18 Ιαν 2015

ΕΥΡΩΖΩΝΗ;





Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

«Μας οδηγούν (σ.σ. ο ΣΥΡΙΖΑ) σε σύγκρουση με τους εταίρους, σε χρεοκοπία, σε έξοδο από το ευρώ» (…) Η Ελλάδα έχει δύο δρόμους: Ή θα παραμερίσει την πολιτική αβεβαιότητα και θα πάει στην ανάπτυξη ή θα κατρακυλήσει στο χείλος της χρεοκοπίας (…) Το λένε οι δικοί τους, πως δεν μπορείς να ζητάς τα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να μην ακολουθείς τους κανόνες της» (Αντώνης Σαμαράς, ομιλία στο Αγρίνιο)

«Θα πρέπει να είμαστε παρανοϊκοί για να θέλουμε να βγούμε από την ευρωζώνη. Δεν έχουμε ούτε κρυφή ατζέντα, ούτε plan B (…) Κανένα δημοψήφισμα, κανένα δίλημμα, να τελειώνουμε με αυτά: το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι επαρκώς κοστολογημένο ώστε με δικούς μας πόρους, μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε το απαιτούμενο κόστος για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης σε περιβάλλον δημοσιονομικής ισορροπίας». (Αλέξης Τσίπρας, συνέντευξη στο STAR)

Απίστευτος συναγωνισμός αποκήρυξης κάθε προοπτικής απελευθέρωσης και αποτίναξης της άθλιας επιτροπείας και της υποταγής στο κέντρο της νεοφιλελεύθερης αντεργατικής επίθεσης!

Σε αυτές τις συνθήκες ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει ένα 35-40% στην Ελλάδας- άνθρωποι ‘’παρανοϊκοί’’ ως φαίνεται- που ζητούν έξοδο από την ευρωζώνη, ενώ δεν θεωρούν την παραμονή στην ΕΕ κατάχτηση.

Και αν παρ’ όλα αυτά, ‘’από ατύχημα’’ όπως λένε, βγούμε από την ευρωζώνη, τι θα συμβεί; Τι καταστροφή θα επέλθει; Τι θα σημάνει αυτός ο Αρμαγεδδών;

Οι λογικοί άνθρωποι ξεκινούν από την ανάγκη και την εκτίμηση πως υπάρχει η δυνατότητα να μπει τέρμα στην κοινωνική καταστροφή που ζούμε.

Θέλουν να έχουν αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, με αφετηρία την επιστροφή στο 2009.

Να λειτουργήσει και πάλι και να βελτιωθεί το σύστημα υγείας και οι άλλες ζωτικές δημόσιες δραστηριότητες.

Να αποτραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις στα δημόσια κοινωνικά αγαθά όπως το νερό ή το ρεύμα.

Να αναταχθεί η έκρηξη της ανεργίας με εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις ώστε να δουλέψουν όλοι και ειδικά οι νέοι που ξενιτεύονται.

Θα ήμασταν αφελείς αν δε βλέπαμε τι βρίσκουμε μπροστά μας, αν έχουμε απαιτήσεις σαν τις παραπάνω.

Ασφαλώς αυτοί οι κοινωνικοί στόχοι είναι που στοιχειοθετούν ξήλωμα του μνημονιακού καθεστώτος.

Όμως- και σε πείσμα όσων λένε διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ- όλες αυτές οι αντιδραστικές μνημονιακές λεγόμενες ‘’μεταρρυθμίσεις’”, ήταν και είναι οι όροι των δανειακών συμβάσεων, με στόχο την πληρωμή του χρέους. Είναι αναπόσπαστα πράγματα. Και πολύ βαριά: περίπου 17 δις το χρόνο απαιτούνται για εξυπηρέτηση του χρέους (τόκοι και τοκοχρεολύσια).

Χωρίς άρνηση πληρωμής και διαγραφή του χρέους, αναγκαστικά δε χωρεί τίποτα από τα παραπάνω, παρά μόνο μένει ένα πρόγραμμα σαν αυτό της Θεσσαλονίκης που υπακούει στη λογική ‘’Φτώχεια για όλους, ελεημοσύνη για λίγους από τους πλέον φτωχούς’’. Αρκεί να σκεφτούμε ότι μια προσπάθεια επέκτασης του επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ανέργους και όχι μόνο στο 12%-18% που παίρνουν σήμερα θα στοίχιζε στον κρατικό προϋπολογισμό γύρω στα 6 δισ. ευρώ.

Το χρέος όμως δεν είναι κυρίως σε funds πλέον, αλλά επίσημο χρέος στην ΕΚΤ και τους θεσμούς και τις χώρες της ευρωζώνης.

Βρίσκουμε λοιπόν απέναντί μας ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ την ευρωζώνη ως εξής:

-Ως κύριο απαιτητή της πληρωμής του χρέους. Δεν είναι εταίροι, είναι οι δανειστές.

-Ως ‘’Σύμφωνο του ευρώ’’ που απαιτεί πανευρωπαϊκή λιτότητα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας

-Ως ‘’Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας’’ που απαιτεί ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και μόνιμα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής σε όσους αποκλίνουν ή/και έχουν δανειστεί από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό (δηλαδή για 50 χρόνια για την Ελλάδα!)

-Ως απαιτητή ιδιωτικοποιήσεων, με σχεδόν ρητή απαγόρευση ή σκληρούς περιορισμούς για δημόσιο τομέα, στο όνομα του ‘’ελεύθερου ανταγωνισμού’’.

-Ως μοχλό εργασιακής απορρύθμισης σύμφωνα με συνθήκες Λισσαβόνας, την ατζέντα ‘’Ευρώπη 2020’’ και άλλες σχετικές

Τέλος, μια ευρωζώνη με το αποκλειστικό προνόμιο της έκδοσης νομίσματος, ελέγχου της χρηματοδοτικής ροής και της ρευστότητας, που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή κόβει το αίμα σε όποια οικονομία και χώρα θέλει, απαιτώντας την χρεωκοπία και τη ληστεία του λαού της (βλέπε Κύπρος)

Συμπέρασμα: Η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αναγκαίο κακό, αλλά, αντίθετα αφετηρία μιας θετικής προοπτικής.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ και η είσοδος σε ένα άλλο δρόμο οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης για την Ελλάδα και κάθε άλλη χώρα που θα αποδεσμεύεται, όχι μόνο δεν οδηγεί σε καταστροφή, αλλά σηματοδοτεί την αφετηρία αναίρεσης της κοινωνικής καταστροφής.

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, είναι αναγκαία (αν και όχι ικανή) συνθήκη για ανεξάρτητη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική με κριτήριο την κοινωνική και οικονομική αναγέννηση των λαϊκών στρωμάτων. Θα αποτελέσει όπλο άμυνας και ανάσχεσης της εισαγωγής προϊόντων των πολυεθνικών και ανεργίας και ενίσχυσης των παραγωγικών δυνατοτήτων, της απασχόλησης και των εξαγωγών.

Φυσικά αυτά τα οφέλη θα είναι προσωρινά εάν δεν συνοδευτούν ταχύτατα με ένα πρόγραμμα αξιοποίησης των συνολικών παραγωγικών δυνατοτήτων και του πλούτου της χώρας, με μοχλό τη δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία, τον εργατικό έλεγχο και την ανάδειξη του κόσμου της εργασίας σε κέντρο των κοινωνικών εξελίξεων.

Επίσης, τα οφέλη αυτά, θα είναι μονομερή και ταξικά ιδιοτελή, αν τα διαχειριστούν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κεφαλαίου, που θέλουν να τα οικοδομήσουν πάνω στην απαξίωση των μισθών και να βάλουν το παραδάκι στην τσέπη τους. Αν δεν κλονιστεί και δεν ανατραπεί τελικά η πολιτική και οικονομική κυριαρχία της αστικής ολιγαρχίας, αυτής που είναι άλλωστε τόσο δεμένη με την ΕΕ.

Για να ζήσει ο λαός, απαιτούνται δύο πράγματα:

Αφενός διπλή αποδέσμευση από ευρωζώνη και ΕΕ.

Αφετέρου, να βαδίσουμε σε ένα άλλο δρόμο αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης με κέντρο τις κοινωνικές ανάγκες, βάθρο την κοινωνική ιδιοκτησία, με θεσμούς εργατικής και λαϊκής δημοκρατίας .

Είναι δύο προϋποθέσεις ποιοτικά αλληλένδετες, χωρίς σχέσης τυπικής χρονικής αλληλουχίας όπως το αντιλαμβάνεται στατικά το ΚΚΕ, αλλά με δυνατότητα, ανάλογα με τους λαϊκούς αγώνες η μία πτυχή να σύρει ή/και να δρα πολλαπλασιαστικά και δυναμικά στην άλλη.

Ας δούμε σύντομα ορισμένες αντιρρήσεις.

Πρώτο: ‘’Θα μας κόψει η ΕΕ την χρηματοδότηση και θα πεινάσουμε’’.

Είναι σα να λέμε ότι δε θα περάσει ο πρεζέμπορος να δώσει τη δόση στον ναρκομανή. Οι εισροές (πχ ΕΣΠΑ κλπ) είναι μικρό κλάσμα μπροστά στην αιμοδοσία της αποπληρωμής του χρέους. Η ΕΕ δε χρηματοδοτεί καμία ανάπτυξη παρά μόνο την στήριξη της δραστηριότητας των μεγάλων πολυεθνικών, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την υποστήριξη των ιδιωτικοποιήσεων

Δεύτερο: ‘’Αν θα πάμε στη δραχμή, σε συνδυασμό με την υποτίμησή της, θα γιγαντωθεί το χρέος’’.

