας αυτή την εναλλαγή βρίσκεται εδώ πιο έτοιμος και εξοπλισμένος. Tα συχαρίκια και οι φιλοφρονήσεις από τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου στη νέα κυβέρνηση πηγάζουν από τις δεσμεύσεις για νέα προνόμια, για ένα διαφορετικό μείγμα διαχείρισης που θα τους βοηθήσει να βγουν από την κρίση. Θέλουν να παγιωθεί όλο αυτό το αντεργατικό οπλοστάσιο που έχει δημιουργηθεί ώστε σε συνθήκες ανάκαμψης να έχει εξουδετερωθεί η αγωνιστική - διεκδικητική φωνή των εργαζομένων. Βασικός πυλώνας της νέας διαχείρισης του συστήματος είναι να μάθουμε να ζούμε με τα λίγα, να ικανοποιούμαστε με τα ψίχουλα, όπως ακριβώς τόνισε ο νέος υπουργός Οικονομικών με τη δήλωση περί "λιτού βίου".

Οι δηλώσεις υπουργών που κλείνουν το μάτι στην "ισχυρή επιχειρηματικότητα", που αναφέρονται σε σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών σύμφωνα με "τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας" φανερώνουν τους βασικούς σχεδιασμούς που υπάρχουν, αλλά κρύβονται επιμελώς πίσω από επικοινωνιακά τρικ.

Σε όλους τους κλάδους παραμένει και εντείνεται η εργοδοτική επίθεση. Οι απολύσεις, η ανεργία, η κυριαρχία των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, τα απαράδεκτα προγράμματα απασχόλησης, το τσάκισμα των μισθών με κάθε τρόπο συνεχίζουν να υπάρχουν με έναν και μόνο στόχο: Να μειώνεται συνεχώς το "εργατικό κόστος" για να πλουτίζουν και να αυγαταίνουν τα κέρδη τους οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Εφόσον τα μονοπώλια και οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν την οικονομία και την εξουσία στα χέρια τους, το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να βρίσκεται σε μόνιμη επιφυλακή, σε αγωνιστική ετοιμότητα. Να αγωνίζεται για την ανάκτηση των απωλειών, αλλά και για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης.

Όσοι ισχυρίζονται με τα λόγια και τις θέσεις τους ότι μπορεί να υπάρχει κοινό συμφέρον και επικαλούνται την ταξική συνοχή ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους, λένε ψέματα. Είναι κοροϊδία και απάτη να υποστηρίζει κάποιος ότι μπορεί οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές να έχουν άθικτα τα κέρδη και τα συμφέροντά τους και παράλληλα οι εργαζόμενοι να ελπίζουν σε ανακούφιση και βελτίωση της ζωής τους.

Η εργατική τάξη και το κίνημά της έχει διατυπώσει όλα τα προηγούμενα χρόνια με σθένος, δυναμισμό και με συλλογικούς, μαζικούς αγώνες στους κλάδους και στους χώρους δουλειάς τις διεκδικήσεις της. Διεκδικήσεις που συμπυκνώνονται στο αίτημα:

"Κάλυψη όλων των απωλειών - Δεν θα ζήσουμε με τα ψίχουλα".

Nα βάλουμε μπρος για ουσιαστικές αυξήσεις παντού!

ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης με επαναφορά στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς.

Κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται κάτω από τα 751 ευρώ.

Να καταργηθεί το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ.

Να επανέλθουν οι κατώτεροι κλαδικοί μισθοί στα επίπεδα του 2009.

Κανένας εργαζόμενος χωρίς Συλλογική Σύμβαση. Να μπει τέρμα στη σύγχρονη γκιλοτίνα των ατομικών συμβάσεων, στις Ενώσεις Προσώπων.

Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Εφαρμογή της μετενέργειας μέχρι την υπογραφή νέας ΣΣΕ χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Κατάργηση της δυνατότητας που καθιερώθηκε για υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων με μισθούς χαμηλότερους από τις κλαδικές συμβάσεις.

Επαναφορά της Συλλογικής Σύμβασης στον κλάδο των ΟΤΑ. Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σε όλους τους κλάδους του Δημοσίου και επαναφορά των μισθών στα προ κρίσης επίπεδα και επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.

Να καταργηθεί τώρα το νέο μισθολόγιο - φτωχολόγιο (Ν. 4024).