Αυτά είναι επιχειρήματα μόνο όσων έχουν σκοπό να πληρώσουν ένα χρέος και όχι να αρνηθούν την αποπληρωμή του.

Τρίτο: ‘’Αν συγκρουστούμε με την ευρωζώνη, ό κόσμος θα τρομάξει, θα αποσύρει καταθέσεις (bank run), θα καταρρεύσουν οι τράπεζες και μετά τα πάντα’’.

Τόσο το bank run όσο και το κούρεμα καταθέσεων (με το οποίο τρομοκρατεί διαρκώς ο Σαμαράς), σχετίζεται ακριβώς με πιθανές επιλογές και την ασυδοσία της ΕΚΤ και του ECOFIN. Αντίθετα μια επιλογή αμφισβήτησης αυτής της παντοδυναμίας, σε συνδυασμό φυσικά με τον έλεγχο κίνησης κεφαλαίων, αποτελούν προστασία και όχι απειλή. Ας θυμίσουμε επιτέλους ότι το άγριο κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο δεν έγινε επειδή μια αριστερή κυβέρνηση έκανε επανάσταση, αλλά επειδή μια δεξιά κυβέρνηση (ΔΗΣΥ, Αναστασιάδης), ψέλλιζε για ‘’διαπραγμάτευση’’, χωρίς να τολμήσει την απόφαση εξόδου.

Τέταρτο: ‘’Θα δημιουργηθούν προβλήματα τροφοδοσίας σε καύσιμα, φάρμακα και άλλα βασικά είδη’’.

Τίποτα πιο ψεύτικο. Η ΕΕ ούτε παράγει ούτε μας χαρίζει πετρέλαιο. Το αντίθετο ισχύει: Η πρόσδεση της Ελλάδας στην ΕΕ, η οποία πχ επιβάλει εμπάργκο στις πωλήσεις του Ιράν, είναι που μας περιορίζει και όχι το σπάσιμο αυτής της δέσμευσης. Φάρμακα παράγονται και στην Ελλάδα, η κρατική εθνική φαρμακοβιομηχανία έχει παράδοση και δυνατότητα γρήγορης επανα-συγκρότησης, ενώ το διεθνές εμπόριο σε ένα περιβάλλον σπασίματος των πατεντών (πχ από Ινδία), αποτελεί μια καλή και φτηνότερη δυνατότερη δυνατότητα.

Πέμπτο: ‘’Θα απομονωθούμε από την Ευρώπη και τον κόσμο’’

Από τις 50 χώρες στην Ευρώπη και τις 240 σε ολόκληρο τον κόσμο, στην ΕΕ συμμετέχουν 28 και στην ευρωζώνη συμμετέχουν 20 χώρες.

Ποια απομόνωση; Μειονέκτημα και όχι πλεονέκτημα είναι ο περιορισμός στην ΕΕ. Μην το ξεχνάμε: Η ευρωζώνη αποδεικνύεται το βασικό και αιώνιο λίκνο εξέλιξης μιας ευρύτερης καπιταλιστικής κράσης, με την Ελλάδα, μεστά σε αυτή, να είναι στο ρόλο του πειραματόζωου των αντεργατικών πολιτικών και οι εργαζόμενοι σε αυτήν είναι τα θυσιάσματα.

Έκτο: ‘’Η άρνηση πληρωμής του χρέους δε σημαίνει ότι φορτώνουμε αμαρτίες δικές μας στους λαούς της Ευρώπης;’’

Όσο δεν είναι αλήθεια είναι ότι τα δάνεια προς την Ελλάδα τα ζήτησε, τα πήρε και τα ‘’έφαγε’’ ασυλλόγιστα ο ελληνικός, άλλον τόσο είναι ψέμα ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί αποφάσισαν και έδωσαν χρήματα και έσωσαν τον ελληνικό λαό. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση η ευθύνη ανήκει στις κυβερνήσεις και στις αντίστοιχες αστικές τάξεις οι οποίες είναι οι μόνες που κερδίζουν από τις σχετικές κινήσεις. Το συμφέρον των λαών δεν βρίσκεται στον ανταγωνισμό και τα αναθέματα μεταξύ τους, αλλά η ανατροπή αυτών των άθλιων κυβερνήσεων και των πολιτικών τους,

Έβδομο: ‘’Μήπως όμως με την έξοδο, χάνουμε το όπλο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης των λαών και μένουμε χωρίς φυσικούς συμμάχους;’’

Ίσα ίσα. Μια ήττα της δολοφονικής πολιτικής λιτότητας και αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων, μαζί με ένα πλήγμα στο αντιδραστικό οικοδόμημα της ευρωζώνης και της ΕΕ, θα αποτελέσει μια χαραμάδα νίκης, που θα λειτουργήσει ως θετικό ντόμινο εξελίξεων ειδικά στις χώρες της Ν. Ευρώπης. Αντίθετα, η προσμονή μιας ταυτόχρονης αλλαγής των πραγμάτων σε χώρες με διαφορετική πολιτική παράδοση και συσχετισμούς, αποτελεί αυταπάτη.

Φαίνεται τραγικό, αλλά είναι έτσι: Έπρεπε να σωριαστεί άδοξα καταγής (ή μάλλον πάνω στα κεφάλια μας) η Σοβιετική Ένωση, για να συνειδητοποιήσει η ‘’ορθόδοξη’’ κομμουνιστική αριστερά ότι ο ‘’υπαρκτός’’ ήταν ανύπαρκτος και χωρίς μέλλον, έχοντας μεταβληθεί σε εκμεταλλευτικό σύστημα. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει σήμερα με την λεγόμενη ‘’ευρωπαϊκή αριστερά’’ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές. Όποιος θεωρεί βέβαιη τη μακροημέρευση της ευρωζώνης κάνει λάθος. Όποιος επίσης θεωρεί δεδομένη για πάντα την συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και αποκλείει το ενδεχόμενο να τη βάλουν κάποια στιγμή τα ίδια τα αφεντικά της ΕΕ σε καραντίνα, επίσης δε λογαριάζει σωστά. Όπως η παραμονή δεν έχει δεδομένους όρους έτσι και η έξοδος δεν έχει το ίδιο χρώμα. Άλλο πράγμα μια έξωση με πρωτοβουλία του αντιπάλου, άλλο μια έξοδος απροετοίμαστη ‘’από ατύχημα’’, άλλο λόγω κατάρρευσης της ευρωζώνης, άλλο πράγμα μια αποχώρηση με τις σημαίες του φασισμού, του εθνικισμού και της Λεπέν

Και είναι άλλο πράγμα η έξοδος με επιλογή και πρωτοβουλία των δυνάμεων του αριστερού και εργατικού κινήματος, με πρόσημο εργατικό, δημοκρατικό, αντικαπιταλιστικό και με μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης.

*Πηγή: pandiera.gr

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2. ΜΙΚΡΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ – ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Υπάρχουν δύο γλώσσες απέναντι στους ψηφοφόρους στην πολιτική εκλογικών εκβιασμών που άρχισε να ασκείται από τη μεριά του Σύριζα απέναντι στους ψηφοφόρους -βασικά- της αριστεράς.
Η επίσημη απεύθυνση είναι η πρώτη γλώσσα μέσω της οποίας τα επιτελεία του κόμματος διαλέγονται με το σύστημα αλλά ταυτόχρονα προβάλλουν το πρόγραμμα μιας νεκραναστημένης διαχειριστικής-ρεφορμιστικής αυταπάτης που προσπαθούν να την κάνουν όλο και πιο «ρεαλιστική».
Υπάρχει και η δεύτερη ανεπίσημη γλώσσα, εκείνη δηλαδή που απευθύνεται πιο άμεσα, πιο «χύμα» και πιο πειστικά στον λαό και τους ψηφοφόρους της αριστεράς. Η γλώσσα αυτή αξιοποιεί κάτι που δεν βρίσκεται τυπικά στα εκλογικό πρόγραμμα αλλά διαχέεται και κυκλοφορεί ως κουλτούρα θα λέγαμε του μικρότερου, υπαρκτού κακού μέσα στο λαό. Μερικά από αυτά τα «λαϊκά» ερωτήματα ή προβληματισμούς θα θέλαμε να απαντήσουμε. Θα τα εκθέσουμε και είτε στην ερωτηματική είτε στην αποφατική τους μορφή.
1ο Ερώτημα: Μα να μην αλλάξει κάτι; Ή ακόμα και κάτι να εφαρμόσουν από το πρόγραμμα θα είναι μια ανακούφιση για τον κόσμο.
Όσοι υποστηρίζουν ή αναμένουν κάτι τέτοιο θα πρέπει πρώτα να απαντήσουν γιατί

9 Ιαν 2015

Ευρώ ή δραχμή;

Παρατήρηση πρώτη: Εκτός από το ξεκατίνιασμα υπάρχει και η πολιτική ανάλυση. Εκτός από την κινδυνολογία υπάρχει και η αλήθεια των πραγματικών και όχι των κατασκευασμένων διλλημάτων. Εκτός από την αερολογία που βαφτίζει σαν «πολιτική αντιπαράθεση» τον σκυλοκαυγά υπάρχει και ο καθαρός αέρας της ουσιαστικής πολιτικής αντιπαράθεσης που προάγει την πολιτική σκέψη.

Παρατήρηση δεύτερη: Ευρώ είναι εκείνο το νόμισμα που αντί για «απάνεμο λιμάνι» αποδείχτηκε το νόμισμα με το οποίο η Ελλάδα μετράει τη φτώχεια της. Ευρώ είναι εκείνο το νόμισμα με το οποίο η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010. Ευρώ είναι εκείνο το νόμισμα που μόλις εμφανίστηκε πριν από δεκαπέντε χρόνια ό,τι το βράδυ κόστιζε 50 δραχμές το αμέσως επόμενο πρωί κόστιζε 170 δραχμές (ήτοι 0,50 ευρώ) και ό,τι το βράδυ κόστιζε 100 δραχμές το αμέσως επόμενο πρωί κόστιζε 341 δραχμές (ήτοι 1 ευρώ).

Παρατήρηση τρίτη: Δραχμή είναι εκείνο το νόμισμα με το οποίο η Ελλάδα χρεοκόπησε το 1893 και το 1932. Δραχμή είναι το νόμισμα που στο όνομα της «ισχυροποίησής της», μέσα σε ένα βράδυ, δια της υποτίμησής της κατά 50% και της σύνδεσής της με το δολάριο (9 Απρίλη 1953) διπλασίασε τη φτώχεια για το λαό και πολλαπλασίασε τον πλούτο των «δολαριούχων». Δραχμή ήταν το νόμισμα όταν η Ελλάδα έστελνε τα παιδιά της μετανάστες στις στοές του Βελγίου και όταν (με πρόσχημα και τότε το χρέος) η κυβέρνηση Αντρέα Παπανδρέου έφτιαχνε τα «νέα τζάκια» της ολιγαρχίας, από τη μια και από την άλλη επέβαλε πάγωμα μισθών και συντάξεων στο λαό.

Κόντρα λοιπόν στην προεκλογική έξαρση της ευρωλατρείας και της δραχμοφοβίας από τη μια, είτε της δραχμολατρείας και της ευρωφοβίας από την άλλη, ας δούμε ορισμένες πλευρές του θέματος:

To νόμισμα, εν γένει η νομισματική πολιτική, συνιστά σημαντικό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά από τη στιγμή που μέσω της νομισματικής πολιτικής καθορίζονται οι χειρισμοί στους τομείς της προσφοράς του χρήματος, της πίστης, των επιτοκίων.  Με άλλα λόγια όταν μιλάμε για νομισματική πολιτική μιλάμε για τον παράγοντα που σφραγίζει το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας. Από τις επενδύσεις μέχρι το επίπεδο των τιμών, από τις εισαγωγές και εξαγωγές (ειδικά σε συνθήκες δυνατότητας  υποτίμησης ή ανατίμησης του νομίσματος)  μέχρι τους όρους και τη δυνατότητα του εξωτερικού δανεισμού.

Όμως, αν το πρόβλημα στην Ελλάδα – και στον κόσμο - ήταν νομισματικό, τότε τα πράγματα θα ήταν σχετικά «εύκολα». Θα βρίσκαμε το καλύτερο νόμισμα και θα περνούσαμε ζωή χαρισάμενη από τον Ατλαντικό μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Αλλά στην Ελλάδα – και όχι μόνο – το πρόβλημα δεν είναι στενά  νομισματικό. Μάλιστα θα λέγαμε (και θα το αναλύσουμε) το πρόβλημα  δεν είναι καν οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Εξηγούμαστε: Όταν αναφέρουμε ότι το πρόβλημα είναι πολιτικό και όχι οικονομικό, δεν το λέμε για να αντιπαραθέσουμε την πολιτική με την οικονομία. Το αντίθετο! Το λέμε για να τονίσουμε ακριβώς τη βαθιά διαλεκτική τους σύνδεση, όπως την αποδίδει με μέγιστη επιστημονική διαύγεια ο μαρξισμός: «Η πολιτική είναι συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας» έγραφε ο Λένιν προσθέτοντας ότι «η πολιτική δεν μπορεί να μην έχει τα πρωτεία απέναντι στην οικονομία» (Β.Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμ. 42, σελ. 278, εκδ. Σύγχρονη Εποχή).

Υπ’ αυτή την έννοια, το πολιτικό πρόβλημα της χώρας κάθε άλλο παρά αποδίδεται  μέσα από την αντιπαράθεση «ευρώ ή δραχμή». Στην πραγματικότητα το πολιτικό πρόβλημα συσκοτίζεται και αυτός είναι ο τελικός στόχος της τρομοκρατίας που αναπτύσσεται περί το νόμισμα. Η «νομισματο-τρομοκρατία» επιδιώκεται να λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά ως προς τα πραγματικά διλλήματα που τίθενται ενώπιον του ελληνικού λαού.

Εξηγούμαστε: Από τη μια μεριά έχουμε τους σεσημασμένους εκβιαστές του «μονόδρομου» που με το γνωστό τους ύφος κραυγάζουν: «Ευρώ»! «Ευρώ»! Δεδομένης της πολιτικής τους που προκαλεί κοινωνικά ερείπια και μη έχοντας να πιαστούν από πουθενά αλλού, έχουν μετατρέψει το ίδιο το νόμισμά «τους» σε κάτι σαν «καθρεφτάκι». Το επιδεικνύουν στους «ιθαγενείς» για να τους ...ξεγελάσουν. Η τακτική τους είναι μια πρώτης τάξεως απόδειξη, αφ' ενός τού πόση αξία έχει το νόμισμά «τους», αφού οι ίδιοι το περιφέρουν σαν «φύκι» που καμώνεται τη «μεταξωτή κορδέλα», αφ' ετέρου τού πόσο σέβονται τον ελληνικό λαό, στον οποίο συμπεριφέρονται σαν σε «ιθαγενή» που αυτοί, οι «κονκισταδόρες», του κουνάνε «μπιχλιμπίδια».

Πρόκειται για αστείους κομπογιαννίτες της πολιτικής οικονομίας. Πασχίζουν να προσδώσουν ρόλο «τοτέμ» στο ευρώ. Αλλά παρά την καταρρακτώδη προπαγάνδα, παρά τον φετιχισμό του εμπορεύματος - νομίσματος που προσπαθούν να καλλιεργήσουν, παρά τη μετατροπή του ευρώ σε «τοτέμ», πίσω από το οποίο η άρχουσα τάξη πασχίζει να κρυφτεί για να συνεχίσει τη βάρβαρη πολιτική της, η ουσία είναι άλλη και απολύτως ευδιάκριτη: Το νόμισμα, το κάθε νόμισμα, δεν είναι ο σκοπός. Δεν είναι η αρχή και δεν είναι το τέλος. Είναι το επίπεδο της οικονομίας μιας χώρας, είναι το παραγωγικό της επίπεδο, είναι η θέση της στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης εντός του παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος και του παγκόσμιου «καταμερισμού εργασίας», που καθορίζουν την αξία και τη σημασία (και) του νομίσματός της.

Στην «φετιχοποίηση» του νομίσματος κατρακυλούν, από άλλη σκοπιά, και οι οπαδοί της δραχμής. Ειδικά όσοι μιλούν βάζοντας στη δραχμή «αριστερό» πρόσημο μοιάζουν να βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο. Δείχνουν να ξεχνούν ότι η ύπαρξη της δραχμής από το 1833 μέχρι το 2000, είτε σε διασύνδεση με το φράγκο είτε όχι, δεν είχε τίποτα το «αριστερό» μέσα στην καπιταλιστική Ελλάδα. Κάνουν την λάθος εκτίμηση να αντιμετωπίζουν το ζήτημα του νομίσματος σαν «κρίκο» από τον οποίο θα μπορούσε να τραβηχτεί το σύνολο της πολιτικής «αλυσίδας» υπέρ του λαού. Αλλά έναν τέτοιο κίνδυνο θα τον είχαν αντιληφθεί και εκείνες οι μερίδες της ολιγαρχίας που και στην Ελλάδα, και στην Γερμανία και στην Γαλλία – για δικούς τους λόγους – επίσης «παίζουν» με το εθνικό νόμισμα. Αλλά: Το «εθνικό» νόμισμα σε μια χώρα που απαρτίζεται από «δυο έθνη» δεν θα είναι ποτέ νόμισμα στην υπηρεσία του «έθνους» των εργαζομένων όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια του «έθνους» των κεφαλαιοκρατών.
Ας κάνουμε μια προσπάθεια επανασύνδεσης με τον ορθολογισμό: Το νόμισμα, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι είναι αναγκαία, εντούτοις δεν είναι ταυτόχρονα και η ικανή συνθήκη που θα καθορίσει την πορεία μιας οικονομίας.

Για παράδειγμα: Αν αύριο η Ταγκανίκα ανακηρύξει ως επίσημο νόμισμά της το δολάριο, προφανώς δεν θα γίνει Αμερική. Από την άλλη είναι οι ΗΠΑ του δολαρίου που το χρέος τους φτάνει στα 14 τρισεκατομμύρια! Παρακάτω: Όταν η Αργεντινή κατέρρευσε και χρεοκόπησε, το νόμισμά της, το πέσο, ήταν διασυνδεδεμένο με το δολάριο. Επίσης: Η Κίνα ανεβαίνει την πυραμίδα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης χωρίς να έχει νόμισμα το ευρώ ή το δολάριο. Και η Ελβετία δε χρειάζεται το ευρώ ή το δολάριο για να λειτουργεί ως παγκόσμιος αποθησαυριστής.

Το συμπέρασμα είναι πρόδηλο: Το νόμισμα είναι ένα «εργαλείο». Και όπως κάθε εργαλείο κρίνεται με βάση το «ποιανού» τη δουλειά κάνει, και σε ποιο πλαίσιο την κάνει. Και είτε με τη δραχμή, είτε τώρα με το ευρώ, εκείνα που υπηρετούνται, δεδομένης της ανισομετρίας εντός της ΕΕ, είναι τα συμφέροντα της τάξης των κεφαλαιοκρατών, είναι τα συμφέροντα της εγχώριας πλουτοκρατίας.Η οποία γι' αυτό, άλλωστε, επέλεξε την προσχώρηση της χώρας στο ευρώ, καταθέτοντας από την πρώτη στιγμή ένα κομμάτι εθνικής κυριαρχίας (την οποία τώρα θυμούνται οι θιασώτες του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης) διά της απεμπόλησης της δυνατότητας άσκησης αυτοτελούς νομισματικής πολιτικής.