Να καταργηθεί ο νόμος 4250/2014 για την αξιολόγηση.

Να αποκατασταθούν οι σταθερές εργασιακές σχέσεις. Κατάργηση των νόμων που προωθούν και ενισχύουν τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

"Όχι" στην απελευθέρωση του ωραρίου. "Όχι" στην κατάργηση της Κυριακής αργίας. 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.

Πρακτική άσκηση των σπουδαστών με πλήρεις αποδοχές και εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα.

Υπεράσπιση και διεύρυνση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Πλήρης αποκατάσταση των απωλειών σε συντάξεις και εφάπαξ.

Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και των εφαρμοστικών νόμων που κατακρεούργησαν την Κοινωνική Ασφάλιση και τις συντάξεις (κύριες - επικουρικές και εφάπαξ), να μπει τέρμα στους μηχανισμούς που μειώνουν τις συντάξεις από το 2015.

Άμεση κάλυψη των απωλειών, επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης.

Πλήρης κρατική εγγύηση όλων των συντάξεων και των παροχών.

Να καλυφθούν άμεσα όλες οι ανάγκες των Ταμείων από το κράτος και τη μεγαλοεργοδοσία.

Αύξηση της βασικής σύνταξης από τα 486 ευρώ στα 600 ευρώ.

Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος.

Επιστροφή των οικογενειακών επιδομάτων και των άλλων επιδομάτων του ΟΑΕΔ που καταργήθηκαν.

Άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προστασίας των ανέργων και των οικογενειών τους.

Άμεση κάλυψη ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ για όσο διαρκεί η ανεργία.

Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στα 600 ευρώ.

Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων. Να βαρύνονται το κράτος και οι εργοδότες.

Πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους ίδιους και την οικογένειά τους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Επιδότηση ενοικίου για το διάστημα της ανεργίας, διάθεση τροφίμων, ρουχισμού, σχολικών ειδών, ειδών υγιεινής, πετρελαίου θέρμανσης από κρατικό δίκτυο για ανέργους και εργαζόμενους με χαμηλό εισόδημα.

Δωρεάν μετακίνηση για όλους τους ανέργους σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Καμία διακοπή ρεύματος, νερού, σταθερού τηλεφώνου, σε ανέργους, απλήρωτους εργαζόμενους.

Αναστολή κάθε υποχρέωσης προς τράπεζες και Δημόσιο.

Διαγραφή των χρεών από τόκους.

Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των προγραμμάτων απασχόλησης.

Να σταματήσει το άθλιο καθεστώς των ενοικιαζόμενων εργαζομένων. Να κλείσουν τώρα τα σύγχρονα δουλεμπορικά γραφεία των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης. Κατάργηση του νόμου για τη δημιουργία των ΚΟΙΝΣΕΠ.

Επανασύσταση ή σύσταση θέσεων εργασίας στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα για όλους τους εργαζόμενους που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα, χωρίς βλαπτική μεταβολή των εργασιακών και μισθολογικών τους δικαιωμάτων.

Κατάργηση όλων των ρυθμίσεων που προβλέπουν την αύξηση του ορίου απολύσεων καθώς και τη μείωση των αποζημιώσεων.

Ανακούφιση της εργατικής - λαϊκής οικογένειας από τα χαράτσια και τη φοροληστεία.

Καμία ιδιωτικοποίηση, καμία εκχώρηση δημόσιων, κοινωνικών υπηρεσιών και οργανισμών στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Όχι στη φοροληστεία και σε όλα τα χαράτσια. Να καταργηθούν τώρα ο ΕΝΦΙΑ και ο φόρος αλληλεγγύης. Να φορολογηθεί στο 45% το μεγάλο κεφάλαιο.

Άμεσο πάγωμα τιμών σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες και κατάργηση του ΦΠΑ με αντίστοιχη μείωση τιμών σε όλα τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση των διοδίων, μείωση κατά 50% των τιμολογίων των πρώην ΔΕΚΟ.

Κατάργηση του ανατοκισμού όλων των δανείων, απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης και δευτερεύουσας κατοικίας.

Να σταματήσουν τώρα όλα τα χαράτσια είτε της ΔΕΗ είτε της εφορίας. Να σταματήσει κάθε κατάσχεση και πλειστηριασμός στα σπίτια του εργαζόμενου λαού. Να καταργηθούν οι φόροι σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Ανασύσταση των Οργανισμών Εργατικής Εστίας και Κατοικίας με το σύνολο των αρμοδιοτήτων τους. Να ξεκινήσει πάλι το κατασκευαστικό πρόγραμμα του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας

Αποκλειστικά Δημόσια - Δωρεάν Υγεία και Παιδεία.