Σε ό,τι αφορά το λαό, όμως, στην καπιταλιστική Ελλάδα (όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ με το παγκόσμιο δολάριο, στην Αγγλία με την εθνική λίρα και στον κόσμο όλο με τον χρυσό ως γενικό ανταλλακτικό ισοδύναμο), το ευρώ, η δραχμή, η αρχαία μνα, τα τάλαντα και τα γρόσια, το χρήμα, γενικά, αποτελεί και θα αποτελεί εκείνο το γενικό ισοδύναμο που αποτυπώνει την ανταλλακτική αξία των εμπορευμάτων και την αποκρυσταλλωμένη κοινωνική εργασία, μέσα στο καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Το ζήτημα για το λαό, επομένως, δεν είναι μια «καλύτερη» δραχμο-διαχείρηση ή μια «καλύτερη» ευρω-διαχείρηση της εκμετάλλευσής του και της βαρβαρότητας. Δεν είναι αν θα μετράει τη φτώχεια του σε ευρώ ή σε δραχμές. Το καίριο, το αποφασιστικό, το καθοριστικό, είναι η αποτίναξη της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας. Με όποιο γενικό ισοδύναμο κι αν την μετρούν. Είτε σε ευρώ. Είτε σε δραχμές.

Από τη στιγμή λοιπόν που αυτά που καθορίζουν την αξία και τη σημασία (και) του νομίσματός μιας χώρας είναι – επαναλαμβάνουμε - το επίπεδο της οικονομίας της, οι παραγωγικές της δυνατότητες, η δυνατότητά της να καθορίζει χωρίς εξαρτήσεις τη θέση της στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, η αξιοποίηση όλων των φυσικών και ανθρώπινων πόρων που της επιτρέπουν την κατάκτηση της θέσης που της ανήκει στον παγκόσμιο «καταμερισμό εργασίας», τότε για να γίνουν όλα αυτά - με όρους λαϊκών συμφερόντων - απαιτούνται πολιτικές λύσεις.

Και το ερώτημα είναι: Τι είδους πολιτικές λύσεις; Απαντούμε: Εφόσον τα όσα ζούμε στην Ελλάδα και στον κόσμο συνιστούν (το συνομολογούν οι πάντες) την εκδήλωση μιας κρίσης συστημικού χαρακτήρα, τότε δεν μπορεί παρά και η πολιτική λύση να είναι συστημικού χαρακτήρα.

Τέτοια λυσιτελής πολιτική δεν είναι εκείνη που έχει ως σημαία της το «τι νόμισμα». Αλλά εκείνη που προσδιορίζεται με βάση το «τι οικονομία». Που σημαίνει: Η οικονομία θα λειτουργεί με γνώμονα το συμφέρον των λίγων ή των πολλών; Και εδώ οι απαντήσεις έχουν δοθεί από την εποχή των πεντακοσιομέδιμνων και των τριακοσιομέδιμνων, από την εποχή των θητών και των ειλώτων, από την εποχή των πατρικίων και των πληβείων: Όσο τα κλειδιά της οικονομίας θα τα έχουν οι πρώτοι, τότε η πολιτική που θα ασκείται (είτε με ευρώ είτε με δραχμή) θα υπηρετεί τα συμφέροντα των πρώτων. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης υπέρ των δεύτερων μπορεί να συμβεί υπό μια προϋπόθεση: Εφόσον η ακολουθούμενη πολιτική θα έχει εκείνο το πρόσημο που κατατείνει στο να πάρει ο λαός τα κλειδιά του συνόλου της οικονομίας στα χέρια του. Αυτά είναι που προσδιορίζουν αν η νομισματική πολιτική που ακολουθείται θα έχει φιλολαϊκό ή αντιλαϊκό χαρακτήρα.

Μια νομισματική πολιτική, συνεπώς, που είτε με ευρώ είτε χωρίς ευρώ θα συνεχίσει να ασκείται στο πλαίσιο μιας πολιτικής που αναγνωρίζει ότι ο λαός «χρωστάει» σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους και δεν προχωρά στην άρνηση του χρέους (μονομερώς), που αναγνωρίζει τα δεσμά της ΕΕ και των «Αγορών» και δεν τα απορρίπτει (μονομερώς), που αποδέχεται ότι η οικονομία λειτουργεί στη βάση του κέρδους του μονοπωλίου που κατέχει τα μέσα παραγωγής και όχι με γνώμονα το κοινωνικό όφελος μιας κοινωνίας που αποστερείται τον πλούτο που η ίδια παράγει, τότε, μια τέτοια νομισματική πολιτική (και με ευρώ και με δραχμή) θα αποτελεί πάντα εργαλείο της ίδιας (ευρω)βαρβαρότητας και της ίδιας (δραχμο)εκμετάλλευσης

Toυ Νίκου Μπογιόπουλου. Αναδημοσίευση από το enikos.gr  

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


Καλά ξεκουμπίδια

Η εκλογική αναμέτρηση στις 25 Γενάρη είναι μια ευκαιρία να στείλουμε στον αγύριστο το ακροδεξιό επιτελείο των μνημονίων, της αιώνιας λιτότητας, της ανεργίας, της διάλυσης της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, των ναζιστικής έμπνευσης στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες και του τείχους τους αίσχους στον Έβρο, των εκατοντάδων πνιγμένων απόκληρων στον πάτο του Αιγαίου, των φυλακών ύψιστης ασφάλειας, της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού και χουντικού κράτους και παρακράτους, των μαφιόζων που με τις συμμορίες επιχειρούν να ελέγξουν δήμους, άλση, λιμάνια, παραλίες, του φασιστικού υπόκοσμου που η σημερινή κυβέρνηση θέλει να εκπροσωπήσει χωρίς πια τη διαμεσολάβηση της ΧΑ.

Η ήττα της μαύρης αντίδρασης που έχει κατσικωθεί στο Μάξιμου εδώ και 5 χρόνια με διαφορετικές εκπροσωπήσεις, επιβάλλοντας κατάσταση πολιορκίας, δεν έχει ως προαπαιτούμενο την πίστη του ΣΥΡΙΖΑ στις -έτσι κι αλλιώς πετσοκομμένες- προεκλογικές του δεσμεύσεις. Με το αν θα τολμήσει να ακυρώσει το μνημόνιο, να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις, να επαναφέρει το 13ο μισθό/σύνταξη ή το βασικό στα 730 ευρώ. Η κυβέρνηση πρέπει

3 Ιαν 2015

Η Τραπεζική Ένωση της ΕΕ: παραδίδοντας την πολιτική κυριαρχία στους τραπεζίτες, κεντρικούς κι ιδιωτικούς



[ Για να αρχίζουμε να εμπεδώνουμε σε τι απάτη έχουμε εισέλθει και τι πραγματικά πρεσβεύει.
“Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν ψηφίζει νόμους και δεν ανακαλεί νόμους.
Οι νόμοι, με την μορφή οδηγιών, κανονισμών κλπ., που ήδη έχουν φθάσει τους 30.000, (!) αποφασίζονται από μη εκλεγμένους αξιωματούχους (οι οποίοι μαζί με τους υπαλλήλους φθάνουν τους 30.000 περίπου), με πλήρη μυστικότητα και αδιαφάνεια μετά από παρασκηνιακές πιέσεις και διαπραγματεύσεις, για τις οποίες κανείς δεν είναι υπόλογος.
Οι υπουργοί των χωρών-μελών υποχρεώνονται να αποδεχθούν τις προκανονισμένες αποφάσεις των μονίμων αντιπροσώπων, και πολλές φορές το «ανακοινωθέν» γίνεται δεκτό πριν (!). την «συζήτηση» των Υπουργών, η οποία λαμβάνει χώρα μόνο για προσχηματικούς λόγους.
Οι Δημοσιογράφοι που επικρίνουν αυτήν την κατάσταση απομακρύνονται έντεχνα από τις Βρυξέλλες, και παραμένουν όσοι συμφωνούν με το σύστημα.
Όταν οι ευρωβουλευτές καλούνται να ψηφίσουν, πληροφορούνται στις 8 το πρωί για την ημερήσια διάταξη ψηφοφορίας επί εκατοντάδων θεμάτων, που διεξάγεται στις 12.00 με πατήματα κουμπιών “ναι”, “όχι”, “αποχή”. Αλλά οι φάκελοι των θεμάτων έχουν χιλιάδες σελίδες στην Γαλλική γλώσσα, και κανείς Ευρωβουλευτής δεν προλαβαίνει να τους μελετήσει. Έτσι, οι ευρωβουλευτές λαμβάνουν από τα ευρωπαϊκά κόμματα, στα οποία ανήκουν, μια μεγάλη «λίστα» με το τι πρέπει να ψηφίσουν μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας!!!»
Δηλαδή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μόνο μία μεγάλη φάρσα εξαπατήσεως των Ευρωπαϊκών λαών.
Το «Ευρωπαϊκό Σχέδιο» οδηγεί σε ένα ενιαίο ομοσπονδιακό κράτος βάσει του Γάλλο-Γερμανικού άξονα, το οποίο συντρίβει την διαφορετικότητα και τις εθνικές παραδόσεις των λαών των χωρών-μελών χωρίς να τους ενημερώσει ή να τους ρωτήσει.
Οποιος διαφωνήσει στο μέλλον, θα έχει να αντιμετωπίσει την ενιαία ευρωπαϊκή «ταυτότητα», την ευρωπαϊκή αστυνομία, την ευρωπαϊκή δικαιοσύνη και τον ευρωπαϊκό στρατό. ]

C.B.



του Γιώργου Βασσάλου    
Το άρθρο είναι η πλήρης εκδοχή του κειμένου που δημοσιεύτηκε στο Εκτός Γραμμής, τ. 35 | Άνοιξη 2014

Με το σχέδιο για την Τραπεζική Ένωση, η ΕΕ θέλει να μας πείσει ότι βάζει τέρμα στη διάσωση των τραπεζών από τους φορολογούμενους –ως επί το πλείστον δηλαδή τους εργαζόμενους- κι ότι υποχρεώνει τους μετόχους τους να πληρώσουν τα σπασμένα.
Η πραγματικότητα είναι η ακριβώς αντίθετη: η νέα νομοθεσία θα προωθήσει την απορρόφηση πολλών τραπεζών από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, κάνοντας τις ακόμα πιο μεγάλες, ενώ θα παραμένουν υπό τον έλεγχο των ιδιωτών μετόχων τους. Ταυτόχρονα, θα τις θωρακίσει από το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας και θα κάνει ακόμα πιο εύκολη τη χρήση δημοσίου χρήματος για τη διάσωσή τους, με λιγότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο και διαφάνεια. Η συμβολή των ιδιοκτητών τους στη διάσωση θα είναι ελάχιστη, μπροστά στο βάρος που θα επωμιστούν οι απλοί φορολογούμενοι.
Από τον Οκτώβρη του 2008 ως τον Οκτώβρη του 2011, η Κομισιόν ενέκρινε 4,5 τρισεκατομμύρια ευρώ κρατικής βοήθειας προς τις τράπεζες σε δάνεια και εγγυήσεις ή αλλιώς το 37% του ετήσιου ΑΕΠ όλης της ΕΕ (σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, η Κομισιόν πρέπει να εγκρίνει κάθε κρατική ενίσχυση προς επιχειρήσεις).[1] Από αυτά, τουλάχιστον 1,7 τρισ. έχουν ήδη εκταμιευτεί υπέρ των τραπεζών. Από το 2009, έγινε ξεκάθαρο ότι το οικονομικό μοντέλο της ΕΕ είχε βασιστεί τόσο πολύ στην επέκταση του τραπεζικού δανεισμού που κάθε χώρα ξεχωριστά δεν μπορούσε να σώσει τις ιδιωτικές τράπεζές της. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αποφάσισε, παραβιάζοντας το καταστατικό της, να παρέχει ευρεία στήριξη στις τράπεζες, τόσο απευθείας όσο και μέσω των κρατών. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο κράτος με άμεση πρόσβαση σε φορολογικά έσοδα, ώστε να εγγυάται τις ενέργειες της ΕΚΤ, ήταν το στοιχείο που προσέδωσε στην κρίση στην Ευρώπη το στοιχείο της θεσμικής αστάθειας και ασάφειας που την έκανε τόσο εκρηκτική. H Γερμανία και η Γαλλία δεν ήθελαν να εγγυηθούν για τα χρέη των άλλων κρατών και τραπεζών, αφού στην ΕΕ, παρότι έχουν μπει αυστηρά όρια στη δημοσιονομική πολιτική των κρατών-μελών με ποινές από την Κομισιόν, δεν υπάρχει –προς το παρόν– κάποιο όργανο που να ασκεί ενιαία δημοσιονομική πολιτική σε όλη την έκτασή της. [2] Αυτή την αντίφαση επιχειρεί να λύσει το εγχείρημα της Τραπεζικής Ένωσης σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις της Οικονομικής Διακυβέρνησης που έχουν ήδη ξεκινήσει.
Η κατεύθυνση είναι η καταστροφή κάθε στοιχείου δημοκρατικής – λαϊκής κυριαρχίας και η ενίσχυση της δύναμης των τραπεζών.
Η αυτορρύθμιση και ασυδοσία των τραπεζών παραμένουν ανέγγιχτες
Πολλά παχιά λόγια έχουν ακουστεί από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ευρώπη, όπως

2 Ιαν 2015

Ο Αγροτουρισμός ως «ανανεώσιμη ενέργεια»


Τις τελευταίες δεκαετίες γίναμε μάρτυρες ενός μοντέλου ανάπτυξης - αυτό του μαζικού τουρισμού, που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του στο φυσικό τοπίο, στο δομημένο περιβάλλον αλλά ακόμη χειρότερα, στις συνειδήσεις των ανθρώπων και στον τρόπο ζωής τους.
Οι Έλληνες που έγιναν γνωστοί για τους νικηφόρους αγώνες ενάντια στην σκλαβιά του εκάστοτε κατακτητή, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στη λογική του κέρδους. Και μάλιστα ποιου κέρδους; Του κέρδους του απατηλού. Του κέρδους που σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι θα κρατήσει αιώνια επειδή είναι πολύ ξαφνικό. Η ανάπτυξη, όπως τη μάθαμε είναι απόλυτα συνδεδεμένη με αριθμούς διανυκτερεύσεων, κλινών, κρατήσεων, απορροφήσεων, εγκλείστων τουριστών με βραχιόλι ή μη.

Οι αριθμοί όμως είναι ευμετάβλητοι και σίγουρα δεν μπορούν από μόνοι τους να αποτελέσουν τη βάση για να οικοδομήσουμε ένα ποιοτικό μοντέλο ζωής. Η λογιστική είναι ένα απαραίτητο εργαλείο, αρκεί όμως να υπάρχει ένα όραμα για να υπηρετήσει.
* Μας ικανοποιούν μέχρι σήμερα οι όψεις των κτιρίων;

* Πως θα μπορέσουμε να επανακτήσουμε την αίσθηση του ωραίου που είχαν ανεξαιρέτως κοινωνικής τάξης και μόρφωσης οι προηγούμενες γενιές;

* Ποια αρχιτεκτονική κληρονομιά θα παραδώσουμε στις επόμενες;

* Πώς θα αποτρέψουμε τα σχέδια εκποίησης της Κρητικής αλλά και γενικότερα της Ελληνικής γης, από συμφέροντα επιθετικά και ως προς την κοινωνία και ως προς το περιβάλλον; Αναφέρομαι σε ολόκληρες περιοχές που πωλούνται σε όλη την Ελλάδα και σε συγκροτήματα που χτίζονται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως και σε φαραωνικά έργα που σχετίζονται με την ενέργεια.

* Πώς θα προστατέψουμε την κοινωνία και το περιβάλλον, θέτοντας ως απαράβατη προϋπόθεση σε οποιοδήποτε αναπτυξιακό σχέδιο τη «φέρουσα ικανότητα» κάθε περιοχής;

* Πώς θα καταφέρουμε να κάνουμε αληθινές περιβαλλοντικές μελέτες και όχι κατά παραγγελία, προσαρμοσμένες στα εκάστοτε συμφέροντα;

* Πότε θα αποκτήσουμε ένα σωστό χωροταξικό;

* Πότε θα αποκτήσουμε ένα σωστό θεσμικό πλαίσιο για τον τουρισμό υπαίθρου και αγροτουρισμό;

*Πότε θα τολμήσουμε να σχεδιάσουμε και να δημιουργήσουμε ένα σημαντικό αναπτυξιακό έργο, όπως ένα τρένο που θα διασχίζει όλη την Κρήτη και θα τη συνδέει με την Ευρώπη;

Δεν έχουμε καμιά δικαιολογία πια, να μιλάμε για ανάπτυξη χωρίς να προσδιορίσουμε τη μορφή και το περιεχόμενό της.
Στο υπάρχον μοντέλο του τουρισμού ανήκουν και αυτοί που δεν γνωρίζουν καν ποια χώρα έχουν επισκεφθεί. «Σε ποια χώρα ανήκει η Κρήτη; Στην Ελλάδα ή στην Τουρκία ;».

Σας ρωτάω λοιπόν.

Αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε να προσελκύσουμε;

Μήπως

31 Δεκ 2014

Αντί για ευχές. Ο ακρογωνιαίος λίθος των συνδικαλιστικών οργανώσεων.




Συνδικαλιστικό κίνημα είναι το σύνολο των εργαζομένων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετέχει στην δράση των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Είναι οι εργαζόμενοι που έχουν οργανωθεί στα σωματεία, που λίγο ή πολύ συμμετέχουν στη λειτουργία τους και στις δραστηριότητές τους, που αναγνωρίζουν έστω και στοιχειωδώς την οργανωμένη δράση σε σωματειακή, επαγγελματική, ταξική βάση ανεξαρτήτως αν έχουν καθαρή αντίληψη των ταξικών τους συμφερόντων.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι η πρωτόλεια (η αρχική) μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης- εφόσον μιλάμε μόνο για την εργατική τάξη- ώστε αυτή να αμυνθεί απέναντι στο κεφάλαιο, υπερασπιζόμενη και διεκδικώντας, καταρχήν, βασικά δικαιώματα στην πώληση της εργατικής της δύναμης (μεροκάματο- μισθός, συνθήκες εργασίας, ασφάλιση κλπ. Βασικό συστατικό στοιχείο του καπιταλισμού είναι ο ανταγωνισμός. Τον ανταγωνισμό ο καπιταλισμός τον περνάει και μέσα στην εργατική τάξη. Καταρχήν, την ίδια την εργατική δύναμη την αντιμετωπίζει ως προϊόν και την αγοράζει μέσα από αυτό που ονομάζει αγορά εργασίας. Σε κάθε αγορά- και στην αγορά εργασίας- τα προϊόντα (ειδικά τα ομοειδή) ανταγωνίζονται το ένα το άλλο. Ο καπιταλισμός θέλει μια αγορά εργασίας που ο ένας εργάτης θα ανταγωνίζεται τον άλλον στην πώληση της εργατικής του δύναμης. Η πρώτη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης ότι αποτελεί ξεχωριστή τάξη με ξεχωριστά συμφέροντα – χωρίς ακόμα να έχει επίγνωση του ρόλου της στην καπιταλιστική κοινωνία και της ιστορικής της αποστολής - ήρθε με την οργάνωσή της σε συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Μέσω αυτών των οργανώσεων η εργατική τάξη ακύρωσε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργάτες στην αγορά εργασίας. Κι αυτό γιατί μέσω αυτών των οργανώσεων η εργατική τάξη πουλούσε και πουλάει συλλογικά την εργατική της δύναμη.