Ενιαίο, Καθολικό, αποκλειστικά Δημόσιο και Δωρεάν σύγχρονο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, Προληπτικής και Επείγουσας Ιατρικής για όλους, που θα χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το κράτος.

Να καταργηθεί κάθε πληρωμή για την Υγεία. Να παρθεί πίσω το χαράτσι των 25 ευρώ για τα νοσήλια, να καταργηθεί το εισιτήριο των 5 ευρώ στην είσοδο των νοσοκομείων, το 1 ευρώ στη συνταγογράφηση.

Ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας στους τόπους εργασίας, με αντίστοιχες υποδομές, κρατικό σώμα Γιατρών Εργασίας, Τεχνικών Ασφάλειας, νοσηλευτών.

Όχι στα σφαγεία των Κέντρων Εκτίμησης και Πιστοποίησης Αναπήρων. Ανεξάρτητα από ποσοστό αναπηρίας, πλήρη κάλυψη σε φάρμακα, περίθαλψη, τεχνικά βοηθήματα από το κράτος και επίδομα ανεργίας σε όλους άνεργους ανάπηρους.

Δωρεάν προγεννητικός έλεγχος για όλα τα ζευγάρια. Ουσιαστικά και άμεσα μέτρα για την προστασία της μητρότητας.

Αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης.

Διεύρυνση του δικτύου δημόσιων δωρεάν βρεφονηπιακών σταθμών για όλα τα παιδιά. Κατάργηση των τροφείων.

Δωρεάν σίτιση και στέγαση για όλους τους φοιτητές και σπουδαστές σε σύγχρονες ασφαλείς εστίες.

Το ΠΑΜΕ παράλληλα στηρίζει τα αιτήματα των αυτοαπασχολούμενων για:

Πάγωμα των χρεών προς τον ΟΑΕΕ, το Δημόσιο, τις τράπεζες και τους ιδιώτες. Κεφαλαιοποίηση των χρεών, χωρίς προσαυξήσεις και πρόσθετα τέλη. Μακρόχρονη ρύθμιση, με δόσεις που να μην ξεπερνούν συνολικά το 10% του διαθέσιμου εισοδήματος.

Αποποινικοποίηση των χρεών προς τον ΟΑΕΕ, κατάργηση των αντίστοιχων νόμων. Κατάργηση του ΚΕΑΟ για χρέη στον ΟΑΕΕ. Κατάργηση της ασφαλιστικής ενημερότητας για τον ΟΑΕΕ.

Καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας. Αναστολή των κατασχέσεων επαγγελματικής στέγης, εξοπλισμού, μεταφορικών μέσων, τραπεζικών λογαριασμών για τους αυτοαπασχολούμενους που διατηρούν την επιχείρησή τους.

Το ΠΑΜΕ υπενθυμίζει πως όποιος ταυτίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων με τα κέρδη των επιχειρήσεων, όποιος βάζει τις δεσμεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω από την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου λαού, βρίσκεται στην αντίπερα όχθη. Το συνεχές κυνήγι του κέρδους απαιτεί αφοπλισμένο εργατικό κίνημα, εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, ανοργάνωτους.

Καμιά κυβέρνηση, ό,τι πρόσημο και αν έχει, δεν μπορεί να ξεπεράσει σε ισχύ τη δύναμη που έχει η εργατική τάξη όταν διεκδικεί το δίκιο της. Να μην περάσουν λογικές αναμονής ή αυταπάτης πως το κεφάλαιο, που σε όλες τις φάσεις είτε σε περιόδους ανάκαμψης είτε σε περιόδους κρίσης της οικονομίας άρπαζε τον πλούτο που με ιδρώτα έβγαζαν οι εργαζόμενοι, θα σταυρώσει τα χέρια και θα παραχωρήσει δικαιώματα και κατακτήσεις. Η αδράνεια, η καθυστέρηση δημιουργούν νέες υποχωρήσεις, νέες απώλειες, παγιώνεται η φτώχεια και η εξαθλίωση.