Αυτή είναι η βάση, ο ακρογωνιαίος λίθος, της ύπαρξης των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Στην πορεία βεβαίως της ταξικής πάλης, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις εμπλουτίζουν τη δράση τους, συμπληρώνουν τις διεκδικήσεις του. Σε καμία όμως περίπτωση- ότι και να κάνουν- αυτό δεν μπορεί να αναιρεί τον ακρογωνιαίο λίθο, την βάση της ύπαρξής τους.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όλα αυτά σημαίνουν ότι τα σωματεία και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει να απευθύνονται στο σύνολο των εργαζομένων ανεξαρτήτως των ιδεολογικών και πολιτικών αντιλήψεων που έχει κάθε εργάτης, του βαθμού ωριμότητάς του, των θρησκευτικών του πιστεύω, του χρώματός του, της εθνικής του ταυτότητας. Με αυτή την έννοια- όπως έλεγε ο Λένιν- τα συνδικάτα είναι ακομμάτιστα. Αλλά μόνο με αυτή την έννοια. Στο πλαίσιό τους γίνεται ζύμωση ιδεών και πολιτικών αντιλήψεων, υπάρχει πολιτική και ιδεολογική δράση. Όμως αυτή η ζύμωση και δράση δεν μπορεί να ξεπερνά ένα όριο. Το όριο είναι να μην διαιρεί τους εργάτες και διασπά τις οργανώσεις τους. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο μια συνδικαλιστική οργάνωση δεν μπορεί ποτέ, ως οργάνωση της εργατικής τάξης, να παίξει το ρόλο του κόμματος της εργατικής τάξης. Αν επιχειρήσει να το κάνει αναιρεί τον εαυτό της. Γι’ αυτό και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις- όσα κι αν πετύχουν- παραμένουν πάντοτε αμυντικές οργανώσεις της τάξης.

Μια συνδικαλιστική οργάνωση, παράλληλα με την ελευθερία της πολιτικής δράσης πρέπει να εξασφαλίζει και την ενότητα των εργαζομένων, στο πλαίσιό της, στην βάση των κοινών τους προβλημάτων. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις οφείλουν να υποδεικνύουν την αιτία των προβλημάτων- άρα να στρέφουν τους εργαζόμενους ενάντια στην αστική τάξη. Αλλά ποτέ δεν μπορούν να φτάσουν στο επίπεδο της διαμόρφωσης ενός συνολικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού. Αν το κάνουν μετατρέπονται σε κόμμα. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις φτάνουν στο επίπεδο να συντονίσουν συνολικά τη δράση τους με το εργατικό κόμμα μόνο σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης κι εφόσον αυτό το κόμμα έχει με το μέρος του την πλειοψηφία της τάξης και του εργαζόμενου λαού, εφόσον δηλαδή έχει αναγνωριστεί ο ηγετικός, πολιτικός του ρόλος στην επανάσταση.

Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να τεθούν οι άμεσοι, μεσοπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι στόχοι και ως προς τα αιτήματα καθώς και ως προς την οργάνωση της εργατικής τάξης. Τα αιτήματα δεν μπορεί παρά να ξεκινάνε από το σήμερα, από την αντίσταση σε κάθε αντεργατικό μέτρο και ταυτόχρονα να ανοίγουν το δρόμο για αντεπίθεση, για ανακατάκτηση των χαμένων δικαιωμάτων στην προοπτική των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων. Παράλληλα θα πρέπει να ανεβάζουν τη συνείδηση ώστε να ωριμάζει η πεποίθηση ότι για μόνιμες και ασφαλείς λύσεις απαιτούνται ριζικότερες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές και στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας. Στο επίπεδο των λειτουργιών, των γενικών συνελεύσεων και άλλων διαδικασιών των συνδικάτων, θα πρέπει να τηρούνται όλες εκείνες οι διαδικασίες για την όσο γίνεται πιο μαζική συμμετοχή και για τη λήψη αποφάσεων με πλήρη διαφάνεια και δημοκρατικότητα. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα πρέπει να αποφασίζονται στη βάση αιτημάτων και στόχων που συσπειρώνουν και κινητοποιούν όλους τους εργαζόμενους αλλά και «δένουν» συμμαχίες με την κοινωνία.

Με αυτόν τον μπούσουλα μπορούμε και πρέπει να λειτουργήσουμε.

25 Δεκ 2014

Το Δικαστήριο των μικρών ζώων.

Το δικαστήριο των μικρών ζώων αθώωσε τα μικρά λιονταράκια για τις σκανταλιές τους και μας προτρέπει να κάνουμε και εμείς το ίδιο με τα δικά μας μικρά, ο κ. Εισαγγελέας, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα αυστηρός με τους μεγάλους - έτσι μπάχαλο που τα έχουμε κάνει - τόνισε ότι δεν θα πρέπει να έχουμε τίποτα σαν δεδομένο και γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να μην ξεχνάμε να δείχνουμε την αγάπη μας στα μικρά μας - και όχι μόνο - κάθε ώρα και στιγμή που περνάμε μαζί τους!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Η παιδική θεατρική ομάδα του Συνδικάτου Επισ. Τουρ. και Ξενοδοχείων Αττικής και το σωμ. Royal Olympic.

24 Δεκ 2014

ΠΑΡΤΥ με ΣΟΥΣΙ


Του ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο Πάρις! Ο γόνος μιας φαμίλιας που έχει τις ρίζες της σ' έναν δοσίλογο. Μιας φαμίλιας που εξουσιάζει τον τόπο και που ανδρώθηκε ,όπως κι άλλες σαν κι αυτήν,σε περιόδους που ο κάθε κατακτητής λυσσομανούσε σε βάρος του. Όπως οι τσιφλικάδες που πήραν δώρο από τους Τούρκους τη μισή Ελλάδα για να μας εμφανιστούν στην συνέχεια ως…ευεργέτες.

Ο Πάρις λοιπόν, το μονάκριβο αγόρι τής Μαριάννας,  έχει τα γενέθλιά του. Και σε μια Ελλάδα φτωχοποιημένη κατά τα δυο τρίτα,  μαζί μ ένα σωρό λακέδες γύρω του εορτάζει. Στο 32ο χλμ της Αθηνών Λαμίας,  στo Grey Warehouse. Ω, τι συγκίνηση!


Οι καλεσμένοι, λέει,  άφησαν έξω τα κινητά τους και σύμφωνα με το κόνσεπτ της εκδήλωσης παρέλαβαν από μια βενετσιάνικη μάσκα. Οι μασκαράδες…

Μέσα,  είχε φτάσει από ώρα η μαμά Μαριάννα, που φορούσε μια δαντελένια μάσκα,  για να ξεχωρίζει από τούς άλλους μασκαράδες! Μέσα και οι…ακόλουθοι. Άνθρωποι τής δημοσιογραφίας και πρόσωπα από την πολιτική ηγεσία.

Οι σερβιτόροι ήταν ντυμένοι σκλάβοι και γύρω περιφέρονταν χορεύτριες,  που φορούσαν τα  απολύτως απαραίτητα.  Καί στο σούσι μπαρ ήταν αραχτή μια γυμνή κυρία,  που κάλυπτε, λέει,  τα γυμνά της σημεία με….σούσι.

Τι γούστο!  Τι αισθητική! Οι σκλάβοι, οι γυμνές κοπελιές…

Έτσι είναι. Αυτή είναι και η πολιτική αντίληψη. Σκλάβους μας θέλουν και γύρω μας να διασκεδάζουν με την απόλυτη κατάντια μας όλοι αυτοί. Να γλεντάνε με τη γύμνια μας και την πενία μας. Μια Πομπηία που φτύνει κατάμουτρα τον Πολιτισμό, την παράδοση και την ανάγκη. Ο απόλυτος ξεπεσμός μιας τάξης, σε μια χώρα που πνέει τα λοίσθια. Με νέους ανθρώπους να λιμοκτονούν και με τις αυτοκτονίες να είναι καθημερινή αναφορά του κοινωνικού μας στάτους.

Πέραν όλων αυτών όμως, το πάρτι του Πάρι με τις ξέκωλες έχει έναν συμβολισμό.  Ότι η άρχουσα τάξη του τόπου έτσι μας θέλει. Ξέκωλους και σκλάβους.  Με το κεφάλι σκυμμένο στα ελάχιστα αφεντικά που διαφεντεύουν χρόνια αυτόν τον τόπο. Πού τον λυμαίνονται μέσα από Τράπεζες και επιχειρήσεις. Και που ορίζουν τις ηγεσίες του.

Είναι αυτή,  η Τάξη,  που φροντίζει να φωτίζει πρόσωπα της επιλογής της και να μας τα φερμάρει μέσα από τα ΜΜΕ, πού φροντίζει να συντηρεί. Κι αυτά τα πρόσωπα,  που επιλέγει,  τα μοστράρει στη συνέχεια και ως πολιτική ηγεσία.

Εμείς,  άβουλοι και μοιραίοι,  πάντα έρμαια των επιλογών αυτής της τάξης,  αναπαράγουμε κανονικά το πολιτικό τοπίο έτσι όπως μας το υπαγορεύουν. Κι ύστερα αρχίζουμε τη γκρίνια,  αλλά είναι αργά για μάς.  Μονο πια,  όταν η τάξη αυτή δει ότι κάποιοι δικοί της «καίγονται»,  τους ξαποστέλνει (αφού πρώτα τους έχει εξασφαλίσει το υπόλοιπον του βίου) και βγάζει από την καβάντζα άλλους (ίδε Θεοδωράκης).

Σ αυτή την τάξη βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ενδιαφέρει καθόλου τον Σόιμπλε αν πλουτίζουν οι ελάχιστοι με τρόπο προκλητικό. Οχι. Για τον απλούστατο λόγο: Αυτοί οι ελάχιστοι είναι που ρυθμίζουν την επιθυμητή ισορροπία του συστήματος σ αυτόν τον έρμο τόπο.  Διότι οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλουν ακριβώς αυτό που συμβολίζει το πάρτι του Πάρι.  Έναν λαό ξέκωλο με υποτακτικούς που τους κουμαντάρουν οι εντολοδόχοι διαχειριστές του μεγάλου κεφαλαίου.

Ένα κεφάλαιο, που επιβάλλει αστέρια στην πολιτική και στην τηλεόραση και που διαθέτει τους σκλάβους,  τις ξέκωλες και τους κλόουν του.

Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους. Μήπως όμως ήρθε η ώρα, η  δική μας,  ν”  ανοίξουμε τα στραβά μας, γιατί αρκετά πια ανοίξαμε τα…πόδια μας!

*Πηγή: imerodromos.gr



23 Δεκ 2014

The real Junk Food Project





10.000 άτομα τράφηκαν με 20.000 τόνους ανεπιθύμητων τροφίμων χάρη σε ένα ιδιότυπο σχέδιο: Το The real Junk Food Project είναι μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε σε ένα καφέ της Βρετανίας και ταΐζει ανθρώπους με τρόφιμα που θα είχαν πεταχτεί από σούπερ μάρκετ, μανάβικα και τράπεζες τροφίμων.


Ο Adam Smith, ιδρυτής του The Real Junk Food Project, στο Λιντς, αποφάσισε να δράσει κατά της «εγκληματικής ποσότητας απόβλητων τροφίμων» ενώ τόσοι άνθρωποι πεινούν. Στο καφέ του μαγειρεύονται φαγητά, σούπες και κέικ, και στη συνέχεια προσφέρονται στους ανθρώπους με αντίτιμο «ό,τι μπορούν».

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα χρήματα. Ακόμα κι αν δεν έχουν ούτε ένα κέρμα, μπορούν απλώς να βοηθήσουν με το πλύσιμο των πιάτων. Στους 10 μήνες που λειτουργεί, έχει τροφοδοτήσει περίπου 10.000 ανθρώπους με 20 τόνους ανεπιθύμητων τροφίμων, αξίας πάνω από 30.000 λίρες.

Το εγχείρημα είχε τόσο μεγάλη απήχηση που ενέπνευσε άλλα 47 βρετανικά καφέ να κάνουν το ίδιο τους τελευταίους μήνες, ενώ η ιδέα εξαπλώνεται και στο Λος Άντζελες, τη Βραζιλία, τη Βαρσοβία και τη Ζυρίχη.

Ο κύριος Smith λέει πως αυτό το project είναι κάτι περισσότερο από φιλανθρωπία: «Φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Αρχίζουν να νοιάζονται για το τι συμβαίνει στην κοινωνία και στους άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι επανάσταση». Παρ' όλα αυτά υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει.

Ο νόμος προβλέπει ότι τα τρόφιμα που λήγουν πρέπει να πετιούνται ακόμα κι αν δεν είναι χαλασμένα. Πολλά καταλήγουν στα σκουπίδια πριν την ημερομηνία λήξης. Έτσι πολλές φορές τα μαζεύουν κατευθείαν από τους κάδους ενώ παράλληλα δέχονται πόλεμο από ιδιοκτήτες κάποιων σούπερ μάρκετ.

«Περίπου το 90% αυτών των τροφίμων είναι μια χαρά», λέει. Ωστόσο, κάτι αρχίζει να αλλάζει αφού ο κύριος Smith διαπραγματεύεται με μεγάλο σούπερ μάρκετ που θέλει να παρέχει τρόφιμα για το καφέ του ενώ έχει ήδη συμφωνήσει να βοηθήσει και η αλυσίδα εστιατορίων Nandos. Όταν τον ρωτάνε αν ανησυχεί μήπως ο νόμος στραφεί εναντίον του, αυτός έχει την απάντηση:

«Η Επιθεώρηση Υγείας μάς έχει δώσει 3 από τα 5 αστέρια. Έχουμε ταΐσει 10.000 άτομα και ούτε ένα από αυτά δεν αρρώστησε». Όχι άλλοι γεμάτοι κάδοι και άδεια στομάχια.

doctv.gr

19 Δεκ 2014

Κι αν σου κάτσει;… Κερδίζεις μια θέση εργασίας!

Τι προσφορά νομίζετε πως μπορεί να κάνει στους πελάτες του ένα αρτοποιείο σε συνεργασία με ένα ιδιωτικό ΙΕΚ;
Μία δωροεπιταγή; Δωρεάν αναλώσιμα; Δωρεάν ψωμί για ένα χρόνο; Έκπτωση στα δίδακτρά;
Αν υποθέσατε κάτι από αυτά, δεν έχετε μπει ακόμα στο πνεύμα της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα του ’14.
Πνεύμα που έχουν «πιάσει» άριστα οι «Αττικοί Φούρνοι», που μας ενημερώνουν ότι αν σπουδάσουμε στα ΙΕΚ ΑΛΦΑ (και μόνο) μπορούμε να διεκδικήσουμε (δεν είναι και τίποτα σίγουρο δηλαδή) μια θέση εργασίας στην αλυσίδα!

Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια! Αντί οι επιχειρήσεις να ζητούν εργαζόμενους, μετατρέπουν μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας σε έπαθλο! Δεν ξέρουμε αν έχει δει την αφίσα ο Τζήμερος, αλλά σίγουρα θα ένοιωθε κάποια δικαίωση.
Όση οργή προκαλεί σε εμάς, από την άλλη, ο τέτοιος εξευτελισμός της εργασίας και τη ζωής μας.
Οργή που πρέπει να γίνει δύναμη ανατροπής, με οργάνωση και αγώνα στους χώρους δουλειάς!
Γ.Μ.

Πηγή

Χριστουγεννιάτικη Παιδική Γιορτή Αλληλεγγύης




Το Συνδικάτο διοργανώνει για τους μικρούς φίλους Χριστουγεννιάτικη Γιορτή με πολλές εκπλήξεις και δώρα την Κυριακή 21 Δεκέμβρη και ώρα 5 μμ στην αίθουσα του σωματείου του ξενοδοχείου Royal Olympic (Λεμπέση και Καλλιρρόης, σταθμός Μετρό Ακρόπολη)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΓΙΕΣ
ΜΟΥΣΙΚΟΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ με μια μικρή ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

18 Δεκ 2014

Δώρο Χριστουγέννων

Μην περιμένεις το δώρο Χριστουγέννων να στο δώσει ο Άι Βασίλης
 Γιορτές. Ψώνια, κόσμος, διασκέδαση, ξενύχτι, τα μαγαζιά γεμάτα. Το αλκοόλ να ρέει, οι πελάτες να καταναλώνουν, τα μαγαζιά να τζιράρουν και όλοι να μαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα. Και να σου οι σαμπάνιες, και να σου τα καλά κόκκινα κρασιά και να σου τα φιλέτα. Θα δουλέψουμε λίγες ώρες παραπάνω, θα τρέξουμε ακόμα πιο γρήγορα, θα φορέσουμε το γιορτινό χαμόγελο του εξυπηρετικού εργαζόμενου, με το αζημίωτο βέβαια αλλά δεν πειράζει, το μαγαζί να πάει καλά αφού έχει κρίση και ο κόσμος είναι άνεργος. Μια κακή λέξη όμως χαλάει την εορταστική ατμόσφαιρα και πιθανόν ενοχλεί τον εργοδότη μας. ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ. Ναι καλά ακούσατε. ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ. Όχι βέβαια κάποιο παιχνιδάκι, όχι από αυτά που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας.Το άλλο που είναι χρήματα, ισοδυναμεί με ένα μισθό και είναι υποχρεωμένος ο εργοδότης να καταβάλλει στους εργαζόμενους βάση της τυπικής εργατικής νομοθεσίας, ακόμα και της μνημονιακής.
 Βέβαια στον χώρο του επισιτισμού, στα καφέ, στα εστιατόρια, στα μπαρ και στα ξενυχτάδικα το μνημόνιο οι εργοδότες το είχαν φέρει από καιρό. Εδώ είναι ειδικές συνθήκες, οι εργαζόμενοι πρόσκαιροι, συνδικαλισμό δεν έχουμε άρα: ποιο δώρο και κουραφέξαλα. Το μεροκαματάκι σου φίλε και πολύ σου είναι…
 Από φέτος ‘όμως τα πράγματα θα πάνε αλλιώς. Εμείς οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό, σερβιτόρες-οι, μπάρμαν, μάγειροι μπουφετζήδες θα απαιτήσουμε να πληρωθούμε χωρίς καθυστέρηση το δώρο Χριστουγέννων, άλλωστε βάση της σύμβασης που έχουμε υπογράψει με τον εργοδότη μας φορολογούμαστε κανονικά γι αυτό! Θα απαιτήσουμε επιπλέον να πληρωθούμε διπλό μεροκάματο τις αργίες των γιορτών 25η δεκέμβρη ( και παραμονή βράδυ), παραμονή πρωτοχρονιάς και των Φώτων. Η χορήγηση των δώρων δεν είναι προαιρετική για τον εργοδότη αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ! Με βάση αυτό αποτελεί νόμιμο δικαίωμα μας το οποίο θα υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο! Απαιτούμε λοιπόν:
- ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΔΩΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 23 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ
- ΠΛΗΡΩΜΉ ΤΩΝ ΔΙΠΛΩΝ ΗΜΕΡΟΜΙΣΘΙΩΝ ΣΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ
- ΠΛΗΡΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΉ ΚΑΛΥΨΗ ΜΕ ΕΝΣΗΜΑ ΟΣΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΑΣ
- ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΒΟΛΉ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ
 Σε περίπτωση που ο εργοδότης μας αρνηθεί επικοινωνούμε με τα συνδικαλιστικά όργανα του χώρου, το Συνδικάτο Επισιτισμού Αθήνας, το Σωματειο Σερβιτορων Μαγείρων ή αλλιώς την επιθεώρηση εργασίας.
ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ ΘΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!!!
Mail επικοινωνίας: episitismosnea@gmail.com Τηλέφωνο επικοινωνίας: 697 1765434

Απίστευτο! Χαρίζουν τα Ελληνικά δάση σε καταπατητές!