Το εκμεταλλευτικό σύστημα δεν αλλάζει, δεν γίνεται πιο ανθρώπινο μέσω των εναλλαγών στις κυβερνήσεις. Από τη δική μας δράση, από τους αγώνες και τις διεκδικήσεις μας εξαρτάται η "σωτηρία" μας, η αξιοπρεπής ζωή, η μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

Η ταξική συσπείρωση και η αποφασιστική πάλη κατά του κεφαλαίου και των κομμάτων που το υπηρετούν είναι ο σημερινός μονόδρομος για τους εργαζόμενους για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια και τη δυστυχία, για να αποσπάσουν αυτά που έχασαν, για να βάλουν μπρος για τις διεκδικήσεις τους που να καλύπτουν σύγχρονες ανάγκες.

Η ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, οι ζωντανές συλλογικές διαδικασίες των σωματείων, η υιοθέτηση αιτημάτων που θίγουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων πρέπει να είναι σε πρώτο πλάνο.

Ο δρόμος του αγώνα, της οργάνωσης στα σωματεία, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους και τις γειτονιές είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας για όλους τους εργαζόμενους. Η δύναμή μας βρίσκεται στην ενότητα της εργατικής τάξης, της συμμαχίας της με τους αυτοαπασχολούμενους, με τη φτωχή αγροτιά, τη νεολαία και τις γυναίκες

28 Ιαν 2015

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ.

το ζωτικό αριστερό αίτημα για μεταφορά εισοδήματος από τις κυρίαρχες τάξεις στον λαϊκό εργαζόμενο κόσμο, ως μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης και αναθέρμανσης της οικονομικής δραστηριότητας, δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από ρηξικέλευθες παρεμβάσεις στο ίδιο το επίπεδο των καπιταλιστικών δομών της οικονομίας, από μορφές κοινωνικοποίησης παραγωγικών δραστηριοτήτων, από συνεταιριστικά λαϊκά εγχειρήματα, από την θεσμοθέτηση δραστικών εξουσιών εργατικού ελέγχου, από την επιβολή κοινωνικών αρχών δημοκρατικού παραγωγικού σχεδιασμού.




Η τελευταία δημοσίευση των στοιχείων της έρευνας της IBHS (Info Bank Hellastat) για την συνολική πορεία του μεγαλύτερου μέρους των ελληνικών επιχειρήσεων (21.000), σε συνέχεια προηγούμενων δημοσιεύσεων από την ICAP (Οδηγός Ελληνικών Επιχειρήσεων) και το ΙΟΒΕ (Ινστιντούτο Οικονομικών Βιομηχανικών Ερευνών), καταδεικνύει κατά τον σαφέστερο τρόπο τον συνολικό κύκλο της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης της τελευταίας εξαετίας (2008 – 14) από όλες τις οικονομικές πλευρές. Κι' αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός της πλήρους αντιφατικότητας της οικονομικής λογικής όλων αυτών των αστικών οικονομικών κέντρων, που από τη μια πλευρά είναι ιδεολογικοί θιασώτες της πιο ακραία περιοριστικής πολιτικής δημοσιονομικών περικοπών (που επιφέρουν αναπότρεπτα τη μείωση της κατανάλωσης των λαϊκών νοικοκυριών), ενώ από την άλλη πλευρά (και προκειμένου να αποκρύψουν τον εγγενή και δομικό χαρακτήρα της κρίσης κεφαλαιακής υπερσυσσώρευσης) εντοπίζουν αποκλειστικά σ' αυτή την μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης την κύρια αιτία της καθοδικής γενικά πορείας των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας.


Από μια γενική άποψη εκείνο που καταγράφεται αδιαμφισβήτητα είναι το γεγονός ότι στην πενταετία 2008 – 13 σημειώνεται κάμψη του κύκλου εργασιών (τζίρου) των ελληνικών εταιριών κατά 29%, ενώ στην ίδια περίοδο μειώνεται δραστικά η επενδυτική τους δραστηριότητα κατά 63%, ενώ παράλληλα

20 Ιαν 2015

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 4. Δημήτρης Κουτσούμπας:

Τα μνημόνια θα συνεχίσουν να ματώνουν τον λαό όποια κι αν είναι η αυριανή κυβέρνηση

Στην πλατεία Κοραή στον Πειραιά μίλησε τη Δευτέρα ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, στέλνοντας το μήνυμα ότι «την επόμενη ημέρα των εκλογών, όποια κι αν είναι η νέα κυβέρνηση, το πιθανότερο μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι παρών όλο το αντιλαϊκό οπλοστάσιο της ΕΕ και θα συνεχίζουν να ματώνουν τον λαό τα μνημόνια με το ίδιο ή άλλο όνομα, με παλιά και νέα μέτρα».


Όπως σημείωσε ο επικεφαλής του ΚΚΕ, ενώ η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ «κάθε μέρα τελειώνουν και καταργούν το μνημόνιο», δεν λένε κουβέντα για τη σύμπλευσή τους με το «μνημόνιο των μνημονίων», τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Αναφερόμενος στην ιδιωτικοποίηση και την αξιοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, ο Δημήτρης Κουτσούμπας επισήμανε ότι η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά είναι πολιτική της ΕΕ, όπως περιγράφεται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ που ψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝασπισμός/ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τις συνέπειες πληρώνουν οι εργαζόμενοι στη ναυτιλία, τον ναυπηγοεπισκευαστικό κλάδο, οι κλάδοι αυτοαπασχολουμένων και μικρών επαγγελματοβιοτεχνών στο εμπόριο, τις μεταφορές και την αλιεία.

Ο γγ. του ΚΚΕ αναφέρθηκε επίσης στις συνέπειες που είχε η άρση του καμποτάζ στον κλάδο των ναυτεργατών και στην ενδυνάμωση τριών ναυτιλιακών ομίλων που συγκεντρώνουν στα χέρια τους περίπου το 90% των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, με αποτέλεσμα «αυξήσεις-φωτιά» στα εισιτήρια και τα οχήματα, μείωση της συχνότητας των δρομολογίων «αφήνοντας τα νησιά απομονωμένα στη μοίρα τους» και συνολική χειροτέρευση της κατάστασης των ναυτεργατών και των εργαζόμενων στον κλάδο.

Είπε επίσης ότι οι δεσμεύσεις της ΕΕ που υλοποίησαν διαχρονικά οι προηγούμενες κυβερνήσεις και τώρα θέλει να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησαν στη συρρίκνωση του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα της χώρας με οδυνηρές συνέπειες για τις παραγωγικές δυνάμεις της και τους εργαζομένους, την ώρα που «οι Έλληνες εφοπλιστές απολαμβάνουν μεγάλα προνόμια, κτίζουν εκατοντάδες καράβια στα ασιατικά ναυπηγεία».

Ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ κατέληξε ότι την επόμενη των εκλογών θα υπάρχει «από χέρι» αντιλαϊκή κυβέρνηση, απέναντι στην οποία χρειάζεται μια δυνατή, μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση, «μια δύναμη ελπίδας, αποκάλυψης, ενημέρωσης, διαφώτισης και κινητοποίησης του λαού, που μπορεί να υπάρξει με ένα ισχυρότερο ΚΚΕ και όχι με κόμματα αμφιλεγόμενα και επικίνδυνα για το λαό».

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 3. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ 1000.



Αδιαμφισβήτητα, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα ιστορικών διαστάσεων με πρωτόγνωρη διεθνή εμβέλεια. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου θα σημαδέψει βαθιά τον κοινωνικό και πολιτικό ιστό και θα επιταχύνει όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυναμικές που καθορίζουν την πορεία της ελληνικής κοινωνίας. Η δυναμική των πολιτικών διακυβευμάτων των ελληνικών εκλογών ξεπερνούν κατά πολύ το άμεσο εθνικό επίπεδο και εμφανίζεται να εμπεριέχουν ευρύτερη ευρωπαϊκή αλλά ακόμη και διεθνή σημασία.

Το ερώτημα που τίθεται στην εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, αφορά το εάν θα συνεχιστεί η κοινωνική και πολιτική λαίλαπα των μνημονίων και της οικονομικής, δημοκρατικής και εθνικής υποτίμησης της  ελληνικής κοινωνίας, ή θα επιχειρηθεί μια αλλαγή πορείας με την εκλογή μιας αριστερής κυβέρνησης, εν προκειμένω της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο το ερώτημα, αδιαμφισβήτητα, είναι δυνατό να  αναγνωστεί με μια μεγάλη ποικιλία υποπροσδιορισμών και σημάνσεων που αφορούν επιμέρους συστατικά της πολιτικής και ταξικής πάλης (απολύσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων, ανεργία, μισθοί, συντάξεις, περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια, κλειστά σχολεία, φορολογία, εργασιακά-πολιτικά και κοινωνικά  δικαιώματα, ρατσισμός, δικαιοσύνη, ασφάλεια, μετανάστευση από και προς την Ελλάδα, παραβατικότητα, καταστολή, κοινωνικός έλεγχος του κράτους και των επιχειρήσεων, χρέη, νόμισμα, χρηματοδότηση, επιτόκια, παραγωγικός σχεδιασμός, δημοκρατία, εθνική κυριαρχία, διεθνισμός κ.λπ.).

Σε αυτήν την πολιτική συγκυρία ιστορικής σημασίας για τη χώρα μας, αυτά τα θέματα συναρθρώνονται  σε ένα μεγάλο και ιστορικής σημασίας ερώτημα:
«Νίκη της Αριστεράς και αλλαγή πορείας» ή ήττα και συνεπακόλουθη συνέχιση του ακροδεξιού κοινωνικού μοντέλου που προωθεί η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και η οχύρωση και η εμπέδωση της πολιτικής και οικονομικής επέλασης του κεφαλαίου, της Ε.Ε., του ΔΝΤ.

Το γεγονός αυτό, το να αποτελεί, δηλαδή, έναν άμεσα εφικτό πολιτικό στόχο η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας από την Αριστερά σε μια χώρα της Ευρώπης, και να διαθέτει, πλέον, τη δυνατότητα πολιτικών πρωτοβουλιών εθνικής ή ακόμη και διεθνούς κλίμακας, αποτελεί τεράστιας σημασίας πολιτική επιτυχία για την ελληνική Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ), ανεξαρτήτως των υποκειμενικών προσδιορισμών της κάθε επιμέρους δύναμης. Το στοιχείο αυτό είναι αντικειμενικό, ανεξάρτητα από το εάν μικροκομματικές σκοπιμότητες και ιστορικά διαμορφωμένες αντιθέσεις μεταξύ αυτών των δυνάμεων, συγκαλύπτουν ή μειώνουν την πολιτική αξία αυτού του γεγονότος και ανεξάρτητα από το εάν και σε ποιο βαθμό οι δυνάμεις αυτές μπορούν να ανταλλάξουν με τον πολιτικό-εκλογικό ριζοσπαστισμό που ανακύπτει.

Άλλωστε, αυτή η ιστορικής σημασίας δυνατότητα για την ελληνική Αριστερά και εν προκειμένω για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν απολύτως αδύνατο να συντελεστεί, χωρίς τη συνεχή παρέμβαση, αγωνία και διεκδίκηση του λαϊκού παράγοντα, χωρίς τους μεγάλους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες όλης της περιόδου από το 2010 έως σήμερα (δεκάδες πανεργατικές απεργίες, πλατείες, Κερατέα, Χαλυβουργία, Σκουριές, ΕΡΤ, αντιφασιστικό κίνημα, κίνημα για την τιμωρία των δολοφόνων του Φύσσα, κίνημα συμπαράστασης στον Ρωμανό  κ.λπ.).

Επίσης, θα ήταν αδύνατη αυτή η δυνατότητα χωρίς την ιστορία και του βαθιούς δεσμούς του ελληνικού αριστερού κινήματος και του ελληνικού λαού, χωρίς την ιστορική ικανότητα της Αριστεράς να συμμετέχει, να εμπνέει, να οργανώνει και να καθοδηγεί μεγάλους πολιτικούς και πατριωτικούς αγώνες. Όπως, επίσης, θα ήταν αδύνατη αυτή η δυνατότητα, χωρίς την ανάληψη συγκεκριμένης πολιτικής ευθύνης από την πλευρά της Αριστεράς και εν προκειμένου από την ηγεσία και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, εάν δεν τιθόταν με αποφασιστικότητα η προοπτική σχηματισμού αριστερής κυβέρνησης. Αδιαμφισβήτητα, έχουμε μπροστά μας μια ιστορικής σημασίας γνήσια ριζοσπαστική αριστερή έκφραση του ελληνικού λαού. Το στοιχείο αυτό δεν είναι απαλλαγμένο από διαλεκτικές αντιφάσεις, οι οποίες, όμως, με κανένα τρόπο δεν μπορούν να αναιρέσουν την ουσία αυτής της διαπίστωσης.

Η ανάγνωση αυτή βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την άποψη που επιχειρεί  να προβάλει η αστική τάξη και