Φίλοι και φίλες,



H κυβέρνηση ετοιμάζει σχέδιο για να χαρίσει τα Ελληνικά δάση σε καταπατητές. Με όλα τα μάτια στραμμένα στην εκλογή του Προέδρου, ελπίζουν πως θα περάσει απαρατήρητο. Αν όμως δημιουργήσουμε ένα τεράστιο κύμα αντίδρασης μπορούμε να ξεσκεπάσουμε το σκάνδαλο και να σώσουμε τα δάση μας. Κάνε κλικ για να προσθέσεις τη φωνή σου:


Αυτή τη στιγμή, η κυβέρνηση ετοιμάζει νομοσχέδιο για να χαρίσει τα πολύτιμα δάση μας σε καταπατητές, ενώ τα ΜΜΕ τηρούν σιγή ιχθύος. Μόνο ένα τεράστιο κύμα αντίδρασης από εμάς τους πολίτες μπορεί να σταματήσει το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου της χώρας μας που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.  

Αν το νομοσχέδιο περάσει, εκτιμάται πως θα νομιμοποιηθούν τεράστιες εκτάσεις καταπατημένου δάσους – αλλά επίσης θα ανοίξει το δρόμο για νέες καταπατήσεις. Οι Υπουργοί Περιβάλλοντος Γ. Μανιάτης και Ν. Ταγαράς έχουν την πολιτική δύναμη να αποσύρουν το δασοκτόνο νομοσχέδιο, αλλά ελπίζουν ότι με όλα τα μάτια στραμμένα στην εκλογή του νέου Προέδρου, το σχέδιό τους θα περάσει απαρατήρητο. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι δύο Υπουργοί σ’αυτή την προεκλογική περίοδο εντυπώσεων είναι μια δημόσια κατακραυγή που θα ξεσκεπάσει το σκάνδαλο. Ας τους τη δώσουμε λοιπόν!

Μας μένουν μόνο 48 ώρες – αν χιλιάδες από εμάς ενώσουμε τις φωνές μας τώρα και δημιουργήσουμε ένα κύμα αντίδραση από κάθε γωνιά της Ελλάδας, θα τραβήξουμε την προσοχή των ΜΜΕ και θα αποδείξουμε στους Υπουργούς πως το ξεπούλημα των δασών μας θα έχει τεράστιο πολιτικό κόστος και για τους ίδιους και για τα κόμματά τους. Η δύναμή μας είναι στον αριθμό μας. Κάνε κλικ εδώ για να υπογράψεις για την προστασία των δασών μας και διάδωσέ το σε φίλους και γνωστούς – μέλη και συνεργάτες του Avaaz θα παραδώσουν τις υπογραφές μπροστά στα ΜΜΕ πριν τη ψηφοφορία


Με πρόφαση την ανάπτυξη, η κυβέρνηση μ’αυτό το νομοσχέδιο-έκτρωμα ουσιαστικά επιβραβεύει την παρανομία, τους καταπατητές και τους εξυπνάκηδες που επί δεκαετίες καταχρώνται το φυσικό πλούτο της χώρας μας εις βάρος εκατομμυρίων πολιτών. Ήρθε λοιπόν η ώρα να χαράξουμε τα όρια της ανοχής μας ακριβώς εδώ και να βάλουμε τέλος στη διαιώνιση αυτής της νοοτροπίας.

Τα Ελληνικά δάση έχουν επιβιώσει χιλιάδες χρόνια ιστορίας και τώρα είναι η δική μας σειρά να ενώσουμε τις φωνές μας για να διαφυλάξουμε τη φυσική μας κληρονομιά για τις επόμενες γενιές. Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει αυτό το έγκλημα είμαστε όλοι εμείς. Υπόγραψε τώρα και διάδωσέ το στους πάντες – μας μένουν μόνο λίγες ώρες πριν τεθεί το σχέδιο νόμου για ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής:

https://secure.avaaz.org/el/save_greek_forests_new_txt/?bxTdzdb&v=50168

Πριν μερικούς μήνες, όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να ξεπουλήσει τις Ελληνικές παραλίες, 150.000 από εμάς ενώσαμε τις φωνές μας και δημιουργήσαμε μια πρωτοφανή διαδικτυακή κατακραυγή που ξεσκέπασε το σκάνδαλο, δημιούργησε διεθνή θύελλα αντιδράσεων κι ανάγκασε τελικά την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο. Έτσι σώσαμε τις παραλίες μας – και τώρα μπορούμε να το επαναλάβουμε για να σώσουμε τα δάση μας, αλλά πρέπει να κινηθούμε γρήγορα.

Με ελπίδα,
Σπύρος, Luis, Pascal κι ολόκληρη η ομάδα του Avaaz

13 Δεκ 2014

Τι ζήτησε ο Ν. Ρωμανός και τι μπορώ να αποκριθώ εγώ

Πριν κατέλθει σε απεργία πείνας, ο Νίκος Ρωμανός, 21 ετών, έγραψε ένα κείμενο όπου εξηγούσε τους λόγους αυτής της απόφασης. Δυστυχώς, ως σήμερα, η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που του συμπαραστέκεται (γιατί η υπόλοιπη του εύχεται καθημερινά ψόφο) είτε δεν κατάλαβε είτε κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι είπε.

Ας κάνω λοιπόν τον αυτόκλητο μεταφραστή του, αναλαμβάνοντας και το όποιο κόστος (μικρό, χωρίς άλλο) των συνεπειών αυτής της αυτόκλητης μετάφρασης.

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την ανάλυση την οποία κάνει, ο Ρωμανός ξεκινά με μια ανάλυση της λειτουργίας των νόμων στο αστικό κράτος. Η ανάλυση αυτή δεν εκπροσωπεί κάτι ουσιωδώς διαφορετικό από μαρξιστικές αναλύσεις. Στην μαρξιστική θεωρία του δικαίου, το δίκαιο είναι δύο πράγματα ταυτόχρονα: α) είναι αποκρυστάλλωση των συσχετισμών ταξικής δύναμης σε μια δοσμένη κοινωνία και β) είναι μέσο, εργαλείο, όργανο ταξικής εξουσίας, όπλο ταξικής πάλης στα χέρια της τάξης που έχει την εξουσία.

Στον βαθμό που ο νόμος είναι το β), είναι προφανές ότι δεν μπορεί να διεκδικήσει κανείς τίποτε απ' αυτόν, ότι η επίκλησή του είναι εις μάτην.

Στον βαθμό όμως που είναι επίσης το α), είναι εξίσου προφανές ότι ανάμεσα στον νόμο ως αποτύπωση έμπρακτα αποτυπωμένων (και για αυτό υποκείμενων σε μεταβολές) συσχετισμών ταξικής ισχύος και τον νόμο ως εργαλείο εξουσίας της άρχουσας τάξης υπάρχει απόσταση (το ίδιο ακριβώς ζήτημα τίθεται, και όχι τυχαία, από τη μαρξιστική θεωρία του κράτους, ειδικά σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή στο αντιδραστικό κοινοβούλιο, την χρησιμότητα της έννομης δράσης, κλπ).

Η απόσταση αυτή μπορεί, κάτω από ορισμένες και καθορισμένες συνθήκες να δημιουργήσει ρήγματα. Να αναδείξει αντιφάσεις. Και κάνοντάς το αυτό, να υποβοηθήσει στην αμφισβήτηση της δοσμένης έννομης τάξης ως αποκρυστάλλωσης της υφιστάμενης ταξικής εξουσίας. Αυτό είναι πολιτικό επιχείρημα και εγχείρημα. Και το αίτημα του Ρωμανού είναι πολιτικό αίτημα και όχι ατομικό γιατί δεν απευθύνεται ως ικέτης στο κράτος (αυτό το οποίο μπορεί να ρυθμίσει το δικαίωμά του να σπουδάσει). Απευθύνεται στους πολίτες (ας μην πούμε "στο λαό", διότι ο ίδιος δεν το λέει, και ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν λέμε ότι ο Ρωμανός έχει πολύ σαφή αντίληψη του πού τελικά μπορεί να βρει απήχηση αυτό που λέει -- πράγμα απόλυτα κατανοητό· εδώ αυτά που έγραψε με τον νου που έχει στα 21 του ανάθεμα ποιος τα κατάλαβε ή έχει τη διάθεση να τα καταλάβει).

Στοιχειοθετώ τους ισχυρισμούς μου: